Παπαδιαμάντης: Ολοι το ίδιο είναι

Η νουβέλα «Χαλασοχώρηδες» του σκιαθίτη συγγραφέα δημοσιεύθηκε το 1892, λίγο μετά τις εκλογές εκείνης της χρονιάς, και εικονογραφεί το κλίμα οικονομικής και κοινωνικής χρεοκοπίας, που θυμίζει πολύ το σήμερα.

Τι ήταν εκείνο που οδήγησε τον Κωνσταντή τον Καλόβολο και τον Γιάννη της Χρυσαφούς εις το μικρόν καπηλείον του Δημήτρη του Τσιτσάνη; Στο ερώτημα αυτό απαντάει ο Παπαδιαμάντης με τη νουβέλα Οι Χαλασοχώρηδες. Και στο σημείο αυτό προβάλλει η ιδιαιτερότητα και η χάρη του μεγάλου μας πεζογράφου: μια καθημερινή και κοινότοπη συμπεριφορά γίνεται αφορμή με τη χαρακτηριστική διεισδυτικότητά του να ξεδιπλώσει ανθρώπινους χαρακτήρες και να προβάλει κοινωνικά προβλήματα κατά τρόπο ώστε ο αναγνώστης του να συνειδητοποιήσει όχι μόνο τον κόσμο μέσα στον οποίο κινείται αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Πίσω από το προσωπείο και τα ονόματα των ηρώων - παρανόμια κατά βάθος που δεν μας επιτρέπουν να ξεφύγουμε από την καταγραφή της σκιαθίτικης κοινωνίας -, ο Παπαδιαμάντης καλύπτει τυπικούς χαρακτήρες και συμπεριφορές πολιτών: τον τοπικό κομματάρχη και τον τρόπο προσέγγισης των υποψήφιων ψηφοφόρων, των παράσιτων των κομμάτων, των εύπιστων οπαδών... Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση, το χρονογραφικό στοιχείο της νουβέλας που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στα καθημερινά φύλλα της 12ης ως 22ας Αυγούστου του 1892 της εφημερίδας «Ακρόπολις» του Γαβριηλίδη.

Είχαν περάσει τρεις μήνες από τις εκλογές του Μαΐου του 1892, όταν οι Χαλασοχώρηδες συνάντησαν το αναγνωστικό τους κοινό, εκλογές που ανέδειξαν για μία ακόμη φορά τον Τρικούπη νικητή έναντι του μόνιμου αντιπάλου του Δηλιγιάννη με στόχο ομολογημένο να βγάλει το ελληνικό κρατίδιο από το οικονομικό αδιέξοδο. (Διαγράφουμε τα ονόματα και ασυναίσθητα έχουμε ήδη εισβάλει σε χώρο ιδιαίτερα οικείο.)

Η οικονομική δυσπραγία όμως που ομολογήθηκε πριν από τις εκλογές συνεχίζεται. O πρωθυπουργός που ανέδειξαν οι τελευταίες εκλογές επιχείρησε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα συνάπτοντας νέα δάνεια για να εξυπηρετηθούν τα παλαιά, με υπερβολικά υψηλούς τόκους. Ακολουθούν νέα μέτρα λιτότητας, επιβάλλονται νέοι έμμεσοι φόροι, η ήδη επιβαρυμένη κατάσταση των καταναλωτών γίνεται ακόμη πιο δύσκολη. Η οικονομία της Ελλάδας είναι απόλυτα εξαρτημένη από τα δάνεια του εξωτερικού. O δημόσιος προϋπολογισμός προσβλέπει στη σύναψη νέου δανείου.

Οι ξένοι κεφαλαιούχοι μεταξύ άλλων απαιτούν η συμφωνία να μην έρχεται στην ελληνική Βουλή προς κύρωση, αλλά η ισχύς της θα καθοριζόταν με απλό βασιλικό διάταγμα. Η αντιπολίτευση υποστήριζε ότι οι όροι του δανείου ήσαν «ατιμωτικοί για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας». Ο πρωθυπουργός επέμενε ότι θα έσωζε τη χώρα χωρίς να την οδηγήσει σε πτώχευση και η οικονομία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού, λίγους μήνες αργότερα, η νέα κυβέρνηση επιχείρησε να δώσει λύση με δάνειο κεφαλαιοποίησης, λύση που λίγα χρόνια πριν είχε δοκιμαστεί στην Αργεντινή. Η διάδοχη κυβέρνηση απέτυχε και ο πρώην πρωθυπουργός επανέρχεται στην εξουσία για να δηλώσει λίγους μήνες μετά τη φράση που σημάδεψε το νεοϊδρυθέν κράτος «δυστυχώς, επτωχεύσαμε».

Αποσιωπώντας ονόματα και χρόνους στην παραπάνω αφήγηση, βασισμένη στην Ιστορία του Ελληνικού Εθνους και σε άρθρο του Κυριάκου Φίνα («Ροδιακή», 29 Μαρτίου 2011), ο αναγνώστης, αν δεν προσέξει τον όρο «βασιλικό διάταγμα», θα παρασυρθεί και θα πιστέψει ότι διαβάζει συνοπτική αναφορά σχετικά με την οικονομική και πολιτική κατάσταση της Ελλάδας του 21ου αιώνα και με τα όσα βιώνουμε και πρόκειται να βιώσουμε στο άμεσο μέλλον. Και καθώς οι συμπεριφορές καθορίζονται από τα αίτια, από τις συνθήκες που αντιμετωπίζει το άτομο, δεν θα μπορούσε παρά οι πολίτες αυτού του τόπου, είτε σήμερα είτε το 1892, να αντιδρούν με παρόμοιους τρόπους, εκδηλώνοντας παρόμοιες συμπεριφορές και έχοντας παρόμοιες προσδοκίες.

Το δοκίμιο Οι Χαλασοχώρηδες - μελέτη το χαρακτηρίζει ο δημιουργός του - καυτηριάζει την πολιτική συμπεριφορά που εκδηλώνει η εκτελεστική εξουσία, η εκλεγμένη ηγεσία, παρουσιάζοντάς την ως τη δύναμη από την οποία ο πολίτης ως ιδιότυπος επαίτης επιδιώκει να κερδίσει, είτε ζητιανεύοντας ένα μικρό αντάλλαγμα για την παραχώρηση της ψήφου είτε ζητιανεύοντας την ψήφο δίνοντας ένα μικρό αντάλλαγμα. Οι ψηφοφόροι περιμένουν• περιμένουν το δικό τους μικρό μερίδιο που θα τους κάνει να νιώσουν καλύτερα εκείνη τη στιγμή. Οι υποψήφιοι περιμένουν• περιμένουν με κάθε τρόπο να κερδίσουν την έδρα τους για τα προσωπικά τους μικροσυμφέροντα. Επαίτες και οι δύο, χωρίς έμπνευση, χωρίς ιδανικά.

Με τη διακριτική σάτιρά του ο Παπαδιαμάντης καταγράφει και κωδικοποιεί με χαρακτηριστική σχολαστικότητα τις συμπεριφορές των συντοπιτών του και τα κίνητρα που οδηγούν στις συμπεριφορές αυτές: ο ένας, ο «παμπόνηρος», επολιτεύετο χάριν των δημοσίων έργων, ο άλλος εξελέγετο βουλευτής διά το καλόν της πατρίδος και ο τρίτος, ο «αγαθός», για δόξα. Τα κίνητρα των πολιτευτών καθορίζουν και τη συμπεριφορά του ψηφοφόρου, που εκδηλώνεται ανάλογα στον ψηφοθηρικό αγώνα των επίδοξων βουλευτών. Και τότε είναι που ο ψηφοφόρος - επαίτης πριν από λίγο, για κάποιο ρουσφέτι - νιώθει ότι έχει τη δύναμη στα χέρια του και προσπαθεί να ανταποδώσει όσα καλά εισέπραξε - ή, καλύτερα, δεν εισέπραξε - κατά την περασμένη θητεία από τον υποψήφιο βουλευτή, εξουσία πριν λίγο και επαίτης μιας ψήφου τώρα.

Η σχέση αυτή αναδεικνύεται κυρίαρχη στην εξέλιξη της ιστορίας μας και ο Παπαδιαμάντης προχωράει ένα βήμα πέρα από την απλή ψυχογράφηση, στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρονται σε κάθε ένα από τα πρόσωπά του: οι προσωπικές στρατηγικές και η μεταβολή θέσεων ανάλογα με τον συνομιλητή ανάγονται σε ύψιστη αξία στον αγώνα αυτόν της διεκδίκησης, αποδομώντας τη δημοκρατία με τους όρους που λειτουργούσε τον προπερασμένο αιώνα και - αλίμονο - με τους όρους που λειτουργεί ακόμη και σήμερα.

Η απαξία για την πολιτική είναι διάχυτη, καθώς οι ήρωες, όσο απλοϊκά κι αν σκέφτονται, συνειδητοποιούν το ψεύδος και διά στόματος μπαρμπα-Διοματάρη ανακράζουν: - Ολοι το ίδιο είναι!

Η αφήγηση ανάμεσα στους διαλόγους με τους οποίους ψυχογραφούνται τα πρόσωπα δεν χάνει τον γνώριμο παπαδιαμάντειο βηματισμό της, φωτογραφίζοντας το νησί και τους ανθρώπους του, τα ήθη και τους χαρακτήρες του. Και καθώς προχωρεί η αφήγηση, το προσωπικό και απλοϊκό συνδέεται διαλεκτικά με το σημαντικό και πολιτικό: «Κατά την πρώτην βουλευτείαν του ολόκληρον δάσος το είχε κάμει ιδικόν του, δικαιώματι κατακτήσεως. Με τον έφορον, τον οποίον είχε φέρει εις την επαρχίαν του, είχε προεξηγηθεί σαφέστατα: "Θα σε διορίσω, αλλά φόρον δεν θα βεβαιώσης από την ξύλευσιν του δάσους"».

Μέσα από τις γραμμές των «Χαλασοχώρηδων» η υφαρπαγή των ψήφων, τα ρουσφέτια, η διαφθορά προβάλλουν σαν τα χαρακτηριστικά των πολιτευτών που υποχρεώνουν τον απλό κόσμο, τον ψηφοφόρο, σε ανάλογες συμπεριφορές. Ο «πολιτικός» Παπαδιαμάντης δεν δικαιώνει κανέναν: η λεπτή σάτιρα απογυμνώνει τον πομπώδη πολιτευτή, ενώ από την άλλη αφήνει τους αγαπημένους του ταπεινούς ήρωες στην απομόνωση που ταιριάζει σε όσους επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν τα αδύνατα σημεία του συστήματος ξεγελώντας μηχανισμούς και πρόσωπα.

ΥΓ.: Η «μικρά μελέτη» του Παπαδιαμάντη βρίσκει τη συνέχειά της στην κλασική κωμωδία του ελληνικού κινηματογράφου «Υπάρχει και φιλότιμο» (Αλέκος Σακελλάριος - Φίνος Φίλμς, 1965), με τον θρυλικό Μαυρογιαλούρο και τις ρεμούλες του γραμματέα του και του κομματάρχη Γκρούεζα. Στις ημέρες μας τη σκυτάλη της πολιτικής σάτιρας φοβάμαι ότι την πήραν τα ίδια τα πολιτικά πρόσωπα που παρελαύνουν στα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης αφοπλίζοντας την πένα του χρονογράφου με τον λόγο τους και τη συμπεριφορά τους.

Το παραπάνω κείμενο είναι η εισαγωγή στην έκδοση της νουβέλας «Χαλασοχώρηδες» από τις εκδόσεις Ποταμός.

Ο κ. Σωκράτης Κουγέας είναι φιλόλογος και συγγραφέας.

ΚΚΕ εναντίον Ευρωπαϊκής Αριστεράς: Όταν η πραγματικότητα διαφωνεί με τον Περισσό, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα

Γιάννης Μπουρνούς*

Όταν η πραγματικότητα διαφωνεί με τον Περισσό, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα

 Στο σημερινό φύλλο του “Ριζοσπάστη” (20/1) δημοσιεύεται ανακοίνωση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ με τίτλο “Για την εκλογή νέου προέδρου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο” και υπότιτλο“Αποκαλυπτικός ο ρόλος Σοσιαλδημοκρατών-Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος-Φιλελευθέρων, αλλά και των οπορτουνιστών του ΚΕΑ”.

 Στην εν λόγω ανακοίνωση, η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ αναφέρει μεταξύ άλλων:

 Τεράστιες ευθύνες απέναντι στους λαούς έχουν τα οπορτουνιστικά κόμματα που συμμετέχουν στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), μαζί με το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής το γερμανικό κόμμα της “DIE LINKE” και το πορτογαλικό “Bloco”, τα οποία, όχι απλά υπερψήφισαν, αλλά στήριξαν ενεργά το διορισμό του προέδρου των σοσιαλδημοκρατών στην προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου, φτάνοντας μέχρι του σημείου να διαλαλούν θρασύτατα την ενότητα της “πέραν του κέντρου αριστεράς”.

 Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, για ακόμα μια φορά. Καταφεύγει αβασάνιστα στη διασπορά ψεύδους, για να δικαιολογήσει τη θρησκευτικού τύπου προσήλωση της ηγεσίας του ΚΚΕ στο σεχταρισμό. Είναι άλλωστε αυτή η πολιτική τακτική του ΚΚΕ που το έχει φέρει σήμερα να βρίσκει συμμάχους, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, διάφορα κομματίδια και γκρούπες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, νοσταλγούς του Στάλιν και υποστηρικτές της Βόρειας Κορέας, και την ίδια στιγμή να δηλώνει το ίδιο, δημόσια, τη στήριξή του στο κόμμα του μακαρίτη Κιμ Γιόνγκ Ιλ.

 Αφού, λοιπόν, η ηγεσία του ΚΚΕ έχει ως τώρα καταγγείλει για “οπορτουνίστικες παρεκκλίσεις”, όχι μόνο το ΚΕΑ, αλλά σχεδόν όλα τα κόμματα της Ευρωομάδας GUE/NGL (με πιο πρόσφατη τη δημόσια διένεξή του με το ΚΚ και την Ενωμένη Αριστερά Ισπανίας), σήμερα διασπείρει ψεύδη για τη στάση του ΚΕΑ σε σχέση με την εκλογή του Γερμανού σοσιαλδημοκράτη Μάρτιν Σούλτς στη θέση του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου. Γιατί η αλήθεια έιναι ότι τόσο ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Χουντής, όσο και όλα τα κόμματα του ΚΕΑ που εκπροσωπούνται στην Ευρωομάδα GUE/NGL, καταψήφισαν την υποψηφιότητα Σούλτς, με μια σειρά από αριστερούς Ευρωβουλευτές, όπως οι Ζαν Λικ Μελανσόν και Ζακί Ενάν (Μέτωπο της Αριστεράς, Γαλλία), ο Βίλι Μέγιερ (Ενωμένη Αριστερά Ισπανίας) και η Σαμπίνε Βίλς (Die Linke, Γερμανία), να κάνουν και δημόσιες δηλώσεις κατά του Σούλτς και της συμμαχίας Ευρωπαίων Σοσαλιστών και Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ αποκρύπτει εντελώς στην ανακοίνωσή της αυτά τα δεδομένα και, αντί αυτών, επιλέγει να αναγάγει τη μειοψηφική στάση μεμονωμένων Ευρωβουλευτών της Die Linke (παρά την αντίθετη άποψη του κόμματός τους), σε κεντρική πολιτική στάση του ΚΕΑ.

Η επανειλημμένη διαστρέβλωση της αλήθειας από μεριάς της ηγεσίας του ΚΚΕ και οι συνεχείς επιθέσεις εναντίον του ΚΕΑ, εκτός του ότι καταντούν, πια, να φλερτάρουν με τη γραφικότητα, είναι πολιτικές επιλογές που δείχνουν αμηχανία και απομόνωση. Κι αν αυτή η εκτίμηση είναι υποκειμενική, αυτό που είναι σίγουρα αντικειμενικό, είναι ότι η υπονόμευση της ενότητας της Αριστεράς σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο βλάπτει σοβαρά την ταξική πάλη και ρίχνει νερό στο μύλο του κεφαλαίου.

*Mέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ),Μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού

20/1/2012

Λιγότερο ανθρώπινη η πόλη με τη δημαρχία Καμίνη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΚΟΥΤΑ*

EΠΟΧΗ, 6.1.12

Λιγότερο ανθρώπινη η πόλη με τη δημαρχία Καμίνη

Η παράταξη «Δικαίωμα στην Πόλη» τής στερεί όλο και περισσότερα δικαιώματα...


Τη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Διαλεισμά

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος του κ. Καμίνη στο Δήμο της Αθήνας. Πιστεύετε ότι δικαιώθηκαν όσοι τον ψήφισαν και στήριξαν ελπίδες για αλλαγή στο δήμο;
Η Ανοιχτή Πόλη στην προεκλογική περίοδο είχε πει ότι τα προβλήματα της πόλης χρειάζονταν ριζοσπαστική λύση. Επιμέναμε να εφαρμοστούν πολιτικές που θα κάλυπταν τις ανάγκες της πόλης, αλλά και τους ίδιους τους εργαζόμενους. Δείξαμε έγκαιρα ότι η λύση στις μέρες μας βρίσκεται στη δημοκρατική και συμμετοχική διαδικασία, στην κοινωνική προστασία και κυρίως στην αλληλεγγύη. Ο Κακλαμάνης είχε εφαρμόσει μια πολιτική προς όφελος των οικονομικών συμφερόντων και σε βάρος της πόλης και εξηγούσαμε ότι η λύση Καμίνη δεν μπορούσε να είναι η εναλλακτική πρόταση, κυρίως γιατί δεν είχε ένα τέτοιο πρόγραμμα, αποδεχόταν τον Καλλικράτη και το μνημόνιο. Οι εξελίξεις απέδειξαν ότι είχαμε δίκιο όταν επιμέναμε ότι ο Κακλαμάνης και ο Καμίνης ήταν πλευρές του ίδιου νομίσματος.

Η παράταξη του κ. Καμίνη υποστηρίζεται από ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγους Πράσινους και τη ΔΡΑΣΗ του Μάνου. Πώς κρίνετε αυτήν την παράταξη στη διοίκηση του δήμου;
Η δημιουργία αυτού του σχήματος, ιδιαίτερα από τη στιγμή που εκλέχτηκε στη διοίκηση του δήμου, εντάχτηκε σε μια συνολικότερη στρατηγική επιδίωξης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, στη λογική των ευρύτερων συναινέσεων, των μνημονιακών λύσεων και της διάχυσης των μνημονιακών επιλογών. Οι όποιες διαφοροποιήσεις, αντιδράσεις έχουν υπάρξει από δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας, δεν είναι ουσιαστικές, δεν αμφισβητούν τη συντηρητική κυβερνητική πολιτική του δήμου. Η παράταξη στα κρίσιμα θέματα πάντα στοιχίζεται. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει, είναι σύμπλευση της ΔΗΜΑΡ και των οικολόγων σε αυτή τη σκληρή πολιτική, όταν άλλα διατυπώνουν στον κεντρικό τους λόγο και άλλα ψηφίζουν στο δημοτικό συμβούλιο. Νομίζω ότι αυτή η διφορούμενη στάση τους πρέπει να αναδειχθεί στον κεντρικό πολιτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ.

Ποιο είναι το «Δικαίωμα στην Πόλη» κατά τον κ. Καμίνη;
Δεν νομίζω ότι οι πολίτες έχουν πλέον δικαιώματα στην πόλη για τον κ. Καμίνη. Αυτό που βιώνουμε, είναι μια αντικοινωνική και αντιδημοκρατική συμπεριφορά. Να σας θυμίσω ότι δεν έχουν το δικαίωμα οι άστεγοι να κοιμούνται ούτε στα παγκάκια. Δεν έχουν το δικαίωμα οι αγανακτισμένοι να παραμένουν και να διαμαρτύρονται στη πλατεία Συντάγματος. Οι εργαζόμενοι στο δήμο δεν έχουν το δικαίωμα να απεργούν. Το δικαίωμα να γίνονται πορείες στο κέντρο της πόλης θα το καταργήσει. Το δικαίωμα να πας το παιδί σου σε ένα παιδικό σταθμό σε λίγο δεν θα υπάρχει, η δημοτική αρχή δηλώνει ότι θέλει να απαλλαγεί από τον «σοβιετικού τύπου» παιδικό σταθμό. Το δικαίωμα να διεκδικείς και να αντιστέκεσαι είναι απαγορευμένο. Το δικαίωμα να εξυπηρετείται ο πολίτης από δημοτικά ιατρεία δεν είναι για όλες τις κοινότητες. Το δικαίωμα να κυκλοφορείς στα πεζοδρόμια, έχει καταστρατηγηθεί προ πολλού.

Τελικά, ποιον ωφελεί αυτή η πολιτική;
Λυπάμαι που το λέω, αλλά η πολιτική Καμίνη δυστυχώς δεν ωφελεί κανέναν, είναι καταστροφική για όλη την πόλη, κάθε μέρα που περνάει η καταστροφή επιτείνεται.

Γιατί το λέτε αυτό;
Ο κ. Καμίνης ξεκινάει από λαθεμένη αφετηρία, πιστεύει ότι η απάντηση κρύβεται στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Δεν αποδέχεται ότι τα προβλήματα της Αθήνας είναι αποτέλεσμα μιας  οικονομίας σε ύφεση, είναι αποτέλεσμα μιας μνημονιακής πολιτικής που γεννά την ανεργία τη φτώχεια και την διάλυση του κοινωνικού ιστού της. Θεωρεί ότι με αστυνομικά μέτρα θα λύσει τα προβλήματα. Ματαιοπονεί. Όσο δεν διαμορφώνονται απαντήσεις στις κοινωνικές ανάγκες, τα προβλήματα θα παίρνουν όλο και πιο εκρηκτικές διαστάσεις. Αν αυτό δεν κατανοηθεί, ο δήμος θα κυνηγάει συνεχώς την ουρά του.

Ποια γεγονότα θεωρείτε ότι σημάδεψαν τη διοίκηση Καμίνη αυτόν το χρόνο;
Αναμφίβολα οι απολύσεις των συμβασιούχων. Είναι η «κορυφαία» ενέργεια της διοίκησης Καμίνη, ξεπέρασε τη κόκκινη γραμμή. Από την άλλη, πιστεύω ότι ο αγώνας των εργαζομένων η κατάληψη του δημαρχείου, τα ΜΑΤ που έφερε εναντίον τους, ανέτρεψαν λογικές που τους κρατούσαν ομήρους των διοικήσεων του δήμου. Οι αλλαγές στις συνειδήσεις τους είναι ήδη ορατές. Η δεύτερη ενέργεια ήταν η μείωση των προσφερόμενων κοινωνικών υπηρεσιών στο Βρεφοκομείο, στον πολιτισμό, στις αθλητικές δραστηριότητες, στα σχολεία, στην υγεία, στην πρόνοια. Και η τρίτη είναι το περιεχόμενο της δημοκρατίας που συνεχώς μειώνεται προς όφελος των αυταρχικών μεθόδων και φαινομένων απαξίωσης της αριστερής αντιπολίτευσης, ακόμα και μέσα στο δημοτικό συμβούλιο, με αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση κάθε είδους συμμετοχής.

Πώς εκτιμά η Ανοιχτή Πόλη ότι θα κυλήσει η ζωή της πόλης στον επόμενο χρόνο;
Θα ήθελα ειλικρινά να τη δω θετικά και αισιόδοξα. Όλοι αυτό ευχόμαστε για τον καινούργιο χρόνο. Για να αλλάξει η πραγματικότητα, δεν χρειάζονται μόνο ευχές, αλλά και δράση. Τα προβλήματα την επόμενη χρονιά θα είναι περισσότερο δύσκολα, η πολύπλευρη κρίση βαθαίνει, οι επιπτώσεις της γίνονται πιο εμφανείς και αφορούν μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, όχι μόνο όσους και όσες έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε ως «αναξιοπαθούντες» και «περιθωριακούς» άστεγους, τοξικοεξαρτημένους, μετανάστες κ.λπ. Η «νέα φτώχεια», η περιθωριοποίηση θα ενταθούν και τα αστικά κέντρα θα αποτελούν το κατεξοχήν πεδίο, όπου τα νέα φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού θα εμφανιστούν με βιαιότητα. Ισχυρίζομαι ότι η κρίση και η έξοδος από αυτήν θα έχει διάρκεια, η πόλη δεν μπορεί να πορεύεται στη μιζέρια και στην κοινωνική εξαθλίωση, στον αυτόματο πιλότο. Χρειάζεται να εκπονηθεί ένα σχέδιο προοπτικής, δήμου και πόλης, που θα στηρίζεται σε δυο άξονες: σε ένα εκτεταμένο δίκτυο αλληλεγγύης και κοινωνικών δομών σε όλο το δήμο, και σε μια αναπτυξιακή, συμμετοχική ανορθωτική πολιτική για την πόλη, που θα αξιοποιεί τους οικονομικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό της.

Να το εξηγήσουμε λίγο αυτό;
Από επίσημα χείλη λέγεται ότι η κρίση κρύβει ευκαιρίες. Είναι η ώρα νομίζω να αρπάξουμε αυτή τη δυνατότητα προς όφελος της Αθήνας, να ανοίξουμε τον τρόπο λειτουργίας του θεσμού του δήμου και της συμμετοχής των ανθρώπων αυτής της πόλης. Να οργανώσουμε τη ζωή μας με πιο κοινωνικό τρόπο, πιο ισορροπημένο, να δούμε την ανάπτυξη της πόλης στην ανθρώπινη διάσταση. Χρειάζονται πολιτικές αναδιανομής του πλούτου και παρεμβάσεις για την εξυπηρέτηση των αναγκών μας σε κοινωνικές και προνοιακές υποδομές. Χρειάζονται σχολεία, νοσοκομεία, δημοτικά ιατρεία, νηπιαγωγεία, βρεφοκομεία, αναπλάσεις και πολιτική φτηνής κατοικίας για όλους. Ο κόσμος σε αυτή τη συγκυρία προσβλέπει στην αριστερά, ζητά λύσεις, νομίζω ότι δεν πρέπει να χαθεί η δυνατότητα αυτή, γνωρίζουν ότι παλεύουμε και διεκδικούμε, αλλά τώρα απαιτούν να υλοποιήσουμε, και αυτό είναι ένα στοίχημα σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής ατζέντας μας.

Ποια θέματα απασχολούν την Ανοιχτή Πόλη αυτή την περίοδο;
Η Ανοιχτή Πόλη εργάζεται πάνω σε ένα τέτοιο σχέδιο. Οικοδομεί μέτωπα, με εργαζόμενους, με θεσμούς, με κινήματα, με κοινωνικές οργανώσεις, επιμένει σε κοινωνικές πολιτικές και στην ανάπτυξη προνοιακών υπηρεσιών του δήμου, επιζητά τη συνεργασία με φορείς του δήμου, όπως το ίδρυμα αστέγων. Πολλοί γνωρίζουν την αντιπολίτευση που ασκούμε, αλλά και τις επιθέσεις που δεχόμαστε, αυτό όμως δεν μας στερεί τη δυνατότητα να παρέμβουμε και μέσα από το θεσμικό πλαίσιο προς μια τέτοια προοπτική. Η κυβέρνηση θέλει τους δήμους υποχείρια, τους θέλει να λειτουργούν σε βάρος της κοινωνίας. Εμείς δεν θα τους χαρίσουμε, δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι το 2014, παρεμβαίνουμε στο θεσμό και προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατότητα να επιβάλουμε συνεργασίες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.
Η πίεση του λαϊκού παράγοντα μπορεί να είναι ο καταλύτης στα δημοτικά πράγματα. Ας δούμε για παράδειγμα τη λιποθυμία μαθητών στα σχολεία από την έλλειψη φαγητού. Δεν είναι ότι το αναδείξαμε αμέσως, όταν η Διαμαντοπούλου το διέψευδε, αλλά προσπαθήσαμε με συλλόγους καθηγητών, γονέων, με σχολικές επιτροπές, με τις κοινότητες, με υπηρεσίες του δήμου, με το Βρεφοκομείο να το αντιμετωπίσουμε. Και ήδη σήμερα υπάρχει μια πρώτη λύση. Επίσης στηρίζουμε τα στέκια αλληλεγγύης που ξεπηδούν στις γειτονιές της Αθήνας. Ορισμένοι θεωρούν τέτοιες ενέργειες ως φιλανθρωπία και στήριξη του δήμου. Αντίθετα, τέτοιες δράσεις αναδεικνύουν την ταξική διάσταση στην αντιμετώπιση της κρίσης και ταυτόχρονα διαμορφώνουν τη λαϊκή ενότητα. Δίνουν νόημα στο σύνθημα «κανείς μόνος στη κρίση». Ταυτόχρονα ο προσανατολισμός μας είναι να ασκηθεί πίεση στη δημοτική αρχή, ώστε να την αναγκάσουμε να παίρνει καθημερινά θέση στα προβλήματα της πόλης. Με αυτό τον τρόπο θα γίνεται πιο αποτελεσματικός ο αγώνας, πιο κοινωνικός, πιο συμμετοχικός, έτσι θα στηρίξουμε πιο αποτελεσματικά την αλλαγή των συσχετισμών σε πολιτικό επίπεδο, ώστε να μπορέσουμε να επιβάλουμε ένα σχέδιο προοπτικής για την πρωτεύουσα.

* Ο Π. Σκούτας είναι μέλος της Γραμματείας της Ανοιχτής Πόλης.

«Υγειονομική ζώνη» εν όψει Χριστουγέννων στην πλατεία Κλαυθμώνος;

του AntistaChef

 

 

Οι άστεγοι δημιουργούν πρόβλημα στη διακόσμηση της πόλης, δημιουργώντας πρόβλημα στον εορταστικό στολισμό του κ. Καμίνη...

Του Παναγιώτη Σκούτα

Τις τελευταίες μέρες ο Δήμος της Αθήνας και ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Καμίνης κατέγραψαν στο ενεργητικό τους άλλο ένα πολιτικό, κοινωνικό και ανθρωπιστικό ολίσθημα που προκάλεσε την  οργή των σκεπτόμενων και κοινωνικά ευαίσθητων ανθρώπων. Στο πλαίσιο μιας «επίπλαστης ανάπλασης», και ενόψει Χριστουγέννων, άνθρωποι του Δήμου αφαίρεσαν από την πλατεία Κλαυθμώνος όλα τα παγκάκια που υπήρχαν σε αυτήν. Έχουμε λοιπόν το πρωτόγνωρο φαινόμενο, σε μια κεντρική πλατεία της πόλης, με πράσινο και χώρο να κινηθείς, προκειμένου να χρησιμοποιείται υποτίθεται από τους πολίτες, σήμερα να μην υπάρχει δυνατότητα να μπορεί κανείς να  καθίσει.

Αποδείχτηκε πόσο κοντόφθαλμη είναι η λογική της δημοτικής αρχής, που θεωρεί ότι με αυτό  τον τρόπο θα διαμορφωθεί μια “υγειονομική ζώνη” ώστε να απομακρυνθούν από τις πλατείες της πόλης οι άστεγοι.

Από την άλλη, παραμένει απορίας άξιο γιατί η δημοτική αρχή  δεν διαθέτει  ανάλογη στοιχειώδη ευαισθησία ώστε να παρέμβει στην παράνομη και καταχρηστική  βιομηχανία των τραπεζοκαθισμάτων σε πεζοδρόμια και πλατείες της πόλης. Γιατί δεν επιλύει προβλήματα κίνησης των δημοτών, γιατί δεν παίρνει αντίστοιχα μέτρα για την παράνομη κατάληψη του δημόσιου χώρου και την  εκμετάλλευση που διαπράττεται  σε βάρος της πόλης;

Ενδεικτικός στην επιχείρηση αποψίλωσης της πλατείας από τα παγκάκια υπήρξε ο τρόπος που το θέμα μπήκε προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο. Με τη διαδικασία της «προ ημερησίας διατάξεως» στις 13/10/2011, οι σύμβουλοι του κ. Καμίνη επιδίωξαν να κρύψουν τις πραγματικές τους προθέσεις. Τα τοιχία ζητούσαν να κοπούν, και αντί γι΄ αυτά ξήλωσαν τελικά τα παγκάκια...

Η αντιδήμαρχος κ. Σπυροπούλου υποστήριξε ότι «πρέπει vα γίνουν κάποιες  ελάχιστες εργασίες από τα δικά μας συνεργεία, προκειμένου η πλατεία vα είναι  σε καλή κατάσταση εv όψει τωv Χριστουγέννων. Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο, η έγκριση που χρειάζεται από τo Δημοτικό Συμβούλιο είναι για vα κoπoύv κάποια τοιχία τελείως άχρηστα σήμερα. Για vα γίνει αυτή η εργασία με σύμφωνη γνώμη της Διεύθυνσης Μελετώv, πρέπει vα υπάρξει  απόφαση του  Δημοτικού Συμβουλίου. Τα συνεργεία πoυ εκτελούν τη διαδικασία αυτή είναι  δικά μας, επισκευάζουν τα παγκάκια και κάποια από αυτά τα τοιχία θέλουν κόψιμο».

Έντονη κριτική στην πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής άσκησε η σύμβουλος της Ανοιχτής Πόλης Ελένη Πορτάλιου: «Όλο αυτό τo σχέδιο  πoυ εμφανίζεται επείγον και αναπλαστικό έχει σκοπό vα καταργήσει τους χώρους εκείνους όπου στεγάζονται κάποιοι άστεγοι άνθρωποι και κοιμούνται  τo βράδυ. Είναι προφανής ο στόχος και προφανώς είμαστε ριζικά αντίθετοι».

Η κ. Σπυροπούλου παρόλα αυτά επέμεινε: «Το πρόβλημα δεv είναι  τα παγκάκια πoυ είναι ενσωματωμένα. Υπάρχουν κάποια τοιχία στηv πλατεία, τα oπoία είναι πάρα πολύ  ψηλά και ενώ έγιναν σύμφωνα με τηv αρχική διαμόρφωση, σήμερα είναι εστία μόλυνσης, με αποτέλεσμα να έχουν  φύγει τα περισσότερα από τα δέντρα. Αυτά πρέπει vα τα φτιάξουμε. Τα επισκευάζουμε. Δεv υπάρχει κάτι άλλο».

Το ζήτημα δεν αφορά βεβαίως τα τοιχία. Το θέμα είναι ότι χρειάζεται να υπάρχουν προνοιακές υπηρεσίες και υποστηρικτικά προγράμματα επανένταξης στη ζωή, αντί να παρουσιάζεται το ζήτημα των αστέγων, των απόρων, των τοξικοεξαρτημένων και των μεταναστών σαν πρόβλημα «κατάληψης» των πλατειών και να αντιμετωπίζεται με προσχήματα. Όταν οι άστεγοι αυτή τη στιγμή ανέρχονται σε  20.000, είναι πολιτικά ανυπόστατη, απαράδεκτη και απάνθρωπη  η προσπάθεια  της δημοτικής αρχής να επιλύσει τέτοιου μεγέθους προβλήματα, με την λογική ότι η εικόνα που δίνεται δεν είναι ευχάριστη σε κάποιους.

Το πραγματικό πρόβλημα θα εξακολουθήσει να υπάρχει το επόμενο διάστημα, αφού οι πολιτικές του μνημονίου θα σπρώχνουν καθημερινά μεγάλα τμήματα της κοινωνίας στο περιθώριο. Τα στοιχεία που έχει στη διάθεση της η Ανοιχτή πόλη από τις γειτονιές της Αθήνας δείχνουν ότι η ανεργία και η μείωση του εισοδήματος στα νοικοκυριά φέρνει τη φτώχεια ολοένα και πιο κοντά στους δημότες, ενώ  παράλληλα  παίρνει εκρηκτικές  διαστάσεις το φαινόμενο ασιτίας των μαθητών στα σχολεία. Όλα αυτά είναι μια πρόγευση του τι μας περιμένει και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αντιμετωπίζονται με κριτήρια αισθητικής.

Η  δημοτική αρχή δεν μπορεί να κάνει τον Πόντιο Πιλάτο, ούτε είναι δυνατό οι συνιστώσες της πλειοψηφίας (ΔΗΜ.ΑΡ, Οικολόγοι Πράσινοι) να σφυρίζουν αδιάφορα, κλείνοντας τα μάτια στη λογική του μνημονίου που εφαρμόζεται στην καθημερινότητα του δήμου.  Αυτή η τακτική δεν λύνει ούτε το πρόβλημα των αστέγων ούτε αυτό του δημόσιου χώρου. Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από κοινωνικές και προνοιακές πολιτικές και ο δήμος έχει το μεγαλύτερο μερίδιο  ευθύνης να τις αναζητήσει: κινητοποιώντας τις υπηρεσίες του και αναζητώντας  λύσεις μέσα από κυβερνητικές πρωτοβουλίες, παίρνοντας μέτρα που θα ανακουφίζουν τα κοινωνικά προβλήματα, κινητοποιώντας οργανώσεις και κινήματα πόλης και συνεργαζόμενος με χώρους αλληλεγγύης. Όλα αυτά, ώστε να  διαμορφωθεί επιτέλους στην πόλη ένα κοινωνικό και αυτοδιοικητικό δίχτυ κοινωνικής προστασίας.

Ο Παναγιώτης Σκούτας είναι μέλος  της Γραμματείας της Ανοιχτής πόλης

Η εθνική ή η λαϊκή κυριαρχία είναι ο στόχος;

Με αφορμή την συμφωνία «κουρέματος» και την μόνιμη επιτροπεία στη διαχείριση των οικονομικών, εργασιακών και άλλων θεμάτων στην χώρα από «ειδικούς» της τρόικα, ξέσπασαν οι γνωστές σοβούσες εχθροπραξίες κατά των «ξένων». Έρχεται και η 28η Οκτωβρίου και το φρόνημα είναι ψηλά

Του Παναγιώτη Βωβού


Η συζήτηση περί απώλειας της εθνικής κυριαρχίας είναι βάσιμη. Είναι όμως βάσιμη εντός ενός συγκεκριμένου πλαισίου που αντιμετωπίζει τα εθνικά κράτη ως έναν εθελοντικό διαταξικό οικονομικό συνεταιρισμό, με ολίγη από πολιτισμό, ιστορία κ.λπ. Ποιο είναι όμως ακριβώς το πρόβλημα με την επιτροπεία; Η υπηκοότητα αυτού που την ασκεί; Αν δηλαδή στη θέση των ελεγκτών της τρόικα ήταν καθόλα Έλληνες τραπεζίτες, τεχνοκράτες, πρώην υπουργοί και πρωθυπουργοί, τα σαΐνια οι αναλυτές των καναλιών και διάφοροι εργατοφάγοι φανατικοί της ανταγωνιστικότητας, τότε τα πράγματα θα ήταν εντάξει; Η εθνική κυριαρχία θα ήταν στη θέση της; Φυσικά και θα ήταν: ο ελληνικός καπιταλισμός δουλεύει «εθνικά» όταν εξελίσσεται απρόσκοπτα η εκμετάλλευση Έλληνα από Έλληνα... (Για τους μετανάστες ούτε κουβέντα να γίνεται).

Τι θα κέρδιζε τότε ο εργαζόμενος; Πολύ απλά τίποτα. Γιατί το πραγματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα έπρεπε να διεξάγεται η κουβέντα για την επιτροπεία δεν είναι αυτό της εθνικής, αλλά της λαϊκής κυριαρχίας. Με μία λέξη: της δημοκρατίας.

Το πρόβλημα με τους «ξένους», λοιπόν, δεν είναι η υπηκοότητα τους. Ούτε καν οι νεοφιλελεύθερες αντεργατικές απόψεις τους. Αυτές μας κυβερνάνε ήδη. Είναι ότι τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά είναι ανεξέλεγκτοι. Ότι δεν εκλέχθηκαν από κανέναν, δεν ελέγχονται από κανέναν, δεν θα κριθούν ποτέ από την κοινωνία η οποία θα υποστεί τις πολιτικές τους - όπως ακριβώς θα συνέβαινε, δηλαδή, με τον οποιοδήποτε Έλληνα τεχνοκράτη στη θέση τους. Ο έλεγχος και η επιβολή που θα ασκήσουν δεν θα γίνει στο όνομα του «έθνους» τους, άλλα στο όνομα των οικονομικών συμφερόντων τα οποία εκπροσωπούν και της τάξης τους. Αυτά τα συμφέροντα δεν επιδιώκουν ούτε να σώσουν ούτε να καταστρέψουν την Ελλάδα - εν μέρει είναι και ελληνικά άλλωστε. Επιδιώκουν το κέρδος, το οποίο πετυχαίνουν άλλοτε με την λεηλασία, άλλοτε με την ανάπτυξη, και σε κάθε περίπτωση εις βάρος των εργαζομένων και του περιβάλλοντος. Και αυτό το κάνουν με κάθε δυνατό τρόπο, σε κάθε χώρα, και φυσικά και στη δική τους: εις βάρος των Γερμανών, των Γάλλων, των Ιταλών εργαζομένων. Χαρακτηριστική υπήρξε η πρόσφατη περίπτωση του άρθρου 37 του πολυνομοσχεδίου για τις συμβάσεις. Η επιστολή Βενιζέλου –αυτή που δόθηκε στην δημοσιότητα έπειτα από έναν μήνα πιέσεων του ΣΥΡΙΖΑ- αποκάλυψε ότι δεν ήταν επιταγή της τρόικα, αλλά εγχώριων οικονομικών συμφερόντων.

Η επιτροπεία, λοιπόν, δεν παραβιάζει γενικώς την εθνική κυριαρχία. Αποτελεί άμεση πολιτική έκφραση της δικτατορίας των αγορών πάνω στους εργαζόμενους της Ελλάδας και της Ευρώπης. Η διαχείριση των οικονομικών της χώρας οφείλει στοιχειωδώς, στο πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, να ασκείται από εκλεγμένους που υπόκεινται στον έλεγχο του κοινοβουλίου και στην βούληση του λαού, όποτε και όπως τον ρωτάνε. Η επιτροπεία το μόνο που επιβεβαιώνει είναι την θέση της αριστεράς, ότι όταν τα πράγματα σκουρύνουν για την αστική τάξη, τότε αυτή διολισθαίνει πρόθυμα σε αυταρχικά πρότυπα διακυβέρνησης και φασίζουσες εκτροπές. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ανεκτή για τον καπιταλισμό μόνο στο βαθμό που του εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του. Ιστορικά, όποτε αυτό έφτασε σε όρια, τότε άρχιζε πάντα το κούρεμα της δημοκρατίας για την έξοδο από την κρίση (τους). Η ιστορία, όμως, επιφυλάσσει πάντα και εκπλήξεις.

από το Red NoteBook

Η έννοια της "προεξόφλησης μελλοντικής αξίας" και η ηθική και πολιτιστική κρίση του καπιταλισμού

Της Φλώρας Νικολιδάκη

ΑΥΓΗ,  Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/10/2011

Στη δεκαετία του '90 βρεθήκαμε μπροστά στην έννοια της «προεξόφλησης». Περίεργη λέξη. Στις οικονομικές μας συναλλαγές μέχρι την εμφάνιση της «προεξόφλησης», γνωρίζαμε την έννοια της «προκαταβολής». Η προκαταβολή δηλώνει την απόφαση του αγοραστή έναντι του πωλητή. Βεβαιώνει και καθιστά σίγουρο τον πωλητή, ο οποίος βρίσκεται στην ανασφαλή θέση να «δώσει», πριν «λάβει», ενώ ο αγοραστής βρίσκεται στη σαφώς ευκολότερη θέση να «δίνει» ενώ «λαμβάνει».
Η εμπειρία των συναλλαγών έχει κωδικοποιηθεί, έχει νομοθετηθεί, έχει πλαισιωθεί με κανόνες. Όλο αυτό αποτελεί πρόοδο. Μια κοινωνία είναι πολιτισμένη όταν αποκτά την ικανότητα να έχει κανόνες για τις συναλλαγές, να τους τηρεί και να προσφεύγει στη δικαιοσύνη όταν οι κανόνες παραβιάζονται. Η κοινωνία εκπαιδεύεται από την ύπαρξη των κανόνων. Το δίκαιο είναι σαφές: «Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται». Η πείρα του εμπορίου είναι επίσης σαφής: ο λόγος, η πίστη είναι το πιο σίγουρο μέσο στις συναλλαγές. Τα παραπάνω αποτελούν θεμέλιο λίθο για τη συνοχή της ανθρώπινης κοινωνίας. Και ένα βασικό καθήκον για τους ασκούντες εξουσία είναι να δίνουν πρώτοι το παράδειγμα της τήρησης των κανόνων.
Στη χώρα μας, που έκανε ασφαλώς πρόοδο, υπήρχε πάντα ένα μεγάλο αγκάθι στη σχέση της εξουσίας με τους πολίτες. Οι κανόνες δεν ίσχυαν για όλους. Ούτε καν για τη συντριπτική πλειοψηφία. Ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών, με τις πλάτες των κυβερνώντων, είχε την άνεση της μη τήρησης των κανόνων. Η κατάσταση αυτή ήταν μια από τις σοβαρότερες αιτίες στρεβλώσεων της κοινωνικής ζωής που καθιστούσε δύσκολο και τον δικό μας ρόλο. Τον ρόλο της αριστεράς. Γιατί το αγκάθι στη σχέση της εξουσίας με τους πολίτες δεν ήταν κυρίως η συνειδητή στάση ενός υπό εκμετάλλευση απέναντι στον εκμεταλλευτή του. Πράγμα για το οποίο παλεύει η αριστερά. Αλλά συνήθως αντίθεση ενός στενά οικονομικού συμφέροντος. Η λογική αυτή κυριάρχησε στις συνειδήσεις των ανθρώπων, με βασικό υπεύθυνο το ΠΑΣΟΚ. Ό,τι χειρότερο εμφανίσθηκε σε επίπεδο λαϊκής συνείδησης όλα αυτά τα χρόνια φέρει την υπογραφή ΠΑΣΟΚ.
Αισθάνομαι αφόρητη καταπίεση, σχεδόν απόγνωση ως γυναίκα, οργανωμένη στην αριστερά 38 χρόνια, από αυτή την κατάσταση. Γιατί κάθε φορά διαπιστώνω ότι δεν δίνεται η δυνατότητα, όταν το κίνημα βρίσκεται σε άνοδο, να τεθούν θέματα για τα οποία κυρίως οργανώθηκα στην αριστερά. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι σαν και μένα. Κι αν αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο είναι γιατί διαπιστώνω ότι υπάρχουν μέλη και στελέχη, π.χ. που ονομάζουν «άνοιξη» αυτό που συμβαίνει στις αραβικές χώρες, με δεδομένη τη θέση των γυναικών και των παιδιών στις συγκεκριμένες κοινωνίες. Κατά τη γνώμη μου αυτός ο ξεσηκωμός, μπορεί να δημιουργεί ένα έδαφος για να προχωρήσουν κάποιες προοδευτικές ιδέες στην κοινωνία, αλλά τίποτε άλλο. Η απόσταση των αραβικών λαών από τους λαούς της Ευρώπης σε ό,τι αφορά τη συνείδηση των δικαιωμάτων τους είναι μεγάλη.
Σήμερα, στην Ελλάδα του 2011, όποιο βήμα έγινε στη συνείδηση του «πολίτη» καταστρέφεται. Τα τελευταία χρόνια, με χαρά μου, διαπίστωνα ότι οι νέοι άνθρωποι ήθελαν να στηρίζονται στις δυνάμεις τους. Όλο και πιο συχνά συναντούσα ανθρώπους που απέρριπταν τη γνωστή διαδικασία του «λαδώματος» και της εξάρτησης από το ρουσφέτι. Κι αν κάτι με στενοχωρεί περισσότερο κι από την οικονομική ανέχεια είναι ότι υποχωρεί αυτή η κατάσταση που πήγε να διαμορφωθεί στις συνειδήσεις εργαζομένων και ελεύθερων επαγγελματιών. Και ενώ δεν βρήκαμε την ευκαιρία σαν κίνημα αριστερό, ριζοσπαστικό και πολιτιστικό νε θέσουμε επιτέλους τα ζητήματα του γάμου, της οικογένειας και των ανθρώπινων σχέσεων που διαμόρφωσε ο καπιταλισμός (που αν το είχαμε κάνει η κρίση του συστήματος θα είχε φανεί πολύ νωρίτερα), το 2010 ήρθε το Μνημόνιο. Που ένας πλαδαρός στη συνείδηση πολιτικός, ονόματι Πάγκαλος, το είδε σαν δώρο του θεού του και το κίνημα σαν την οικονομική καταστροφή του τόπου. Και όμως, σίγουρα είναι καταστροφή του μέχρι τώρα οικονομικού συστήματος στην Ελλάδα, με πρώτα θύματα τους εργαζόμενους και τη νεολαία, αλλά πριν απ' όλα είναι ηθική και πολιτιστική καταστροφή, πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων από την οικονομία.
Γιατί τι σημαίνει για τη ζωή μας η «προεξόφληση μελλοντικής αξίας»;
Πρώτον, σημαίνει ότι ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με το ερώτημα της αναγκαιότητας της ύπαρξής του. Η θεμελιώδης αρχή για την ισοτιμία των παραγωγικών δυνάμεων στο παραγόμενο αποτέλεσμα, δηλαδή εργασία και κεφάλαιο, αλλάζει. Οι ιδιοκτήτες του κεφαλαίου κατάφεραν να παράξουν προϊόντα χρήματος με μεγάλη κερδοφορία. Πόσο καταλάβαμε τη σημασία της εμφάνισης χρηματικών προϊόντων «προεξόφλησης μελλοντικής αξίας»; Μιας μελλοντικής αξίας που εξαρτάται από την ικανότητα του καθενός να εμφανίζει σε αυστηρά καθορισμένο χρόνο ένα ποσό χρήματος; Βιάζοντας κυριολεκτικά κάθε ανθρώπινη πραγματικότητα;
Η αλλαγή αυτή είναι μεγάλη. Έχει να κάνει με την ίδια την υπόσταση του ανθρώπου σαν απαραίτητο στοιχείο της διαδικασίας παραγωγής. Η αναμενόμενη διατροφική κρίση θα είναι το μεγαλύτερο στοίχημα στη διαδικασία της απαξίωσης του ανθρώπινου είδους. Θα γίνει κάτω από τη σημαία της προστασίας του πλανήτη, αλλά θα απομακρύνει για πρώτη φορά τον άνθρωπο από τις φυσικές πηγές διατροφής. Το κεφάλαιο αποσπώμενο από τον άνθρωπο, που είναι ο φυσικός του φορέας, ο κομιστής του, επιχειρεί μια παράλογη και ολοκληρωτική νίκη.
Όλη η αρχιτεκτονική της αριστεράς, ως πολιτικού εκφραστή των δυνάμεων της εργασίας, που χτίστηκε με την αυτοπεποίθηση που δημιούργησε το δίπολο «εργασία - κεφάλαιο», τίθεται σε αμφισβήτηση. Η κοινωνία αγωνιά να πάρει απαντήσεις και εμείς, στην προσπάθειά μας να προβάλουμε πολιτική λύση άμεσα, υποχρεωτικά ανακατευόμαστε στα αδιέξοδα της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού ως συστήματος. Ο γρίφος που έχουμε να λύσουμε είναι η προβολή άμεσης πολιτικής πρότασης και ταυτοχρόνως επεξεργασία «κυβερνητικού» χαρακτήρα προτάσεων, που θα αφήνουν στην άκρη την προσπάθεια του κεφαλαίου να εξασφαλίσει την εξουσία του στις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν στον πλανήτη, με την εμφάνιση νέων διεκδικητών στη μοιρασιά, με την κλιματική αλλαγή και την εξάντληση φυσικών πόρων στρατηγικής σημασίας για το είδος ανάπτυξης που έχουμε γνωρίσει.
Ωστόσο αυτή τη φορά εμείς, οι δυνάμεις της εργασίας, έχουμε τη δυνατότητα περισσότερο από ποτέ να κατακτήσουμε την κυβερνητική εξουσία ακολουθώντας την τακτική της αποδιάρθρωσης του συστήματος από τώρα. Με την τακτική του να εμποδίζουμε στην πράξη της εφαρμογή των όρων που οι ταξικοί μας αντίπαλοι θεωρούν αναγκαίους. Έχουμε τη δυνατότητα, γιατί το κεφάλαιο ακολουθεί μια τυφλή και αυτοκαταστροφική -μοιραία- πορεία, ενώ εμείς σκεφτόμαστε. Και μπορούμε να προχωρούμε σε ενέργειες που δεν λαμβάνουν υπ'όψιν τη δική τους εξουσία. Για πρώτη φορά έχουμε αυτή τη δυνατότητα, όχι ως πείραμα, ως μια μεμονωμένη ενέργεια, αλλά συστηματικά, έτσι ώστε, σιγά-σιγά ή γρήγορα-γρήγορα να τους εκτοπίζουμε. Το έδαφος της Ευρώπης και ιδιαίτερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκ των πραγμάτων βρίσκεται πιο κοντά στη δυνατότητα αυτή από οποιαδήποτε άλλη μεριά του κόσμου. Προφανώς και δεν θα έχουμε τέτοιου επιπέδου εξελίξεις σε χώρες όπου οι γυναίκες βρίσκονται σε κατάσταση «πράγματος», «αντικειμένου». Και δεν είναι βέβαια περίεργο πως οι πιο συντηρητικοί φορείς στον χώρο της αριστεράς αρέσκονται να πιστεύουν ότι μπορεί μια επανάσταση να ξεκινήσει και από χώρες όπου οι γυναίκες φορούν τσαντόρ.
Εμείς, οι δυνάμεις της εργασίας, έχουμε τη δυνατότητα να αλλάζουμε τον τρόπο παραγωγής μπροστά στα μάτια τους, κάτω από τη μύτη τους, γιατί δεν μπορούν πλέον να αντιδράσουν. Μπορούν μόνο να χτυπάνε. Αλλά αυτό ποτέ δεν ήταν αρκετό για να αναστείλει κοινωνικές διαδικασίες. Τώρα πρέπει να σκεφτόμαστε συνεχώς. Να δρούμε συνεχώς. Να μη μιλάμε πολύ. Να μην αποκαλύπτουμε τα σχέδιά μας, παρά μόνο όσο είναι απολύτως αναγκαίο.
Έρχεται ή ώρα που το αγαπημένο τους χρήμα θα καταργηθεί. Και το δρόμο τον άνοιξαν μόνοι τους. Αυτοί έφτιαξαν το «πλαστικό χρήμα», το «μελλοντικό χρήμα», το ΜΗ-χρήμα. Αυτή είναι η μοίρα τους: Να μας ανοίξουν τον δρόμο για την ελευθερία του ανθρώπου από τον καταναγκασμό της εξουσίας του κεφαλαίου.

Πρώτες εκτιμήσεις για το αποτέλεσμα των πορτογαλικών Εθνικών Εκλογών της 5ης Ιουνίου

του Γιάννη Μπουρνού
Οι πορτογαλικές Εθνικές Εκλογές της 5ης Ιουνίου σημαδεύτηκαν από την θεαματική άνοδο της κεντροδεξιάς, την παταγώδη ήττα των Σοσιαλιστών, την άνοδο της λαϊκιστικής δεξιάς και την αδυναμία της Αριστεράς να καρπωθεί την κοινωνική δυσαρέσκεια και να μπει σφήνα στο δικομματισμό, αποδομώντας το ψευδοδίλημμα περί “καλύτερου διαχειριστή του μνημονίου” μέσω της αντιπαράθεσης μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Μετά τη δυναμική εμφάνιση της “απελπισμένης γενιάς” και του κινήματος των πλατειών στη Λισσαβόνα και το Πόρτο, το προεκλογικό κλίμα φάνηκε να επηρεάζεται από την κορύφωση της κρίσης αντιπροσώπευσης και την απόρριψη του “πολιτικού συστήματος”. Η αποχή στις πορτογαλικές εκλογές, παρότι δεν σημείωσε την τρομακτική άνοδο που ανέμεναν πολλοί αναλυτές, έφτασε τελικά στο 41,1% (από 39,5% το 2009), αφού στις κάλπες προσήλθαν 104.000 λιγότεροι ψηφοφόροι από το 2009.

Επίσης, από τα εκλογικά αποτελέσματα διαφαίνεται ότι αρκετοί ψηφοφόροι, ενώ  έφτασαν στην κάλπη, επέλεξαν τελικά ως πράξη διαμαρτυρίας και απόρριψης του “πολιτικού συστήματος” είτε την υπερψήφιση κάποιου μικρού, εξωκοινοβουλευτικού σχηματισμού, είτε την επιλογή της λευκής ψήφου. Πιο συγκεκριμένα, στις εθνικές εκλογές του 2009 συμμετείχαν 11 μικρότερα κόμματα και συγκέντρωσαν αθροιστικά ποσοστό 3,2% (175.399 ψήφοι). Στις εκλογές της 5ης Ιουνίου συμμετείχαν 12 εξωκοινοβουλευτικοί σχηματισμοί, που συγκέντρωσαν αθροιστικά ποσοστό 4,5% (246.222 ψήφοι). Ανάμεσά τους το μαοϊκών καταβολών “Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογάλων Εργατών” (PCTP/MRPP), που έφτασε το 1,13%, και το νεοεμφανιζόμενο "Κόμμα για τα Ζώα και τη Φύση" (PAN), που συγκέντρωσε 1,04%. Συνολικά, και παρά την πτώση της συμμετοχής, 71.000 περισσότεροι ψηφοφόροι (σε σχέση με το 2009) επέλεξαν αυτή τη φορά να ψηφίσουν μικρότερα, εξωκοινοβουλευτικά κόμματα. Τέλος, τη λύση του λευκού επέλεξαν 50.000 περισσότεροι ψηφοφόροι από το 2009 (από 99.000 σε 148.000).

Το προεκλογικό κλίμα, καθώς και το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα μαρτυρούν ότι η Πορτογαλία βρίσκεται “μια φάση πίσω” από την κατάσταση στην Ελλάδα. Η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, παρά την εντεινόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια για την άγρια λιτότητα που εφάρμοσε τη διετία 2009-2011 ο Σοσιαλιστής Σόκρατες και στήριξαν στο κοινοβούλιο οι κεντροδεξιοί Σοσιαλδημοκράτες (PSD) και η λαϊκιστική δεξιά του Λαϊκού Κόμματος (CDS/PP), επηρεάστηκε σε συντριπτικό βαθμό από την αγωνία για τη διαχείριση του επερχόμενου μνημονίου. Ήταν η ίδια η απερχόμενη κυβέρνηση μειοψηφίας του Σόκρατες, άλλωστε, που έφερε τον πορτογαλικό λαό προ τετελεσμένων και προετοίμασε το έδαφος για μια τέτοιου τύπου προεκλογική πόλωση, συνάπτοντας εν μια νυκτί, λίγες εβδομάδες πριν τη μέρα των εκλογών, τη συμφωνία με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ε.Ε.

Θυμίζοντας, λοιπόν, τις ελληνικές εκλογές του Οκτώβρη του 2009, οι εκλογείς απέρριψαν τον Σόκρατες και στράφηκαν στα δεξιά του πολιτικού συστήματος, αναζητώντας καλύτερο διαχειριστή. Παρόλο που κανένα κόμμα δεν συγκέντρωσε από μόνο του την απόλυτη πλειοψηφία, τα δύο κόμματα της δεξιάς μαζί συγκεντρώνουν άνετη πλειοψηφία και θα σχηματίσουν τη νέα κυβέρνηση συνασπισμού. Η πορτογαλική δεξιά διαθέτει σήμερα, για πρώτη φορά μετά την αποκατάσταση της δημοκρατιας στη χώρα, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, την κυβέρνηση και την Προεδρία της Δημοκρατίας. Οι Σοσιαλδημοκράτες και το Λαϊκό Κόμμα κέρδισαν αθροιστικά 560.000 περισσότερες ψήφους, σε σύγκριση με τις Εθνικές Εκλογές του 2009. Ποσοστιαία, οι Σοσιαλδημοκράτες έφτασαν το 38.6% (+9.5%), ενώ το Λαϊκό Κόμμα συγκέντρωσε  11.7% (+1.2%).

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) συγκέντρωσε 28% (-8,5%) και εξέλεξε 73 βουλευτές (-23), χάνοντας 510.000 ψήφους και τη σχετική πλειοψηφία που κατείχε από τις εκλογές του 2009. Ο Ζοζέ Σόκρατες παραιτήθηκε από τη ηγεσία του κόμματος και ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποχωρήσει από την πολιτική ζωή. Παρότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα τίθεται πλέον εκτός κυβέρνησης, παραμένει το κόμμα εκείνο που συνυπέγραψε το Μνημόνιο με την τρόϊκα, οπότε δεν αποκλείονται μελλοντικές συνεργασίες εντός του κοινοβουλίου  με τη νέα δεξιά κυβέρνηση.

Ο “Συνασπισμός Δημοκρατικής Ενότητας” CDU (ιδρύθηκε το 1987 από το Πορτογαλικό ΚΚ και τους Πορτογάλους Πράσινους) και το Μπλόκο της Αριστεράς (BE), που αντιτάχθηκαν σθεναρά στην ένταξη της χώρας στο Μηχανισμό Διάσωσης και διεκδίκησαν την αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους, συγκέντρωσαν αθροιστικά μόλις 13% των ψήφων, τη στιγμή που το 2009 είχαν συγκεντρώσει 18%.

Αυτή η ήττα οφείλεται στην απώλεια περίπου της μισής εκλογικής δύναμης του Μπλόκο. Το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς πήρε 5,2% (-4,6%), συγκεντρώνοντας 288.000 ψήφους (-269.000), και εξέλεξε 8  βουλευτές (απώλεσε, δηλαδή, τη μισή Κοινοβουλευτική του Ομάδα).

Ο συνασπισμός Πορτογαλικού ΚΚ-Πρασίνων διατήρησε την εκλογική του επιρροή. Έχασε 5000 ψήφους σε σχέση με το 2009, αλλά, λόγω της αυξημένης αποχής, έμεινε σχεδόν στο ίδιο ποσοστό (7,94%, από 7,88% που είχε) και εξέλεξε έναν επιπλέον βουλευτή, στη περιφέρεια του Αλγκάρβε, στον πορτογαλικό νότο, φθάνοντας τις 16 έδρες.

Οι αιτίες για το οδυνηρό αποτέλεσμα του Μπλόκο της Αριστεράς είναι σύνθετες. Όντας ένα σχετικά νέο κόμμα (ιδρύθηκε μόλις το 1999), εμφανίζεται πιο ευάλωτο στην προβολή των διαφόρων εσωκομματικών του διαφωνιών στην κοινή γνώμη, σε  σχέση με το Πορτογαλικό ΚΚ, το οποίο διασώθηκε από την πόλωση, χάρη στο ισχυρότερο “trademark” του, τον πιο στιβαρό οργανωτικό μηχανισμό του, την ιστορική του σχέση με συνδικαλιστικούς φορείς και τη συναισθηματική του επιρροή σε μερίδες των λαϊκών στρωμάτων.

Πιο συγκεκριμένα, το Μπλόκο φαίνεται να “πλήρωσε” σε αυτές τις εκλογές την εικόνα εσωκομματικής διαμάχης, που εκτυλίχθηκε σε δύο φάσεις το προηγούμενο διάστημα:

Αφενός στις προηγηθείσες Προεδρικές Εκλογές (Ιανουάριος 2011), όταν η επιλογή του 80% του κόμματος να στηρίξει την ανεξάρτητη υποψηφιότητα του Σοσιαλιστή βουλευτή, Μανουέλ Αλέγκρε, πολεμήθηκε έντονα, λόγω της -εκ των υστέρων- επίσημης στήριξης του Αλέγκρε και από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Μερίδα διαφωνούντων στελεχών και μελών του Μπλόκο, αφού άσκησαν “εξ αριστερών” κριτική στην πλειοψηφία του κόμματος, τελικώς στις Προεδρικές Εκλογές στήριξαν δημόσια την ανεξάρτητη υποψηφιότητα του Φερνάντο Νόμπρε, του οποίου το πολιτικό πρόγραμμα κινήθηκε σαφέστατα σε πιο μεταρρυθμιστικό και πολιτικά ασαφές πλαίσιο από αυτό του Αλέγκρε. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η υποψιότητα του Αλέγκρε δεν κατάφερε να σπάσει την κυριαρχία του δεξιού Προέδρου Καβάκο Σίλβα, ο οποίος εξελέγη από τον πρώτο γύρο των εκλογών.

Δεύτερο σημείο τριβών εντός του Μπλόκο αποτέλεσε η απόφαση του κόμματος να καταθέσει (όπως δικαιούνταν από τον κανονισμό του πορτογαλικού κοινοβουλίου) πρόταση μομφής εναντίον της μειοψηφικής κυβέρνησης Σόκρατες, λίγους μήνες πριν την πτώση της. Το κόμμα διχάστηκε ως προς την καταλληλότητα της συγκυρίας για την κατάθεση της εν λόγω πρότασης, με εκπροσώπους της μεταρρυθμιστικής εσωκομματικής τάσης (“Πολιτική 21ου Αιώνα”) να τοποθετούνται δημοσίως κατά της πρότασης μομφής, στα παράθυρα μεγάλων τηλεοπτικών δικτύων.

Παρότι στο πρόσφατο Τακτικό Συνέδριο του Μπλόκο (που έγινε στις αρχές Μαϊου, ένα μήνα, δηλαδή, πριν τις Εθνικές Εκλογές) το εσωκομματικό κλίμα βελτιώθηκε σημαντικά και παρότι η έναρξη διμερών συνομιλιών με το Πορτογαλικό ΚΚ για τη λήψη κοινών πρωτοβουλιών για την κρίση έφερε έναν αέρα αισιοδοξίας, η κακή εικόνα του κόμματος είχε ήδη απομακρύνει πολλούς εκλογείς που το επέλεξαν στις προηγούμενες Εθνικές Εκλογές και τις Ευρωεκλογές του 2009.

Πέρα, όμως, από τις αναγκαίες αναλύσεις για τις σωστές ή λάθος πολιτικές επιλογές και τις εσωτερικές τριβές του Μπλόκο της Αριστεράς, δεν χωράει καμιά αμφιβολία, όπως αναφέρθηκε και στην αρχή του παρόντος σημειώματος, ότι η ένταξη στο Μηχανισμό Διάσωσης, η οποία παρουσιάστηκε ως αναπόφευκτη τρεις εβδομάδες πριν τις εκλογές και συνυπογράφηκε από τους Σοσιαλιστές, τους Σοσιαλδημοκράτες και το Λαϊκό Κόμμα, έπαιξε το ρόλο τελεσιγράφου για τη συντριπτική πλειοψηφία της πορτογαλικής κοινωνίας. Οδήγησε, δε, απ' ό,τι φάνηκε, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων να κυριευθούν από αίσθημα ματαιότητας, αφού βρέθηκαν ενώπιον προειλημμένων αποφάσεων. Αυτή η ατμόσφαιρα, καθώς και ο “επαναπατρισμός” πολλών   χαλαρών ψηφοφόρων του Μπλόκο στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, υπό τον φόβο της επερχόμενης νίκης της δεξιάς, έπληξε πρωταρχικά και καθοριστικά τον φορέα της πορτογαλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς.


Σημείωση:
Πλήρες γράφημα (περιλαμβάνει και συγκριτικά στοιχεία με τις εκλογές του 2009), θα βρείτε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών: http://www.legislativas2011.mj.pt/#none
(Εκκρεμεί η κατανομή τεσσάρων εδρών σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των Πορτογάλων ομογενών που κατοικούν εντός και εκτός Ευρώπης).

Οι οριζόντιες περικοπές για αρχαρίους

Αναδημοσίευση από το Αntistachef * 

Mε αφορμή τις περικοπές μισθών που επιδιώκουν οι εκδοτο-καναλάρχες των ΜΜΕ, ας μελετήσουμε λίγο τις οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και τη συμβολή τους στην αντιμετώπιση του ελλείμματος και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας….

Η οικονομία βρίσκεται σε ανισορροπία και δεν πατάει γερά στα πόδια της. “Κουτσαίνει” όπως ένα τραπέζι.

Έχουμε δύο επιλογές. Ή να βρούμε τρόπο να στηρίξουμε το κοντύτερο πόδι ή να κόψουμε τα άλλα τρία για να έρθουν στο ύψος του. Κανείς όμως δεν μα δανείζει πια μία σφήνα να στηρίξουμε, ενώ για κάποιο “μυστήριο” λόγο όλοι θέλουν να μας δανείσουν πριόνι, το οποίο άλλωστε προτιμά και η κυβέρνηση. Με τις οριζόντιες περικοπές λοιπόν επιχειρούμε εξίσωση προς τα κάτω για να σταθεροποιηθεί η οικονομία μας.

Η οριζόντια όμως περικοπή σε όλους και σε όλα δεν αντιμετώπισε αλλά αναπαρήγαγε το πρόβλημα απλώς με την οικονομία πιο συρρικνωμένη. Κάποιο πόδι είναι και πάλι πιο κοντό.

Επιχειρούμε με την ίδια μέθοδο και το Μνημόνιο 2  να φέρουμε την επιθυμητή ισορροπία που με βεβαιότητα -αν είμαστε καλά παιδιά, άριστοι μαθητές- θα μας βάλει και πάλι στις αγορές στα μέσα του 2011 (δηλαδή σε δύο μήνες περίπου)  ή το 2012. Εκτός φυσικά αν επιβεβαιωθούν οι Μάγιας, πράγμα για το οποίο δεν μπορεί να κάνει κάτι ο υπουργός οικονομικών.

Όταν όμως όλοι μειώνουν μισθούς και συντάξεις, κανείς δεν έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, η ανεργία αυξάνεται, η ζήτηση μειώνεται μαζί με το ΑΕΠ, το κράτος και τα ταμεία χάνουν έσοδα. Άσε που και όλη η Ευρώπη κάνει πάνω κάτω τα ίδια οπότε ούτε αυτοί θα ψωνίσουν από εμάς.  Αποτέλεσμα η οικονομία και πάλι κουτσαίνει πάντα όλο και μικρότερη

Με το Μνημόνιο 3, συνεχίζουμε την ίδια μέθοδο. Δεν μπορεί κάποια στιγμή θα “ισιώσει”. Και μην ξεχνάμε ότι όσοι βλέπουν το αδιέξοδο και διαφωνούν δεν έχουν προτάσεις.

Οι αγορές είναι ευχαριστημένες από τις θυσίες μας και δεν θα παρθούν νέα μέτρα, τουλάχιστον για απόψε. Όμως η οικονομία συνεχίζει να κουτσαίνει και να συρρικνώνεται, οι περικοπές δημιουργούν νέα προβλήματα που θα αντιμετωπιστούν με νέες περικοπές, γιατί αυτές ξέρουμε αυτές εμπιστευόμαστε…

Τα νούμερα μπορεί να μην βγαίνουν αλλά τόσο το χειρότερο γι’ αυτά. Μέθοδο που κερδίζει δεν την αλλάζεις και ακολουθείς τα ίδια βήματα με το Μνημόνιο 4, 5, 6, κ.ο.κ.

Στο τέλος η οικονομία είναι τάβλα, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι βρίσκονται ήδη πτωχευμένοι και σε απόγνωση, ενώ οι μεγαλοεργοδότες βρίσκονται στο καλύτερο σημείο εκκίνησης, εκεί όπου όποιος έχει δουλεία αισθάνεται προνομιούχος οπότε δεν χρειάζεται να τον πληρώνεις παρά μόνο με ένα χαρτζιλίκι για τα οδοιπορικά……

Για την κυβέρνηση δεν μένει τίποτα άλλο για να ολοκληρώσει την σωτηρία της πατρίδος βεβαίως, βεβαίως από το να ιδιωτικοποιήσει και να πουλήσει τα πάντα κοψοχρονιά επ’ ωφελεία εγχώριων και μη τραπεζιτών, εργολάβων, κερδοσκόπων. Και όπως λέει και ο Καρατζαφέρης όταν έχεις πόλεμο πουλάς και τα ασημικά σου. Γι’ αυτό άλλωστε βοήθησε να φτάσουμε και σε κατάσταση πολέμου ψηφίζοντας το μνημόνιο. Και γι’ αυτό επίσης όλοι οι κυβερνητικοί λένε ότι δεν τίθεται θέμα αναδιάρθρωσης του χρέους. Γιατί πριν την κάνουν, θα πρέπει να έχουμε φτάσει στο στάδιο του ξεπουλήματος του δημοσίου και εξαφάνισης των μισθών. Αν το κάνουν νωρίτερα θα χαθεί η πίτα. Όπως άλλωστε το είπαν και από την αρχή “η κρίση είναι και ευκαιρία”. Αλλά δεν εννοούσαν για όλους.

* To Antistachef είναι μέλος της πκ Πετραλώνων κ Θησείου του ΣΥΝ

 

Η πορεία για το Χρυσόμαλλο Δέρας από την ανάποδη

Του Κώστα Μπούρα

Μέλους της πκ Πετραλώνων κ Θησείου του ΣΥΝ

 

 

Ως γνωστόν ο Ιάσονας με τους συντρόφους του έφτασε στην Κολχίδα αναζητώντας το Χρυσόμαλλο Δέρας. Οι σύγχρονοι Γεωργιανοί και κυρίως Γεωργιανές κατά μεγάλη πλειοψηφία (μανάδες και γιαγιάδες) έρχονται κάνοντας το αντίθετο δρομολόγιο, με την διαφορά ότι το Χρυσόμαλλο Δέρας για αυτές είναι να βρουν δουλειά και να θρέψουν την οικογένειά τους. Δυστυχώς η κατάρρευση του γραφειοκρατικού σοσιαλισμού, αλλά και ο πόλεμος με την Ρωσία σήμανε την πλήρη κατάρρευση της οικονομίας. Απόλυτη ανεργία, σε ολόκληρη την χώρα και κυρίως στους νέους. Ένα μέλλον που επιφυλάσσει και στους δικούς μας νέους το Μνημόνιο με το ΔΝΤ.

Οι δουλειές που κάνουν αυτές οι γυναίκες είναι εσωτερικές, οικιακοί βοηθοί, κυρίως φροντίζουν ανήμπορους και κυριολεκτικά τις πιο πολλές φορές κατάκοιτους γέροντες. Δουλειά ιδιαίτερα δύσκολη και σε συνθήκες ιδιαίτερα άσχημες. Οι πιο πολλές παίρνουν ένα ρεπό το μήνα για να πάρουν έτσι κάποιο ποσό παραπάνω. Αυτό το μοναδικό ρεπό τον μήνα, εδώ έχει καταργηθεί τελείως, 8ωρα κλπ, το αφιερώνουν να κατέβουν στο κέντρο και να στείλουν λεφτά στην οικογένειά τους. Ελάχιστες από αυτές μπορούν να μπουν στα 2-3 εστιατόρια με Γεωργιανή μουσική, δεν φτάνουν τα λεφτά. Οι πιο πολλές την βγάζουν με συζήτηση στο πόδι και στο δρόμο, με τον τρόμο του μπάτσου, με γνωστές. Αλλες πάλι ρεφενέ τρώνε η μια πάνω στη άλλη στα γραφεία που διεκπεραιώνουν υποθέσεις τους, αυτά που αναλαμβάνουν η καθεμιά να φτιάξει και να θυμίζει την πατρίδα. Η Γεωργιανή βότκα και το κρασί ρέει άφθονο και να τους θυμίζει ότι είναι και αυτές άνθρωποι με ανάγκες για διασκέδαση. Αλλες πάλι συνωστίζονται στα ΙΝΤΕΡΝΕΤ καφέ και προσπαθούν μέσα από το γυαλί να μιλήσουν με τους δικούς τους αγαπημένους.
Αυτές είναι οι μόνες πολυτέλειες που μπορούν αυτές οι γυναίκες να απολαύσουν. Εγινα μάρτυρας μιας σκηνής όπου μια γυναίκα μιλούσε με το κοριτσάκι της 9 χρονών που έχει να το δει 1 χρόνο και χαϊδευε τα μαγουλάκια της στο γυαλί του υπολογιστή βουρκωμένη. Αυτές οι σύγχρονες ηρωίδες θρέφουν τις οικογένειές τους στις ποιο αντίξοες συνθήκες και κάτω από στυγνή εκμετάλευση, επειδή δεν έχουν χρήματα να πάρουν την βίζα και να φύγουν από τη χώρα τους τα δανείζονται. Μια βίζα για την Ελλάδα, προσωρινή ενός μήνα οδικώς μέσω Τουρκίας στοιχίζει 5000 €. Η παράνομη είσοδος σε κρύπτες φορτηγών και σε άλλα μεταφορικά μέσα κάτω από άθλιες συνθήκες στοιχίζει 3600 €.

Οι σύγχρονοι δουλέμποροι τους δανείζουν με επιτόκιο 10% το μήνα, παράλληλα αναλαμβάνουν να τους βρουν δουλειά, για την οποία πληρώνουν 1 μισθό. Για όσο καιρό μένουν άνεργες τους νοικιάζουν κάτι τρισάθλια δωμάτια που τις χρεώνουν 5-10 € ΗΜΕΡΗΣΙΩΣ. Δηλαδή αν πάμε στην πρώτη περίπτωση πρέπει να πληρώσουν 500 € και στη δεύτερη 360 € μηνιαία. Οι μισθοί σε μια καλή περίπτωση είναι 750-850 € με 1 ρεπό, που σημαίνει ότι μένει ένα ποσό γύρω στα 300 € και με αυτά καλύπτουν μόνο στοιχειώδεις ανάγκες όπως κάρτες τηλεφωνικές κυρίως και όσες καπνίζουν τσιγάρα από την μαύρη αγορά με 10-15 € η κούτα. Είναι σχεδόν αδύνατο να δώσουν κεφάλαιο γιατί στην Ελλάδα ήρθαν για να στείλουν λεφτά στην πατρίδα γιατί η πεινασμένη οικογένεια περιμένει. Ετσι φτάνουν να πληρώνουν σε 2 χρόνια πάνω από 2,5 φορές το κεφάλαιο που δανείστηκαν και να το χρωστάνε ολόκληρο. Οποιος αρνηθεί να πληρώσει τον παραλαμβάνει
η μαφία εδώ ή στη Γεωργία. Κυριολεκτικά οι τοκογλύφοι δεν θέλουν την εξόφληση.
Επειδή η αποστολή χρημάτων από αόρατους ανθρώπους είναι αδύνατη αναλαμβάνουν τα γραφεία με επιτόκιο 4% την κάθε αποστολή.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε να αρρωστήσουν, δεν πάνε στα νοσοκομεία γιατί φοβούνται την απέλαση. Μόνο σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις θα πάνε σε νοσοκομείο. Και επειδή δεν έχει κανένας συμβόλαιο για διαρκή υγεία και ζωή, εξελίσσονται πολλές φορές δράματα. Οπως πρόσφατα συνέβηκε με μια γυναίκα που ήταν 8 χρόνια στην Ελλάδα και χρειάστηκε έρανος να πάει νεκρή στα παιδιά της. Πολλές φορές υποσιτίζονται στα σπίτια που δουλεύουν, καλύτερη και περισσότερη μερίδα παίρνει το σκυλί της οικογένειας. Με μια από αυτές τις γυναίκες είμαστε σύντροφοι στην ζωή. Από την πολυκατοικία της στο Κουταισι με 70 διαμερίσματα βρίσκονται στην Ελλάδα 30 γυναίκες και βέβαια πάρα πολλές άλλες στην Ιταλία, Τουρκία και αλλού. Ολες αυτές οι γυναίκες από την στιγμή που θα φύγουν από τη Γεωργία δεν μπορούν να δουν τα παιδιά τους παρά μόνο στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ, ακόμα και για 10 χρόνια. Σ’ αυτές τις σύγχρονες ηρωίδες της ζωής είναι υποχρεωμένη η πολιτεία να χορηγήσει πράσινη κάρτα με μόνο δικαιολογητικό την βεβαίωση κάποιου συγγενικού προσώπου η του ίδιου που λαμβάνει τις υπηρεσίες αυτών των γυναικών. Ελάχιστες Ελληνίδες κάνουν αυτή την δουλειά για να μη λέμε ότι αυτό θα φέρει ανεργία. Ενα στοιχειώδες ασφάλιστρο για νοσοκομειακή περίθαλψη και το κυριότερο να μπορούν αυτοί οι άνθρωποι νόμιμα να στέλνουν χρήματα με κάποιο φόρο και όχι την ληστρική εκμετάλλευση που υφίστανται καθημερινά.

ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ

Έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία αλλά ξέχασε τους ανθρώπους της!

Μετά τη σύνοδο κορυφής ο Πρωθυπουργός έδωσε συνέντευξη στην οποία μας διαβεβαίωσε ότι ο Μινώταυρος των αγορών είναι ευχαριστημένος από τις θυσίες του ελληνικού λαού (για τις οποίες δεν έχει ερωτηθεί ο ίδιος). Συνέχισε ότι δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα, δήλωση που ακούσαμε από όλα τα κανάλια δεκάδες φορές. Την επόμενη μέρα ο Πεταλωτής ενημέρωσε για τα νέα μέτρα, ενώ ο οίκος Τάδε μας υποβάθμισε άλλες δύο μονάδες.
Επανήλθε ο Πρωθυπουργός και από το βήμα του συνεδρίου της Δημοκρατικής Αριστεράς κάλεσε -λίγες ώρες πριν ξημερώσει πρωταπριλιά- τον κ. Κουβέλη να συνεργαστούν, μεταξύ άλλων, για την υπεράσπιση των αδυνάτων. Και τόνισε ότι το βασικό είναι ότι η κυβέρνηση έσωσε την χώρα από την χρεωκοπία. 
Πρέπει ο πρωθυπουργός να μιλά για κάποια άλλη χώρα καθώς στο δικό μου μυαλό η χώρα είναι οι άνθρωποι της και εγώ δεν βλέπω αυτοί να έχουν σωθεί από τη χρεοκοπία. Αντιθέτως όλο και περισσότεροι και πιά πάρα πολλοί βρίσκονται σε θέση που δεν τους πιάνουν καν τα όποια νέα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης. Δεν έχουν να χάσουν πια εντελώς μα εντελώς τίποτα. Αναρωτιέμαι αυτούς τους υπολογίζει στο "σώσαμε τη χώρα από τη χρεοκοπία ο Πρωθυπουργός ή όχι;
Και έχω να του προτείνω να ρωτήσει κάποιους στην γειτονιά μου.

Παναγιώτης Βωβός 

Αυτοσχέδιο κατάλυμα αστέγων που ξεφύτρωσε στις πλαγιές του Φιλοπάππου στα άνω Πετράλωνα 2-3 μέρες μετά την σύνοδο κορυφής και τις δηλώσεις ικανοποίησης του πρωθυπουργού.

 

Αυτοκίνητο-σπίτι που εδώ και κάποιο διάστημα βρίσκεται σταθμευμένο στον Περιφερειακό του Φιλοπάππου στα Άνων Πετράλωνα.

Οι Μπαχαλάκηδες ..Tου Ισίδωρου Νερούτσου

Ο Ισίδωρος Νερούτσος είναι μέλος της πκ Πετραλώνων κ Θησείου του ΣΥΝ

 Η μέθοδος παραπλάνησης της κοινής γνώμης με την χρησιμοποίηση δήθεν αγανακτισμένων πολιτών, είναι παμπάλαιη και αποτελεί κλασσικό παράδειγμα το

στήσιμο σχετικού σκηνικού, από το κράτος-παρακράτος της δεκαετίας του 1950-60, προκειμένου να αναδειχθεί σαφής αντικομουνιστική και αντιδημοκρατική ατμόσφαιρα, που οδήγησε τελικά στην δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Παρόμοιες εκδηλώσεις από τις οργανώσεις αυτές, ήταν άφθονες και συνήθεις. Η προσπάθεια κατατρομοκράτησης των δημοκρατικών πολιτών, υπήρξε επίσημη πολιτική του τότε αυταρχικού κράτους. Γνωστές

οι εκδηλώσεις μίσους, κατά του Μίκη Θεοδωράκη, του Μανώλη Γλέζου και χιλιάδων άλλων γνωστών και αγνώστων στο ευρύ κοινό πολιτών. Ο λαός αγωνιζόταν με διαδηλώσεις, πορείες, συνθήματα, με αυτοθυσία και πραγματικό κίνδυνο για την ζωή και την ελευθερία του, για την Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Γνωστή η φράση του Γεωργίου Παπανδρέου, «γέρου», κατά την διεξαγωγή του ανένδοτου αγώνα κατά του κράτους βίας και νοθείας «Τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες».

Η ορολογία-χαρακτηρισμός της εποχής ήταν για τους διαμαρτυρόμενους πολίτες, Κατσαπλιάδες, Κομουνιστές, Βούλγαροι, αλήτες. Σήμερα μετεξελίχθη σε Μπαχαλάκηδες

Έκτοτε πέρασαν πάνω από 40 χρόνια. Στο διάστημα αυτό, πέρασαν χούντες και αντι-

προσωπευτικές κυβερνήσεις, δήθεν δημοκρατικές, που είχαν πλειοψηφία στην βουλή, μειοψηφία όμως στον λαό, πάντα από τα γνωστά δύο κόμματα, που διαχειρίζονταν τις κρατικές υποθέσεις, και πάντα ελέω λαού. Με εξαίρεση ένα δημοψήφισμα για βασιλεία ή προεδρία, όμως άλλο που αφορούσε κρίσιμα ζητήματα για το λαό, εθνικά. διεθνή, οικονομικά, κοινωνικά και άλλα, ουδέποτε διεξήχθη. Φαίνεται πως ο λαός είναι ανίκανος να κρίνει και να διαχειρισθεί τις υποθέσεις του. Η συμπεριφορά αυτή φάνηκε και από τις «δημοκρατικές» κυβερνήσεις της Ευρώπης, όπου όταν καταψηφίστηκε το Ευρωσύντα-γμα, κατέφυγαν στους αντιπροσώπους.

Αυτές οι Κυβερνήσεις, που οδήγησαν την χώρα; Θυμηθείτε την αγορά του αιώνα, τα F16. Έγινε με δανεικά και η τότε αριστερά, είχε καταγγείλει ότι θα πλήρωναν και τα

εγγόνια μας. Οι κυβερνήσεις όμως «αγρόν ηγόραζον» και όχι τυχαία. Το μεγάλο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, που οδήγησε χιλιάδες πολίτες στην χρεοκοπία και στην αυτοκτονία. Το σκάνδαλο των υποβρυχίων, οι Ολυμπιακοί αγώνες με το ασήκωτο για το λαό μας οικονομικό κόστος, πάντα με δανεικά και τους συμμάχους και εταίρους μας να μας πιέζουν, με το αζημίωτο, για προμήθεια πανάκριβων αντιτρομοκρατικών μηχανημάτων, άχρηστων στην πράξη και σωρεία άλλων σκανδάλων γνωστών και αγνώστων.

Και ήρθε η σημερινή κυβέρνηση στην πραγματικότητα μειοψηφίας, που αφού με έκπληξη «διαπίστωσε», γιατί νόμιζε ότι «λεφτά υπάρχουν», ότι υπήρχε μεγάλο χρέος, αποφάσισε να το διαχειρισθεί όπως η ίδια νόμιζε, αψηφώντας την οποιαδήποτε γνώμη του λαού. Μείωσε μισθούς και συντάξεις, Έδιωξε από το «μεγάλο κράτος» χιλιάδες υπαλλήλους, αύξησε την φορολογία, κατέστρεψε χιλιάδες οικογένειες μισθωτών, ανέργων και μικρομεσαίων, διέλυσε την εκπαίδευση κλείνοντας σχολεία, (ανοίγοντας όμως φυλακές όπως λέει ο λαός), δημιούργησε σωρεία προβλημάτων στην τοπική αυτοδιοίκηση και όλα αυτά χωρίς να ερωτηθούν οι ενδιαφερόμενοι. Ο «εχτρός λαός» εκτός των γνωστών προβλημάτων, καταταλαιπωρείται και από τις ελλιπείς σε προσωπικό υπηρεσίες, με τεράστιες ουρές, πληρώνει τα φάρμακα και άντε να δεις πότε θα πάρεις τα λεφτά σου, αφού πρώτα επιζήσεις από την αφάνταστη ταλαιπωρία στις υπηρεσίες. Η ανεργία, η ανασφάλεια, η φτώχια η ταλαιπωρία και ιδιαίτερα η κοροϊδία και το προκλητικά φανερό ψέμα, παράγουν οργή. Η οργή δεν υπακούει σε κανόνες και απόπειρες κηδεμόνευσης. Τους κορόιδεψαν οι άρχοντες και εξακολουθούν να τους κοροϊδεύουν. Η κατάληξη άγνωστη. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε που θα οδηγήσει.

Οι υπαίτιοι για την κατάσταση αυτή θορυβημένοι, από τις εκδηλώσεις οργής, αλλά φανερά αμετανόητοι, προσπαθούν να βρουν αποδιοπομπαίο τράγο. Εύκολα τον βρήκαν, έχοντας και την εμπειρία από τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008, που την λύση, τους την έδωσε προβοκατόρικα, η Κυρία Αλέκα Παπαρήγα, που φαίνεται είχε περισσότερο και από τους δικομματιστές θορυβηθεί, από την ραγδαία δημοσκοπική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί λοιπόν είναι οι καθοδηγητές και υποκινητές των δημοσίων αποδοκιμασιών των πολιτικών. Πίσω από την δήθεν οργή των πολιτών, όπως λένε κρύβεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Προσπάθησαν να τους εξομοιώσουν, με τους «αγανακτισμένους πολίτες» των παρακρατικών της βίας και νοθείας. Τους χαρακτήρισαν υπονομευτές της Δημοκρατίας, συνωδά με το πλήθος των γνωστών υψηλά αμειβομένων, τηλεπαρουσιαστών. Τους ζητούν επίμονα να καταδικάσουν τις βίαιες, όπως τις χαρακτηρίζουν αντιδράσεις των πολιτών. Η Δημοκρατική (όχι αριστοκρατική) Αριστερά, πάντα καταδίκαζε την τυφλή βία, από όπου και αν προερχόταν. Γιατί η αριστερά δρα πάντοτε με αρχές, εναντίον αντιλαϊκών θεσμών και μέτρων και ποτέ κατά προσώπων. Δεν ενδιαφέρει καθόλου την αριστερά ο άνθρωπος Πάγκαλος. Την ενδιαφέρει μόνο η πολιτική του και αυτήν αντιμάχεται. Δεν επιθυμεί και ασφαλώς δεν πρέπει να επιθυμεί την φυσική βλάβη ή εξόντωση του κάθε ανθρώπου. Επιθυμεί να υπερασπίζεται την ασφάλεια, την αξιοπρέπεια, την εργασία και τις ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας, τα πολιτικά δικαιώματα όλων των πολιτών. Και του Κύριου Πάγκαλου. Αντιμάχεται την αυθαιρεσία, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την καταπάτηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Την απόλυτα δικαιολογημένη Δημοκρατική αγανάκτηση των πολιτών, η πραγματική αριστερά, δεν έχει κανένα ηθικό λόγο να καταδικάσει. Άραγε η απόλυση

εργαζομένων, η μείωση του μισθού τους, το βάρβαρο χτύπημα στα «υπερήφανα γηρατειά», με την μεγάλη περικοπή εισοδημάτων, που είχαν προπληρώσει και ένα σωρό άλλων πληγμάτων στα δικαιώματα και εισοδήματα του λαού, οι ξυλοδαρμοί των κατοίκων της Κερατέας, δεν αποτελούν άσκηση βίας; Την πολιτική αυτή βία την καταδικάζουν; Να μας το πουν καθαρά εδώ και τώρα, τόσο οι πολιτικοί υπερασπιστές του «πολιτικού πολιτισμού», όσο και οι μεγαλοδημοσιογράφοι, όπως καθαρά απαιτούν να κάνει το ίδιο και ο ΣΥΡΙΖΑ, για τις απόλυτα δικαιολογημένες διαμαρτυρίες των πολιτών.

Τον όρο Μπαχαλάκηδες τον επιστρέφουμε σ’αυτούς, που έκαναν Μπάχαλο το Κράτος.

Ισίδωρος Νερούτσος

Οι συμβασιούχοι στην "κλίνη" του Καλλικράτη

Του Παναγιώτη Σκούτα 
(μέλους της πκ Πετραλώνων κ Θησείου του ΣΥΝ)

 Οι εργαζόμενοι συμβασιούχοι του Δήμου της Αθήνας δίνουν από τη Δευτέρα τη μάχη για να μην μείνουν άνεργοι, αξιώνουν να μην είναι αυτοί τα θύματα αυτής της οικονομικής κρίσης. Η κατάληψη του Δημαρχείου αποτελεί υστάτη λύση μπροστά στην αδιαλλαξία του δημάρχου να μην αποσύρει τις προκηρύξεις νέων θέσεων εργασίας με συμβάσεις ορισμένου χρόνου που κατέχουν ήδη οι συμβασιούχοι. Είναι αποτέλεσμα μιας συσσωρευμένης αγανάκτησης από τον χρόνιο εμπαιγμό κυβερνήσεων και δημοτικών αρχών. Οι προεκλογικές υποσχέσεις, τους ήθελαν ομήρους στα γρανάζια ενός πελατειακού κράτους τσαλαπατώντας υπολήψεις και συνειδήσεις και τώρα τους πετάν στο πεζοδρόμιο.
Ο αγώνας τους έχει στόχο τον νόμο Ραγκούση, είναι αγώνας ενάντια στον Καλλικράτη, που επιβάλλει την απόλυση 2.500 εργαζομένων μόνο στον Δήμο της Αθήνας. Είναι αγώνας που αφορά όλους τους συμβασιούχους σε όλη την επικράτεια σε όλη την τοπική αυτοδιοίκηση. Η διεύρυνση του αγώνα αποτελεί την προϋπόθεση για την ουσιαστική επίλυση της παραμονής τους στην εργασία. Η συμπαράσταση των πολιτών, των παρατάξεων, των δημάρχων, των δημοτικών συμβούλων και το κοινό μέτωπο συμβασιούχων και μονίμων είναι αυτονόητη υποχρέωση των εκλεγμένων και προς τους εργαζόμενους αλλά και προς τους πολίτες που απολαμβάνουν τις υπηρεσίες τους.
Το πρόβλημα στον Δήμο της Αθήνας δεν προέκυψε από το πουθενά. Είναι μείζον ζήτημα από τις αρχές του χρόνου όταν άρχισαν να εκδικάζονται οι προσφυγές στα δικαστήρια για ασφαλιστικά μέτρα. Όλες οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης ζητήσαμε από τη νέα δημοτική αρχή να πάρει θέση έγκαιρα πράγμα που δεν το έπραξε. Παρά τις πιέσεις για λύση, η δημοτική αρχή έχει απλώς παραδεχθεί το αυτονόητο. Ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Από τότε μέχρι και την ημέρα της κατάληψης, η διοίκηση Καμίνη δεν έπραξε το παραμικρό προς όφελος των εργαζομένων, δεν υπερασπίστηκε στα δικαστήρια την παραμονή τους στην εργασία, δεν δήλωσε το πασιφανές. Ότι δηλαδή είναι απαραίτητοι, και ότι αν απολυθούν δεν θα μπορεί ο δήμος να λειτουργήσει. Το αντίθετο μάλιστα, ανακοίνωσε στην τρόικα ότι θα μειώσει το κόστος λειτουργίας του δήμου υλοποιώντας τις απολύσεις τους.
Οι συμβασιούχοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι από αυτόν τον αγώνα είτε θα βγουν νικητές είτε θα βρεθούν στην ανεργία. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει και προς τούτω είναι και υποψιασμένοι και δύσπιστοι σε πιέσεις και παραινέσεις να εγκαταλείψουν την κατάληψη και να υπάρξουν προσπάθειες και να αναζητηθούν λύσεις.
Ο κ. Καμίνης θα μπορούσε να υιοθετήσει την απόσυρση των νέων προσλήψεων από τη Δευτέρα όπου το ζητούσαν όλες οι παρατάξεις και οι εργαζόμενοι. Είναι θετικό ότι έκανε ένα βήμα πίσω και δήλωσε ότι αποσύρει την προκήρυξη για νέες προσλήψεις και ότι θα εργαστεί με την ΑΔΕΔΥ και τα συνδικάτα για μια πρόταση νομοθετικής ρύθμισης προς την κυβέρνηση, μη δεσμευόμενος όμως για παραμονή στην εργασία το σύνολο των συμβασιούχων. Κακώς όμως ζητά να εγκαταλείψουν οι εργαζόμενοι το μοναδικό όπλο που έχουν. Την κινητοποίηση τους. Οι άνθρωποι έχουν καταλάβει πολύ καλά ότι από το Δημαρχείο πρέπει να φύγουν με ψηλά το κεφάλι.
Η Ανοιχτή πόλη αλλά και οι συνδικαλιστές της ΑΣΚ βρεθήκαν στο πλευρό των συμβασιούχων από την πρώτη στιγμή, έθεσαν το θέμα τους στα δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια, -υπάρχει ήδη θετική απόφαση στην έκτη κοινότητα- υπερασπιστήκαν τα αιτήματα τους στα δικαστήρια και συνέβαλαν ουσιαστικά στην προσπάθεια του συντονισμού του αγώνα τους μέσα από πρωτοβουλίες συσκέψεων και εκδηλώσεων όλων των επιτροπών των συμβασιούχων, τους προτρέψαμε στη συνεργασία και στην ενότητα με τα σωματεία του δήμου. Στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τους συμβασιούχους όχι μόνο στα λόγια αλλά έμπρακτα τον αγώνα τους.
Οι διαπραγματεύσεις δεν είναι εύκολη υπόθεση, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, ενότητα, αποφασιστικότητα και καθαροί στόχοι. Ως παράταξη συντασσόμαστε με τα αιτήματα των συμβασιούχων. Πρέπει να υπάρξουν δεσμεύσεις ώστε, να μην υπάρξει καμία απόλυση συμβασιούχου. Να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση για την νομιμοποίηση με συμβάσεις αορίστου χρόνου όλων των συμβασιούχους αλλά και για τους τριάντα εργαζόμενους με καθεστώς stage. Να προσληφθούν όσοι εργαζόμενοι έχουν περάσει νόμιμα μέσω ΑΣΕΠ, όπως οι μουσικοί της φιλαρμονικής όπου η πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού κ. Φιλίνη δεν τους προσλαμβάνει με δικονομικές δικαιολογίες.
Τέλος η ανοιχτή πόλη θα πάρει πρωτοβουλίες ενίσχυσης των προσπαθειών σε επίπεδο δήμου. Σε συνεργασία με την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ θα υποβάλλει ερώτηση στη Βουλή και θα ζητήσει να κατατεθεί σχετική τροπολογία για την οριστική επίλυση του θέματος.

Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος: Απίθανο; Καθόλου

Της Φλώρας Νικολιδάκη (μέλος της ΚΠΕ κ της π.κ.Πετραλώνων κ Θησείου του ΣΥΝ)

Η συνταγή του πολέμου είναι μπροστά μας. 6 δισ. άνθρωποι κατοικούν στον πλανήτη Γη, έχοντας διαμορφώσει μια τεράστια μηχανή κατανάλωσης, αναπαραγωγής και απόρριψης. Η ισορροπία του πλανήτη εξαρτάται από την πείνα του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου. Ο τρόπος ανάπτυξης του λεγόμενου «δυτικού κόσμου», που εξασφάλισε τον πλούτο για τους λίγους λειτουργεί ως πιλότος για τα εκατομμύρια των ανθρώπων της γης. Φτάσαμε στο όριο. Είναι αυτό που λένε καμιά φορά οι γιατροί στους συγγενείς: «Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Τώρα μόνο ο θεός».
Ασφαλώς υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που σκέπτονται ότι πρέπει να αλλάξουμε ρότα. Τι σημασία έχει; Οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου, έχουν άλλη γνώμη και πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ότι πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Αν σκεφτούμε τι έγινε τα τελευταία 15 χρόνια στη χώρα μας θα καταλάβουμε και το σχέδιο και τον αρχιτέκτονα.
Ο πόλεμος καταστρέφει ανθρώπους, μηχανήματα, υποδομές. Δηλ. αναζωογονεί την ανθρωπότητα μέσα από την επιβίωση του κοινωνικού και οικονομικού συστήματος που οδήγησε σ' αυτόν. Ζητούμενο; Μια νέα μοιρασιά σε ένα περιβάλλον με λιγότερους ανθρώπους και με περιθώριο η καταστροφική μηχανή που δημιούργησε το κεφάλαιο να έχει ξανά το περιθώριο να συνεχίσει τη γιγαντιαία παραγωγή του οδηγώντας τον πλανήτη στην τελική του καταστροφή. Κατά τη δική τους άρρωστη λογική όμως, η λύση βρίσκεται στο διάστημα, για το οποίο διαθέτουν ήδη πληροφορίες τις οποίες η ανθρωπότητα θα μάθει στο παρά 1’.
Τα παιδιά μας, καλοταϊσμένα, καλοντυμένα και καλοσπουδασμένα, προορίζονται για τη μηχανή του κιμά. Οι εξουσιαστές γελάνε μαζί μας, με την αφέλειά μας, που πιστέψαμε ότι αν τα εφοδιάσουμε με καμιά δεκαριά πτυχία και τίτλους, θα κάνουμε τα παιδιά μας απαραίτητα για το σύστημά τους. Αμ δε. Για τα δικά τους παιδιά όλα αυτά είναι παλιόχαρτα που τους τα εφοδιάζουν ό,τι ώρα θέλουν «για το τυπικό του πράγματος». Απλώς η δική μας αφέλεια είναι μια ακόμα κερδοφόρα επιχείρηση με τίτλο « βιομηχανία της εκπαίδευσης».
Εμείς, ας το πάρουμε επιτέλους απόφαση. Πίσω μας υπάρχει ο τοίχος. Άρα το βήμα θα γίνει μπροστά. Θα ρίξουμε τους δικούς μας Μουμπάρακ, που είναι τρεις πολιτικές οικογένειες και 10 επιχειρηματίες. Πριν απ' όλα όμως, θα καθαρίσουμε την αριστερά από τα μαυσωλεία της, που έχουν ξεχαστεί σε θέσεις που καταλαμβάνουν εδώ και 3-4 δεκαετίες. Έχουν ξεχαστεί τόσο πολύ που αισθάνονται ότι έχουν το δικαίωμα να αρνούνται την ενότητα του κινήματος για την ανατροπή της πιο επιθετικής καπιταλιστικής πολιτικής από συστάσεως ελληνικού κράτους.
Θα τους κάνουμε εμείς να καταλάβουν ότι αυτό το δικαίωμα δεν το έχουν. Ότι και να κάνουν εμείς ενωμένοι στους χώρους μας θα παλεύουμε και θα δημιουργούμε τα δικά μας ενωτικά σχήματα. Γιατί όποιος δεν κατάλαβε τι μας είπαν τα παιδιά τον Δεκέμβρη του 2008, και τι μας λένε 300 μελλοθάνατοι το 2011, να πάνε στον ψυχολόγο και να ρωτήσουν: «είμαι στέλεχος της αριστεράς και δεν καταλαβαίνω γιατί έγινε ο Δεκέμβρης και γιατί έγινε η απεργία πείνας, τι μου συμβαίνει;».

ΜΑΥΡΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΓΑΜΨΑ ΠΕΣΑΝΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΑ

 του Κώατα Μπούρα

Ο καπιταλισμός, έχοντας φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο, προσπαθεί με νύχια και δόντια να περάσει την κρίση του απάνω σε όλα ανεξαιρέτως τα στρώματα της εργατικής τάξης.

Πρώτα-πρώτα, επιτέθηκε στους δημόσιους υπάλληλους έχοντας την ιδιαιτερότητα πλατιών στρωμάτων της κοινωνίας, -μιας και το πάσαρε ότι πρέπει να πληρώσουν πρώτα οι καλοπληρωμένοι.

Ταυτόχρονα επιτέθηκε ενάντια στους συνταξιούχους γιατί είναι αδύνατα στρώματα, δεν είναι στην παραγωγή για να αντιδράσουν.

Τώρα, με τα νύχια νωπά από το αίμα επιτίθεται ενάντια στην εργατική τάξη στον ιδιωτικό τομέα. Ζητά αίμα, ζητά θάνατο, αισθάνεται ότι μπορεί να το πετύχει.

Το χαρακτηριστικό της κρίσης είναι ότι είναι κρίση υπερπαραγωγής. Δεν μπορεί να πουληθεί αυτό που παράγεται. Και αφού η κρίση με το πλαστικό χρήμα (δίνοντας δανεικά στην εργατική τάξη για να μη φωνάζει) κατάφερε να την πάει πίσω, τώρα έφτασε στο τέρμα.

Ο κάθε κεφαλαιούχος μεγάλος ή μικρός θέλει να μηδενίσει τις αποδοχές των δικών του εργατών, αλλά νά’χουν οι άλλοι εργάτες των άλλων καπιταλιστών  χρήματα για να αγοράσουν τα δικά του πιο φτηνά προϊόντα. Μα έτσι σκέφτεται και ο άλλος καπιταλίστας. Έτσι το μόνο που καταφέρνουν είναι να φτάσουν την κρίση μέχρι το τέλος.

Παρατηρείται πλήρης καταστρατήγηση των εργατικών νόμων, αυτών που με αίμα κατάχτησαν οι εργάτες τα χρόνια εκείνα.

Τα χαρακτηριστικά είναι:

1)   Ζητούν μειωμένο ωράριο και μειωμένες αποδοχές για μια περίοδο μικρή, λένε. Έτσι διαλέγουν να εργαστούν εντατικά οι εργάτες τους τις πιο παραγωγικές ώρες, δίνοντας ενδεχομένως τα μισά χρήματα. Επειδή βέβαια η παραγωγή δεν βγαίνει ζητούν απλήρωτη εργασία και επισείουν σαν δαμόκλειο σπάθη την ανεργία. Οι εργάτες φοβούνται, αλλά με την απειλή της ανεργίας τελικά το περνούν.

2)   Ζητούν επιχειρησιακές συμβάσεις γενικώς ενώ τέτοιες μπορούν να κάνουν μόνο προβληματικές επιχειρήσεις που να έχουν τουλάχιστον 15 εργάτες. Υποτίθεται ότι είναι παράνομο, αλλά η επιθεώρηση εργασίας κάνει τα στραβά μάτια, έτσι κι αλλιώς βολεύονται με χαρτζηλίκια των 200-500 ευρώ, ανάλογα την περίπτωση.

3)   Όργανο για να επιτευχθούν τα παραπάνω είναι η μειωμένη αποζημίωση που δίνουν μετά από προειδοποίηση.

4)   Ενώ όλα αυτά είναι παράνομα, στον καπιταλισμό το δίκιο είναι το δικό τους. Το μόνο που μένει είναι η αντίσταση στα παραπάνω και η καλή ενημέρωση και η αλληλεγγύη. Σε τελευταία ανάλυση δεν μπορεί να ξεφύγει η εργατική τάξη από τα παραπάνω ολοκληρωτικά και αυτός είναι ο δρόμος της διάλυσης του συστήματος που τώρα δείχνει όλο το απαίσιο πρόσωπό του.

5)   Οι καπιταλιστές, μεγάλοι ή μικροί έχουν το δικαίωμα εφ’όσον είναι ζημιογόνες οι επιχειρήσεις τους (και να μην είναι τις δείχνουν έτσι), να απαλλαγούν από τις εργοδοτικές εισφορές στο ΙΚΑ. Την ίδια ώρα που τα ταμεία, μετά την καταλήστευσή τους από την κυβέρνηση στενάζουν από το αδιέξοδο,  αυτοί τους αφαιρούν έσοδα: τα μελλοθάνατα ταμεία πρέπει να πεθάνουν  σήμερα.