Τι ώρα είναι; (2)

Δημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο και τελευταίο τμήμα του άρθρου (Πρώτο μέρος)

Σήμερα προβάλλει μια κόκκινη γραμμή στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Με μια ελευθερία λόγου θα μπορούσε να διατυπωθεί με το γνωστό σύνθημα «τέρμα πια στις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες». Οι αντικειμενικές συνθήκες συνηγορούν σε μια στροφή προς τα αριστερά

Το κίνημα
Αυτό που απλώνεται πάνω από την Ευρώπη, τον αραβικό κόσμο και παίρνει τον χαρακτήρα του παγκόσμιου δεν είναι πια φάντασμα αλλά απτή πραγματικότητα. Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, η νέα γενιά αντιλαμβάνονται πλέον πολύ καλά πως όταν οι ηγέτες της Ε.Ε., όταν η κυβέρνηση συνεδριάζει, όταν τηλεδιασκέπτονται δεν προσπαθούν να βρουν λύσεις προς το συμφέρον των κοινωνιών αλλά τρόπους μιας νέας ληστείας των κοινωνιών.
Το κίνημα που απλώθηκε και απλώνεται σε όλες τις πλατείες της Ευρώπης και πήρε τα τεράστια χαρακτηριστικά του έρχεται να συναντηθεί με τις πιο λαμπρές σελίδες του εργατικού και κοινωνικού κινήματος και να απαιτήσει: δημοκρατία, ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των πολιτικών εκπροσωπήσεων της.
Στη χώρα μας έχει ήδη φτάσει ένα θερμό φθινόπωρο. Η πρακτική έκφραση του μεσοπρόθεσμου ως νέες περικοπές εισοδημάτων, νέο κύμα ανεργίας, νέα φορομπηχτικά μέτρα, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων κ.λπ. χρειάζεται να αποκρουστεί. Να αποκρουστεί επί του συγκεκριμένου (ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, ΑΕΙ, σκουπίδια, μεταλλεία χρυσού κ.λπ.) και επί του γενικού. Πριν από λίγο καιρό ο σ. Λάσκος μας θύμισε τη σημείωση του Λένιν στα λόγια του Βοναπάρτη «πρώτα εμπλέξου και μετά βλέπεις». Αυτό κάναμε με βάση αρχές και ταξικά προσανατολισμένοι. Το κάναμε τον Δεκέμβρη του '08, το κάναμε στην Υπατία, τον Μάη του '10, στο κίνημα στις πλατείες. Δεν προσπαθήσαμε να καθοδηγήσουμε, είμαστε παρόντες με τον χειραφετικό μας λόγο και με ανοιχτά αυτιά. Δεν κρύβουμε την πολιτική μας αυτοτοποθέτηση και επιχειρούμε με όρους μαζικού κόμματος να πείσουμε, έτοιμοι να πεισθούμε. Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα έχουμε πολλά να κάνουμε. Να συμβάλλουμε στην επιστροφή του κινήματος των πλατειών, να συνδιαμορφώσουμε ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο ενάντια στον νόμο - Διαμαντοπούλου, να «σαρκώσουμε» ένα συνδικαλιστικό κίνημα με συμμετοχή των εργαζόμενων και στις αποφάσεις και στη δράση, να συνδεθούμε σ’ ένα πανευρωπαϊκό κίνημα αντίστασης και ανατροπής.
Κεντρικό ζήτημα είναι να πούμε την πρότασή μας. Η σταθερή, αποκαλυπτική, συνεπής και μαχητική μας στάση έκανε τα πρόσωπα πολλών κοινωνικών ομάδων να στραφούν προς εμάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε συνώνυμο της αντίστασης. Θέλουν ν’ ακούσουν τις σκέψεις μας και τις προτάσεις μας. Η συμμετοχή μας στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έχει δυο δεμένα μεταξύ τους προτάγματα. Την ογκοδέστερη, μαχητικότερη και ειρηνική διαδήλωση εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και την παρουσίαση ενός συνεκτικού εναλλακτικού σχεδίου για Ελλάδα και Ευρώπη. Ενός σχεδίου που θα περιέχει ένα μαξιλάρι παροχών και εγγυήσεων για κάθε εργαζόμενο, αγρότη, μικροεπαγγελματία, άνεργο, νέο και νέα, που θα οικοδομεί κοινωνικό κράτος υπό νέες συνθήκες γκρεμίζοντας τις παθογένειες του παλαιού προ- κρίσης, δίνοντας προτεραιότητα στην υγεία και την παιδεία, που θα επιδιώκει ανάπτυξη με στόχο την αύξηση των θέσεων εργασίας και τις κοινωνικές ανάγκες και θα απαιτεί ανατροπές του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού οικοδομήματος επιδιώκοντας την επαναθεμελίωση της Ευρώπης. Κι όλα αυτά με μοχλό και αιτούμενο τη δημοκρατία. Σήμερα, τώρα διεκδικούμε για το ζήτημα του χρέους αυτή την ανατροπή αλλάζοντας την ατζέντα και απαντώντας διαγραφή μεγάλου μέρους των χρεών, ανάληψη από την ΕΚΤ μέρους του χρέους, έκδοση από την ΕΚΤ νέου χρήματος ώστε να παρακαμφθούν οι χρηματαγορές και οι κερδοσκόποι.
Καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ είναι να αναπτύξει την πολιτική πάλη ώστε να ανατραπεί το πολιτικό σκηνικό και μέσα από αυτό οι δυνάμεις που τάσσονται ενάντια στο Μνημόνιο από προοδευτική και ριζοσπαστική σκοπιά να διεκδικήσουν μια νέα πολιτική πλειοψηφία των δυνάμεων της αριστεράς, του τμήματος της σοσιαλδημοκρατίας, που διαφωνεί από προοδευτική σκοπιά με το μνημόνιο και διαχωρίζεται σαφώς από την κυβερνητική πολιτική και της ριζοσπαστικής οικολογίας.
«Να δοθεί έμφαση πρωτίστως στο κοινωνικό επίπεδο αλλά και να ανιχνεύσει τις δυνατότητες υλοποίησής του και στο πολιτικό» (απόφαση ΚΠΕ, Ιούλιος 2010).

Ο νέος συνασπισμός εξουσίας

Σήμερα προβάλλει μια κόκκινη γραμμή στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Με μια ελευθερία λόγου θα μπορούσε να διατυπωθεί με το γνωστό σύνθημα «τέρμα πια στις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες». Οι αντικειμενικές συνθήκες συνηγορούν σε μια στροφή προς τα αριστερά. Ένα μεγάλο κομμάτι του λαού είναι ανάμεσα στο ανάθεμα (αποχή) και στην αναζήτηση πολιτικής ελπίδας. Η ενιαία δράση των αντινεοφιλελεύθερων προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων είναι αναγκαία. Αναγκαία είναι και η συμπαράταξή τους πολιτικά και εκλογικά στη βάση ενός ελάχιστου κοινού και πολλαπλασιαστικού προγράμματος. Η ενότητα είναι η ριζοσπαστική απάντηση και το εξ’ αυτής σχέδιο προωθητικό.
Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε τον δρόμο της ενότητας, δείχνει και τον δρόμο της δράσης. Σε πρώτο επίπεδο οι αποφάσεις της Π.Σ. του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βρουν τον δρόμο τους προς την κοινωνία. Κι αυτό έχει ως προϋπόθεση λειτουργούσες, ζωντανές και κοινωνικά γειωμένες Τ.Ε. έτοιμες να δεχθούν νέα μέλη και να διαμορφώσουν ένα ευρύ χώρο δημοκρατίας εντός του ΣΥΡΙΖΑ και διά του ΣΥΡΙΖΑ.
Η συμμετοχή μας στα κινήματα να δεθεί με μια μεγάλη πολιτική εξόρμηση που θα αναδείχνει την κοινωνική πρόταση και την πολιτική λύση.
Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αριστερές δυνάμεις που δεν αποδέχονται αυτή την πρόταση, προκρίνοντας ένα ευχολόγιο για το μέλλον. Γνωρίζουμε πως ο δρόμος της ενιαίας δράσης και της πολιτικής συνεργασίας δεν είναι ανθόσπαρτος. Γνωρίζουμε ότι η αναγκαία συνεργασία θα γίνει και θα επιτύχει από αυτούς που την θέλουν και «μόνοι» μας μπορούμε να προχωρήσουμε ωφέλιμοι για την κοινωνία.
Όμως βάζουμε μπροστά μας το «καθήκον της συγκυρίας» και το υπηρετούμε. Η ίδια η κοινωνική ανάγκη θα «αναγκάζει» σε πράξεις και παραλείψεις και ο χρόνος θα έχει τις δικές του απαιτήσεις.
Οι πέντε άξονες που προτείνουμε (απεμπλοκή από μνημονιακές πολιτικές, αναδιανομή του πλούτου, αναπτυξιακό πρόγραμμα με στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών, ανατροπή των ευρωπαϊκών συνθηκών και διεθνείς συμμαχίες, διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους κ.λπ.) διαμορφώνουν το απαραίτητο πλαίσιο μιας νέας πολιτικής. Το βασικό, όμως, στοιχείο είναι η δημοκρατία και όχι απλά η κυβερνητική εξουσία. Η κοινωνία έχει ανάγκη από ένα «δημοκρατικό πανηγύρι» όπου οι πολίτες θα γνωρίζουν, θα συμμετέχουν, θα αποφασίζουν οι ίδιοι. Όπου ακόμα και το δικαίωμα στο λάθος είναι δημοκρατικό λιθάρι. Η συνάρθρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων συμμετοχής με το δικαίωμα στην εργασία, τη στέγη, τη διατροφή, τη μόρφωση, την υγεία, θα δημιουργεί ενεργό πεδίο συνεχούς κοινωνικής αλλαγής. Κι εκεί θέλουμε να είμαστε παρόντες.

* Ο Δημήτρης Βίτσας είναι γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Τι ώρα είναι;

Ημερομηνία δημοσίευσης: 14/08/2011

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΙΤΣΑ

Το θερμό αυγουστιάτικο πιστωτικό επεισόδιο της υποβάθμισης των ΗΠΑ από τους κραταιούς οίκους αξιολόγησης που κρατούν το θερμόμετρο της νεοφιλελεύθερης ανοχής. Η ένταξη στο κάδρο της κρίσης δημοσίων χρεών της Ιταλίας και της Ισπανίας που έρχονται να συναντηθούν με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Η σφοδρή κοινωνική αναταραχή στη Μ. Βρετανία (χώρα ευρωπαϊκή εκτός Ευρωζώνης). Η ισχυρή πιθανότητα ενός νέου χρηματοπιστωτικού κραχ έρχονται να επιβεβαιώσουν τα εξής:
Οι αποφάσεις της Ε.Ε. στις 21 Ιουλίου (και οι εξ αυτών πανηγυρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης) ήταν μια τρύπα στο νερό. Περισσότερο έκκληση προς τις χρηματαγορές και τους κερδοσκόπους παρά «λύση».
Η κρίση είναι βαθιά συστημική. Στο πρόγραμμά μας (2008) τονίζουμε: «Η εν λόγω κρίση είναι κρίση τόσο της νεοφιλελεύθερης μορφής του σύγχρονου καπιταλισμού όσο και κρίση της οικονομίας και πολιτικής ηγεμονίας των ΗΠΑ».

Οι εκτιμήσεις μας δικαιώνονται

Με βάση αυτή την αφετηριακή εκτίμηση αναλύουμε τρία χρόνια τώρα τόσο τη συγκυρία όσο και τις βαθύτερες αιτίες της.
Παρακολουθούμε και εξηγούμε την εμμονή των δυνάμεων του κεφαλαίου και των πολιτικών εκπροσώπων του, στο νεοφιλελεύθερο πρόταγμα.
Μιλάμε συχνά για την προσπάθεια αναθεμελίωσης του καπιταλισμού και της επιβολής μιας νέας οικονομικής και πολιτικής παγκόσμιας τάξης που θα διευκολύνει τη συνέχιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου σε βάρος των συμφερόντων των δυνάμεων της εργασίας.
Αναδεικνύουμε τον ιδιαίτερο ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη σημερινή αρχιτεκτονική και λειτουργία, σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε πως η μνημονιακή -και τώρα μεσοπρόθεσμη- πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου ευθυγραμμίζεται με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των χρηματαγορών, ανακυκλώνει την ύφεση, επιτίθεται στις εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις, ανοίγει την κερκόπορτα της Ευρώπης για το ΔΝΤ.
Σήμερα μπορούμε με σιγουριά να ισχυριστούμε πως το συντηρητικό σχέδιο εξόδου από την κρίση έχει χρεωκοπήσει και βεβαίως η εμμονή σ’ αυτό βουλιάζει σε χρεωκοπία και την ίδια την κοινωνία.
Ας θυμηθούμε τα βασικά συστατικά στοιχεία αυτού του συντηρητικού σχεδίου: διατήρηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος ως έχει, εξυπηρέτηση των συμφερόντων των χρηματαγορών, κερδοσκόπων κ.λπ., κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, υποτίμηση του μισθολογικού κόστους και «εκατονταετίες» λιτότητας, αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία και τιμωρητικές διαδικασίες για τους «απείθαρχους» δεμένη με έντονο κοινωνικό αυταρχισμό, αξιοποίηση του υπαρκτού προβλήματος των δημόσιων και ιδιωτικών χρεών ως μοχλό πίεσης για την κατεδάφιση των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων.
«Για τον ΣΥΝ είναι καθαρό πως η πολιτική της κυβέρνησης αλλά και η ίδια η κυβέρνηση πρέπει να ανατραπούν» (απόφαση της ΚΠΕ, 17 Ιουλίου 2010)

Οι σωστές εκτιμήσεις δεν φτάνουν

Όμως οι πολιτικές δυνάμεις δεν είναι ρεπόρτερ, ούτε ωφελεί να κρατούν σημειώσεις σε ακαδημαϊκά εγχειρίδια. Δεν δεχόμαστε πως η πολιτική είναι η τεχνοκρατική διαχείριση της οικονομίας και μάλιστα μιας οικονομίας υποταγμένης στους «αιώνιους και σιδερένιους» νόμους της αγοράς. Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε αδήριτες οικονομικές αναγκαιότητες που εξ αιτίας τους επιβάλλονται συγκεκριμένες πολιτικές. Οι κινήσεις -μιλώντας με σκακιστικούς όρους- δεν είναι φορσέ. Μιλήσαμε για μια πολύ κρίσιμη περίοδο, περίοδο σύγκρουσης με νικητές και ηττημένους που θα αλλάξει «την εικόνα» του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε προ - κρίσης. Για εμάς ήταν και είναι πολύ σημαντικό να αντιμετωπίσουμε την κρίση και τις συνέπειες της όχι γενικά αλλά με βάση το συμφέρον των εργαζόμενων τάξεων.
Συγχρόνως και στην ίδια λογική επιχειρήσαμε και επιχειρούμε να ορίσουμε εναλλακτικό σχέδιο αντίπαλο με το νεοφιλελεύθερο. Μια στρατηγική εξόδου από την κρίση που με τη σειρά της θα οδηγεί σε βασικές συγκρούσεις και θα επιχειρεί να αναιρέσει τις δομικές αιτίες που προκαλούν τις καπιταλιστικές κρίσεις γενικά. «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη», «την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν», ήταν και είναι συνθήματα που εκφράζουν την αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες λύσεις και απαιτούν μια «οικονομία των κοινωνικών αναγκών και του κοινωνικού ελέγχου». Συζητήσαμε και απορρίψαμε μια «εθνική αφήγηση της κρίσης και της διεξόδου απ’ αυτή». Επιμείναμε να μην θεωρούμε πως οι λύσεις προς το συμφέρον των εργαζομένων θα βρεθούν με όρους «χώρας», «εθνικής οικονομίας», και «εθνικής ανάπτυξης». Αυτό μας βοηθά και να δίνουμε τον αγώνα μας σε επίπεδο κράτους και να προωθούμε τη διεθνιστική συνεργασία και αλληλεγγύη. Η δράση μας στο ΚΕΑ, αλλά και η ετοιμότητά μας να συμμετάσχουμε στο κίνημα των αγανακτισμένων σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι απτή απόδειξη μιας ορθής πρακτικής. Μιας πρακτικής που δεν «δικαιολογεί τις πολιτικές της κυβέρνησης Παπανδρέου, αλλά αντίθετα τις συνδέει με τη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή στρατηγική εξόδου. Θεωρούμε πως ο λαός μας δεν «χρωστά» ένα χρέος που δεν δημιούργησε και δεν πρέπει να το «πληρώσει» με περικοπές εισοδημάτων, κατακρήμνιση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, κατεδάφιση των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων που έχουν επιτευχθεί με αγώνες και ούτε να «ξεπουλήσει» τον δημόσιο πλούτο. Η επικοινωνιακή τακτική της κυβέρνησης που μιλά για «τεμπέληδες», «υψηλόμισθους», «αντιπαραγωγικούς», συγκρούεται και χάνει από την ίδια τη ζωή (εκτός αν και οι Ιρλανδοί, Ιταλοί, Πορτογάλοι, Γάλλοι αλλά και Γερμανοί εργαζόμενοι είναι το ίδιο), ενώ συγχρόνως για να δικαιολογήσει την κρίση βγάζει στο προσκήνιο τις παθογένειες και τα εκτρώματα του πολιτικού συστήματος που τα κόμματα του δικομματισμού δημιούργησαν και υπηρέτησαν (πελατειακό κράτος, δημόσιες υπηρεσίες προς χάριν των ιδιωτικών συμφερόντων, επιδοματικές πολιτικές, φοροαπαλλαγές κα φοροδιαφυγή, διαπλοκή και διαφθορά κ.λπ.) «από την άλλη μεριά, η κοινωνική αναταραχή δεν μπορεί παρά να είναι αντίστοιχα μεγάλη και οι κοινωνικές αντιστάσεις ισχυρές» (Πρόγραμμα ΣΥΝ).
* Το δεύτερο και τελευταίο τμήμα του κειμένου θα δημοσιευτεί την ερχόμενη Τετάρτη.

* Ο Δημήτρης Βίτσας είναι γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Δήλωση του Δ. Βίτσα, Γραμματέα της ΚΠΕ του ΣΥΝ, σχετικά με τις εισαγγελικές κλήσεις για την απεργία πείνας των μεταναστών

Οι χθεσινές εισαγγελικές κλήσεις σε μέλη της Επιτροπής Αλληλεγγύης και στον Πρύτανη του ΕΚΠΑ εντάσσονται αντικειμενικά στην προσπάθεια στοχοποίησης του πανεπιστημιακού ασύλου από τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ, αλλά και στο γενικότερο σχέδιο εγκαθίδρυσης μιας αυταρχικής δημοκρατίας, όπου τα δικαιώματα και οι ελευθερίες όλων μας βρίσκονται στο στόχαστρο.
 Η κατηγορία της «διακίνησης παράνομων μεταναστών» σε άτομα που, μαζί με χιλιάδες άλλα, στάθηκαν αλληλέγγυα στον αγώνα των μεταναστών για αξιοπρέπεια και δικαιώματα είναι εξοργιστική, αφού στόχος της είναι η ποινικοποίηση της συμμετοχής και της στήριξης σε έναν κοινωνικό αγώνα. Και δεν αφορά μόνον αυτόν τον αγώνα. Είναι μια προσπάθεια να σταλεί ένα απειλητικό μήνυμα στον καθένα που θέλει να υπερασπιστεί το εισόδημα, τη δουλειά και κάθε δικαίωμά του.
Η αλληλεγγύη στους αγώνες δεν είναι έγκλημα. Εγκληματικές είναι οι προθέσεις και οι ενέργειες εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που, πίσω από τους κοινωνικούς αγώνες, βρίσκουν υποκινητές, χωρίς να θέλουν να παραδεχθούν ότι αυτό που υποκινεί τους ανθρώπους να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους είναι η ίδια η αφαίρεσή τους.

1/2/2011 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ