Χριστόφορος Παπαδόπουλος: Να σχεδιάσουμε τον μετασχηματισμό της Ελλάδας και της Ευρώπης

Συνέντευξη στον Χρήστο Σίμο

Αυγη 14/10/2012

Η πολιτική του μνημονίου οδηγεί ταχύτατα τη χώρα στην κατάρευση, επισημαίνει ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού της Αριστεράς, μιλώντας στην "Αυγή της Κυριακής". Συνδέει τον εντεινόμενο αυταρχισμό της κυβέρνησης με την αδυναμία της να εξασφαλίσει κοινωνική συναίνεση, λόγω της πολιτικής που ασκεί. Κρίνει θετική την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ ως αξιωματική αντιπολίτευση και εκτιμά πως το στοίχημα της μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ σ' εναν ενιαίο, ριζοσπαστικό φορεά, μπορεί να κερδηθεί.

1. Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνεται όξυνση των αστυνομικών μέτρων περιορισμού και ελέγχου των διαδηλώσεων ενώ η κυβέρνηση δια του αρμοδίου υπουργού ΠΡΟΠΟ δείχνει ανοχή ή και συγκαλύπτει ακόμη και την διερεύνηση καταγγελιών για κακοποίηση ή και βασανιστήρια μέσα στη ΓΑΔΑ. Πώς κρίνεις την στάση αυτή; Είναι θέμα Δένδια; υποδηλώνει ανοχή σε παρακρατικές πρακτικές; ή είναι θέμα γενικότερου σχεδίου σκλήρυνσης της στάσης της κυβέρνησης Σαμαρά;
Η κυβέρνηση γνωρίζει πως δεν μπορεί να εξασφαλίσει συναινέσεις, ούτε καν ανοχή στην πολιτική της, παρά την ενορχηστρωμένη προπαγάνδα των καναλιών και των μεγάλων εφημερίδων. Ούτε, βεβαίως, οι κρατικοί διανοούμενοι μπορούν να της προσφέρουν άλλοθι, παρά τον δημόσιο, καθημερινό ευτελισμό τους, με επιχειρήματα επιπέδου Πάγκαλου, που ανασύρουν από την αφάνεια και την ακαδημαϊκή περιφρόνηση κάθε αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο για να πείσουν. Μοιραία, σχεδόν, η κυβέρνηση και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα υιοθετούν το κράτος της εξαίρεσης, το κράτος «έκτακτης ανάγκης»: δηλαδή αστυνομική βία, ποινική καταστολή, επιτήρηση, αναστολή ή και ακύρωση συνταγματικών εγγυήσεων, αλλά και βασανιστήρια και κακοποιήσεις πολιτών με τη συνδρομή της Χρυσής Αυγής. Η διαχείριση του φόβου και της ανασφάλειας, σήμερα, συνιστά την επίσημη κρατική πολιτική. Η αλήθεια είναι ότι ο αυταρχισμός της κυβέρνησης δεν μας ξαφνιάζει, μας είχε προϊδεάσει ο Σαμαράς, τόσο με τα προγραμματικά του κείμενα, προεκλογικά, όσο και με το δημόσιο λόγο του, πριν και μετά της εκλογές. Ο Σαμαράς εγκαταλείπει την κεντροδεξιά του Καραμανλή και την αντικαθιστά με την μετεμφυλιακή ΕΡΕ, ίσως γιατί γνωρίζει ότι στερείται κοινωνικών συμμαχιών, με τη μνημονιακή καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων, και επιλέγει την ιδεολογική αντιπαράθεση, ίσως γιατί «αυτή είναι η φύση του». Μην κοιτάτε που η ΔΗΜΑΡ σφυρίζει αδιάφορα, είμαι σίγουρος ότι γνωρίζει ότι συμμαχεί με την παλιά, καλή δεξιά, για το καλό του Έθνους βεβαίως…

2. Ποιές είναι οι αιτίες της άνοδο της Χρυσής Αυγής και με ποιόν τρόπο μπορεί να την αναχαιτίσει η Ριζοσπαστική Αριστερά;
Η κρίση, η παρακρατική δομή της αστυνομίας, η παράδοση της ελληνικής δεξιάς, η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, η έκρηξη του δεξιού ριζοσπαστισμού, που βρίσκει διέξοδο στον κοινωνικό αυτοματισμό, είναι κάποιες από τις αιτίες, μαζί φυσικά με τις συντηρητικές αξίες της ισχύος, της ιεραρχίας των μισαλλόδοξων ιδεολογιών. Η απάντηση είναι η αλληλεγγύη, αλλά και η ενδυνάμωση του φρονήματος: είμαστε πολύ ισχυρότεροι από τους τραμπάκουλες όχι μόνο γιατί είμαστε οι περισσότεροι και έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, αλλά γιατί πάντοτε η συλλογικότητα είναι ισχυρότερη από όλες τις μάτσο υποκουλτούρες - γοητευτικές στ' αλήθεια σε τμήμα νεολαίας- αλλά και γιατί η ισότητα, η ελευθερία, η αδελφοσύνη είναι ισχυρότερες αξίες, ιδιαίτερα όταν κάνουμε ότι μπορούμε ώστε να κινητοποιούν ανθρώπους και δράσεις σε κάθε τοπική κοινωνία.

3. Πως κρίνεις τα αποτελέσματα της επίσκεψης Μέρκελ στην Αθήνα αλλά και τις επιπτώσεις της σκληρής οικονομικής της πολιτικής στην χώρα μας όσο και στην συνοχή και την προοπτική της Ευρωζώνης;
Η Μέρκελ υποσχέθηκε πως θα προσευχηθεί υπέρ των ψυχών μας. Η πολιτική αυτή πολύ σύντομα θα οδηγήσει την Ελλάδα σε πλήρη κατάρρευση. Η Ευρωζώνη από την άλλη είναι μεγάλο πρότζεκτ για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό, αλλά στο πλαίσιο μιαςτέτοιας κρίσης δεν φαίνεται να έχουν σχέδιο διαφυγής, στο βαθμό που δεν υπάρχει η ηγεμονική τάση που θα ηγηθεί στην καταστροφή κεφαλαίων, που θα απαντήσει, δηλαδή, στην κρίση υπερσυσσώρευσης. Με αυτή την έννοια, το ενδεχόμενο της διάλυσης της, παίζει είτε ως ατύχημα, είτε ως επιλογή.
Πάντως, αυτή τη στιγμή, στο μόνο πράγμα που συμφωνούν οι ευρωπαϊκές ελίτ είναι στην εσωτερική υποτίμηση, όχι μόνο για την Ελλάδα και τον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και για τον Βορρά, ακόμα και για εκείνους που είναι εκτός ευρώ, όπως η Αγγλία για παράδειγμα. Μόνο που, η βορρά των μισθών, των συντάξεων, του κοινωνικού κράτους δεν είναι αρκετά για μια νέα φάση επανεκκίνησης της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ακόμα και ένας παγκόσμιος πόλεμος, η συνταγή της προηγούμενης παγκόσμιας κρίσης δηλαδή, χρειάζεται, και αυτός, το ηγεμονικό κράτος που θα τον προκαλέσει.

4. Ποια είναι τα νέα καθήκοντα που ανακύπτουν για τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ ως αξιωματική αντιπολίτευση.
Τα καθήκοντα διατηρούνται ίδια: ταξική απάντηση, κοινωνική εγρήγορση, οργάνωση της άμυνας, οργάνωση της κοινωνικής αλληλεγγύης, εκκίνηση της επίθεσης. Η αξιωματική αντιπολίτευση μας δίνει επιπλέον δυνατότητες. Από την άλλη μεριά, σύμφωνα με τη μεγάλη εικόνα που περιγράφαμε παραπάνω, χρειαζόμαστε, εκτός της τακτικής και του πολιτικού σχεδίου, στρατηγική σκέψη. Στρατηγική σκέψη για τους μετασχηματισμούς στη χώρα και στην Ευρώπη, πολιτικές και ιδιαίτερα κοινωνικές συμμαχίες, και εδώ και εκεί. Δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε με όρους γαλατικού χωριού, ούτε ότι με μια δική μας κυβέρνηση θα υπάρχουν οι ίδιες δομές, οι ίδιες σχέσεις, το ίδιο κράτος, το ίδιο αναπτυξιακό πρότυπο, απλά πιο δίκαιο και πιο αναδιανεμητικό. Χρειαζόμαστε σχέδιο για το ριζικό μετασχηματισμό και τις προϋποθέσεις του και στα 2 επίπεδα.

5. Ανταποκρίνεται σε ποιό βαθμό ο ΣΥΡΙΖΑ στις αυξημένες κοινωνικές απαιτήσεις της νέας περιόδου;
Ανταποκρινόμαστε, και όσοι γκρινιάζουν στην πραγματικότητα μας κατηγορούν πως δεν υποκαθιστούμε όσο θα έπρεπε το κοινωνικό, δηλαδή, αυτό που δεν θέλουμε. Είμαστε επαρκείς; Όχι, αλλά η κατακτημένη μας ταυτότητα και η εμπειρία μας –στάση μας σε όλα τα κρίσιμα- μας δίνουν μοναδικές δυνατότητες.

6. Με ποιον τρόπο πρέπει να προχωρήσει ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ σε ενιαίο πολιτικό φορέα; Ποια προβλήματα διαπιστώνεις και πώς μπορούν να ξεπεραστούν;
Τον επόμενο χρόνο, την Άνοιξη του 2013, ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ φιλοδοξεί να έχει μετασχηματισθεί σε ένα ενιαίο, πολυτασικό οργανισμό της Αριστεράς, και αυτή είναι και η δική μου πεποίθηση, χωρίς ενδοιασμούς. Σε αυτή την προσπάθεια το πρώτο βήμα είναι η Συνδιάσκεψη του Νοεμβρίου του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Ένα μικρό βήμα, σε σύγκριση με τις εκκρεμότητες που θα αφήσει για μετά: όπως τα ζητήματα της αυτοδιάλυσης ή της διπλής ένταξης των συνιστωσών οργανώσεων, η αυθεντική, άνευ ποσοστώσεων των συνιστωσών, εκπροσώπηση των τοπικών και κλαδικών οργανώσεων του φορέα κ.α. Ένα άλμα όμως, σε σύγκριση με τη σημερινή πραγματικότητα, από τη στιγμή που αποδίδονται άμεσα πολιτικά δικαιώματα, δηλαδή το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσαι, το δικαίωμα στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων, σε όλους εκείνους, άνδρες και γυναίκες, που δηλώνουν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Να γίνει επιτέλους πραγματικότητα το καθολικό αίτημα του κόσμου μας «ένα μέλος, μία ψήφος». Αν φοβάμαι κάτι, είναι τα πλαδαρά γιγαντιαία πολιτικά σώματα, τις ασπόνδυλες διακηρύξεις, την «ανάθεση» στις ηγεσίες και την «υποκατάσταση» της δημοκρατίας της βάσης από τη δημοκρατία των συνιστωσών ή των τάσεων. Στο χέρι μας είναι να τα κάνουμε καλά.

Φασισμός: ιδιωτικό πολίτευμα

Καναβούρης Κ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 07/10/2012

Εάν δεν είναι πολιτική αλητεία όλο αυτό το γαϊτανάκι απόκρυψης της λίστας Λαγκάρντ από τον Γ. Παπακωνσταντίνου και τον διάδοχό του Ευ. Βενιζέλο στον θώκο του υπουργού Οικονομικών, τότε τι ακριβώς είναι; Εάν δεν είναι πολιτική αλητεία όλο αυτό το γαϊτανάκι με τα "σου είπα - μου είπες" μεταξύ των υφισταμένων των δύο πρώην υπουργών και τα σούρτα - φέρτα της λίστας από την ΕΥΠ μέχρι το (ιδιωτικό) συρτάρι του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, εάν δεν είναι πολιτική αλητεία η αισχυντηλή στάση της κυβέρνησης και του προέδρου αυτής Αντ. Σαμαρά, που τάχα μου τίποτα δεν είδε, τίποτα δεν άγγιξε, αλλά απέστειλε αρμοδίως τον κατάλογο στον εισαγγελέα, τότε τι άλλο είναι; Εάν δεν είναι πολιτική αλητεία όλο αυτό το στρεψόδικο πανηγυράκι περί της νομιμότητας εκμετάλλευσης της λίστας, γεγονός τάχα μου που θεσμικά καλύπτει την απόκρυψή της έως του σημείου αρνήσεως της ύπαρξής της, τότε τι άλλο είναι;

Τώρα η δημοκρατία έσκασε στα χέρια μας και οι φασίζουσες συμπεριφορές, όπως ο εκφασισμός της κοινωνίας (για τον οποίο επίσης μας έβαλαν πιπέρι στο στόμα), έγιναν ένας ωραίος, ζουμερός φασισμός, μέσα στη Βουλή, μέσα στην αστυνομία, μέσα στα ειδολογικά ζεύγη λαού - εξουσίας, μέσα στο στόμα του Βενιζέλου, μέσα στα πλυντήρια φασισμού που είναι (και ήταν πάντοτε) οι τράπεζες, μέσα στην απελπισία, την πιο απελπισμένη απελπισία της αβίωτης ζωής

Και πάμε παρακάτω: Εάν δεν είναι πολιτική αλητεία και καθύβριση του πολιτεύματος η "τρικυμία στο νεροπότηρο" (όπως αποδείχτηκε) του "Βήματος" περί του "πραξικοπήματος που δεν έγινε", τότε τι άλλο είναι; Εάν δεν είναι πολιτική αλητεία όλο αυτό το ύποπτο παιχνίδι με τα ονόματα έωλων και παρανόμως πλουτισάντων πολιτικών που πηγαινοέρχεται, λες και η δημοκρατία είναι παράνομο γραφείο στοιχημάτων (όπου το στοίχημα που παίζεται συνωθείται στο ποιος ζει, ποιος πεθαίνει, με μεγάλες αποδόσεις στο "ζει"), τότε τι άλλο είναι; Εάν δεν είναι πολιτική αλητεία η καπηλικότατη και καραγωγικότατη συμπεριφορά του προέδρου της Βουλής (και τρίτου τη τάξει πολιτειακού παράγοντα) Βαγγέλα (και όχι Ευάγγελου) Μεϊμαράκη, τότε τι άλλο είναι; Εάν δεν είναι πολιτική αλητεία το φανερό πλέον παιχνίδι χειραγώγησης και υποβάθμισης του πολιτεύματος από το γραβατωμένο γουρουναριάτο της υψηλά (και όχι υψηλής) ιστάμενης αισχρότατης δημοσιογραφίας, της συνωθούμενης στην Υψιπύλη της Δημοκρατίας, τότε τι άλλο είναι;
Και είναι πολιτική αλητεία το κάθε ένα από αυτά τα περιστατικά, όχι απλώς καθ' εαυτό. Άλλωστε στην πολιτική, όπως και σε όλες τις δηλώσεις της κοινωνικής πραγματικότητας, τίποτα δεν αξιολογείται καθ' εαυτό, αλλά μέσα στο πολιτικό περιβάλλον και τις συμπαραδηλώσεις όπου συμβαίνει και άρα επεμβαίνει δραματικά το κάθε γεγονός και η κάθε συμπεριφορά και η κάθε ενέργεια. Μέσα λοιπόν στο πολιτικό περιβάλλον για το οποίο απολύτως ευθύνονται τα σκοτεινά δώματα της εξουσίας και η σκοτεινότερη ατζέντα των επιλογών, των επιδιώξεων και των μεθόδων της, αυτού του ζόφου, με μια κουβέντα, που σκεπάζει τη χώρα με τραγικότατες έως θανάτου συνέπειες για τον λαό, τέτοιες ενέργειες δεν είναι απλώς πολιτική αλητεία. Είναι κάτι ακραίες, σε σημείο φασισμού, ενέργειες και συμπεριφορές. Είναι ιδιωτικοποίηση του πολιτεύματος, είναι ιδιωτικοποίηση των θεσμών του, είναι ιδιωτικοποίηση του πολιτιστικού του κεκτημένου, είναι ιδιωτικοποίηση της συλλογικής του οντότητας, είναι ιδιωτικοποίηση κάθε ιερού και όσιου για το οποίο αγωνίστηκε αυτός ο λαός, με σκοπό (τους) το μέγιστο κέρδος. Ει δυνατόν το απόλυτο κέρδος αποτιμημένο σε ανταλλακτικό χρήμα (αχρησιμοποίητο πράγμα, επομένως). Αλλά γι' αυτό ακριβώς η προσπάθεια όλη συνιστά πολιτική αλητεία, βαρύτατα επικίνδυνης μορφής, με τα προαναφερθέντα περιστατικά, απλά περιπτωσιολογικά φανερώματα.
Παλαιότερα μιλούσαμε -εις ώτα μη ακουόντων ή εις ώτα ηλιθίως επηρμένων από τον σάλο της ασημαντότητάς τους, ακαδημαϊκής, επιχειρηματικής ή πολιτιστικής- για φασίζουσες συμπεριφορές και μας έβαζαν πιπέρι στο στόμα γιατί δεν έπρεπε να ταραχθεί η δυνατότητα προόδου και η δυνατότητα πραγμάτωσης ενός ανύπαρκτου πολιτικού ιδεοπλάσματος που έκρυβε αιδημόνως την ταξική πάλη προς χάριν μιας άτακτης ευφρόσυνης δημοκρατίας. Μιας παραχωρημένης δημοκρατίας και μιας παραχωρητικής και ευρύχωρης ερμηνείας του ιστορικού δεδομένου. Ότι δηλαδή ο φασισμός αποτελεί ιδιωτικό πολίτευμα.
Και τώρα; Τώρα η δημοκρατία έσκασε στα χέρια μας και οι φασίζουσες συμπεριφορές, όπως ο εκφασισμός της κοινωνίας (για τον οποίο επίσης μας έβαλαν πιπέρι στο στόμα), έγιναν ένας ωραίος, ζουμερός φασισμός, μέσα στη Βουλή, μέσα στην αστυνομία, μέσα στα ειδολογικά ζεύγη λαού - εξουσίας, μέσα στο στόμα του Βενιζέλου, μέσα στα πλυντήρια φασισμού που είναι (και ήταν πάντοτε) οι τράπεζες, μέσα στην απελπισία, την πιο απελπισμένη απελπισία της αβίωτης ζωής. Τώρα η πολιτική αλητεία δεν είναι απλώς πολιτική αλητεία. Είναι συστατικό φασιστικής χρήσεως του πολιτεύματος. Είναι, δηλαδή, φασιστική χρήση του εδάφους και του υπεδάφους και κυρίως του δακρυφόρου (που άλλοι τον λένε υδροφόρο) ορίζοντα της δημοκρατίας. Μια προσπάθεια σταθεροποίησης του εδαφιαίου πανικού. Γιατί όντως το έδαφος κινείται κάτω από τα πόδια μας. Και, ναι, κινεί την πραγματικότητα αντί να την εφευρίσκει. Αυτό το έδαφος φοβούνται οι φασίστες. Πάντοτε αυτό το έδαφος φοβόταν ο φασισμός. Το έδαφος που είμαστε. Το γεωμετρημένο και χορευτικό έδαφος. Όχι τον χώρο της ταφικής τους αλητείας. Που είναι ο φασισμός. Ένα νεκροταφείο που μας χωράει όλους! Όλους όμως.

Συνομιλώντας με τη Ροσάνα Ροσάντα

ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΣΤΟΝ 20^ό ΑΙΩΝΑ

ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ

ΡΟΣΑΝΑ ΡΟΣΑΝΤΑ, Το κορίτσι του περασμένου αιώνα, εκδόσεις Einaudi, Τορίνο 2005, ελληνική μτφρ. Τόνια Τσίτσοβιτς, Θεμέλιο 2012, σελ. 437

Για όσους και όσες η ιδέα του κομμουνισμού, συνδεδεμένη με εκείνη της ελευθερίας, δεν εκκενώθηκε από το νόημά της και η στράτευση σ’ αυτήν δεν θεωρήθηκε ποτέ τραύμα ή αυταπάτη, η αυτοβιογραφία της Ροσάνα Ροσάντα είναι υπόθεση και της δικής τους ζωής. Μια διαδοχή από στιγμιότυπα, πάνω στις σελίδες του ασήκωτου και συγκλονιστικού 20^ού αιώνα, θυμίζουν πως ό,τι ζήσαμε ήταν αληθινό – ακολουθήσαμε ένα δρόμο με επιλογή, σχεδόν μαγνητισμένοι από το ωκεάνειο αίσθημα της «άσβεστης άρνησης της ανισότητας των ανθρώπων».

«Εγώ είχα γίνει κομμουνίστρια τον Οκτώβριο του 1943, όταν ανακάλυψα πως ήμουν ένα κλαράκι μέσα στον καταποντισμό του κόσμου και ο Μαρξ, ο Λάσκι, ο Λένιν, όσο και να ήταν διαφορετικοί, θα μου έδειχναν ότι εκείνος ο καταποντισμός είχε καθοριστεί από δυνάμεις, στις οποίες τίποτε δεν ήταν μοιραίο», λέει η Ροσάντα.

Όταν ο πόλεμος τελείωσε και ο φασισμός ηττήθηκε, η ενήλικη πια συγγραφέας, με σπουδές τέχνης και φιλοσοφίας και ανοιχτούς ορίζοντες μιας λαμπρής καριέρας στο πανεπιστήμιο, επέλεξε, δύο φορές, να αφοσιωθεί επαγγελματικά και ολοκληρωτικά στην πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, με το οποίο είχε ήδη συνδεθεί στην αντίσταση. Η πρώτη ενταγμένη ζωή της ταυτίστηκε με τα εργοστάσια του ιταλικού Βορρά, τις μεγάλες γκρίζες μονάδες στις οποίες «μπαίναμε για να φέρουμε έντυπα, για να στρατολογήσουμε και να συζητήσουμε στους χώρους του συνδικάτου». Ήταν πρώτα η εργατική τάξη, μετά οι πυρήνες των δρόμων και η οργάνωση, χωμένη στα υπόγεια παλιών λαϊκών πολυκατοικιών με πόρτες σημαδεμένες από σφυροδρέπανα. Σ’ αυτούς τους χώρους, με τις ενίοτε σχηματικές συζητήσεις, όπου όλοι άκουγαν και μιλούσαν, γινόταν ένα τεράστιο έργο εκπολιτισμού.

Καθώς η μετανάστευση έφερνε στο Μιλάνο μια πλημμύρα εσωτερικούς μετανάστες του Νότου, η πόλη μεταμορφωνόταν και οι νέοι κάτοικοι είχαν ανάγκη από σπίτια, δρόμους, ηλεκτρισμό, υπονόμους. «Ποτέ δεν κολύμπησα τόσο άνετα στα νερά ενός αιρετού αξιώματος, όπως στο Δήμο», εκεί όπου, στους αγώνες για την πόλη και την καθημερινή ζωή, έβγαιναν στην επιφάνεια ουσιαστικές ταξικές αντιθέσεις και οι ιδέες του IKK είχαν αποδοχή – πρώτα πρώτα η αντίληψη για τα δημόσια αγαθά και τους δημόσιους χώρους. Το «Σπίτι της Κουλτούρας» στο Μιλάνο, στο οποίο έδωσε μυαλό και ψυχή, ήταν ένα χειροποίητο υπόγειο που συγκέντρωσε όλη την Αριστερά και όλα τα γνωστά πρόσωπα των τεχνών και των γραμμάτων.

Ύστερα, η Ροσάνα Ροσάντα άφησε το αγαπημένο της Μιλάνο και μετακόμισε, ήδη βουλευτής, στη Ρώμη, στον πέμπτο όροφο των γραφείων του κόμματος στην οδό Μποτέγκε Οσκούρε. «Το μόνο τραγούδι που δεν με σαγήνευσε ποτέ ήταν εκείνο της Βουλής»... «το αληθινό κόμμα θα το συναντούσα όχι στη Ρώμη αλλά στις πόλεις και τα χωριά που διέτρεχα, τώρα πια από Νότο προς Βορρά». Είχε επίσης αναλάβει, με επιλογή του Τολιάτι, τη διεύθυνση του πολιτιστικού τομέα του ΙΚΚ, αποφασισμένη να τελειώσει με τις παρεμβάσεις τού κόμματος στην κουλτούρα, την τέχνη, τη λογοτεχνία, την επιστήμη. Ταυτόχρονα, υπήρχε ένα μεγάλο κενό θεωρίας που έπρεπε να καλυφθεί, ο Γκράμσι δέσποζε στο κάδρο αλλά δεν επηρέαζε πολύ με τις ιδέες του. Τι ήταν αλήθεια ο ιταλικός μαρξισμός; Οι σχέσεις με τους σημαντικότερους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών της Ιταλίας και όχι μόνο -τον Βισκόντι, τον Παζολίνι, τον Καλβίνο, τον Παβέζε– μέλη του ΙΚΚ - αλλά και τον Σάρτρ, τον Αντόρνο, τον Λούκατς, τον Ντόϊτσερ, τον Κάρολ, σύντροφο της Ροσάντα, αργότερα τον Αλτουσέρ- ήταν στενές. Έγινε η πρέσβειρα της ανοιχτής σκέψης, της ελεύθερης δημιουργίας και της προσέγγισης του κόμματος με τον κόσμο της κουλτούρας και των ιδεών.

Διατρέχοντας το κόμμα, αφοσιωμένη στους αγώνες των τάξεων που αυτό εκπροσωπούσε και στη σχέση του με την ιταλική κοινωνία και τον κόσμο, διέτρεξε το κομμουνιστικό κίνημα του 20^ού αιώνα. Από τον γυναικείο αγώνα, όπως τον έβλεπε γραφειοκρατικά το ΙΚΚ, προτίμησε την τάξη, αργότερα θα συναντήσει το φεμινιστικό κίνημα. Ήθελα εδώ να σημειώσω ότι ο αποκλεισμός των γυναικών από τη δημόσια σφαίρα τις στερεί από τη «δημόσια ευτυχία» και τη σύντομη ή διαρκέστερη αθανασία των ανθρώπινων πράξεων, οι οποίες εμφανίζονται δημόσια, εντυπώνονται και αναγνωρίζονται από τους άλλους. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι κατοικίδιο αλλά πολιτικό ον, που έρχεται στον κόσμο για να συνομιλήσει και ν’ αφήσει το αποτύπωμά του. Αυτή η δημοσιότητα δεν έχει καμιά σχέση με τη φαντασμαγορία των media, που αποτελεί για τους περισσότερους, δεξιούς και αριστερούς, τη δημοσιότητα της εποχής μας. Η Ροσάντα αφιερώθηκε στο δημόσιο χώρο. Μερικές γυναίκες θεώρησαν ότι θυσίασε τον εαυτό της. «Θυσιάστηκα; Σιγά. Δεν ένιωσα την έλλειψη ενός δωματίου δικού μου από τη στιγμή που είχα δικό μου τον κόσμο».

 Εν τω μεταξύ, άνοιξαν οι ουρανοί και έπεσαν οι καταιγίδες της Ανατολικής Ευρώπης πάνω στους κομμουνιστές και τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης. Για τους νέους, η Σοβιετική Ένωση ήταν το Στάλινγκραντ και η νίκη κατά του φασισμού, για τους παλιούς η καταγωγή τους, η πίστη που έφτανε μέχρι την τύφλωση, το αντίπαλο δέος στο δυτικό κόσμο όταν ο ψυχρός πόλεμος λυσσομανούσε. Ίσως αρκετοί ήδη ήξεραν, είχαν ερωτηματικά και διαφωνίες. «Ο Τολιάτι μας εξαίρεσε από τις ευθύνες απέναντι στους Ανατολικούς. Που υπήρχαν, ήταν σίγουρα αδέλφια μας, αλλά ο αληθινός αδελφός μου ήταν στο Σέστο ή στην Πιρέλι». Η εποχή της αθωότητας πέρασε γρήγορα...

Δεν είχαν ακούσει τους πυροβολισμούς εναντίον των εργατών στο Βερολίνο το 1953, προπομπούς του τείχους της ανελευθερίας που διχοτόμησε την πόλη. Όταν, όμως, ο σοβιετικός στρατός εισέβαλε στην Ουγγαρία «για να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία της», όπως φώναζε ο Αλικάτα, ενάντια στους εξεγερμένους εργάτες, η εμπιστοσύνη στο ΙΚΚ και την ηγετική ομάδα ράγισε και η ενότητα που διαφύλασσε ο Τολιάτι, αν και ο ίδιος ήξερε, δεν ήταν πια δεδομένη. «Εκείνες τις μέρες άσπρισαν τα μαλλιά μου –είναι αλήθεια ότι συμβαίνει αυτό– ήμουν τριανταδύο χρονών».

Όταν άνοιξαν οι πύλες της ΕΣΣΔ, μετά το συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956, χωρίς αυτό να συνεπάγεται μεταρρύθμιση των ανατολικών καθεστώτων, και αναγνωρίστηκε επίσημα ο ζόφος της σταλινικής εποχής, η πορεία του ΙΚΚ μπήκε σε τροχιά αμφισβήτησης. «Αν δεν σε καταστρέψουν, οι κρίσεις εμπιστοσύνης έχουν τη χρησιμότητά τους». Η συνείδηση ότι το κόμμα δεν λέει πάντα αλήθεια και δεν είναι συμπαγές, ήταν μια εκκοσμίκευση.

Έκτοτε, θα διαμορφωθεί από τα πράγματα το ρεύμα της αριστεράς μέσα στο ΙΚΚ. Οι παλιοί ήταν μια ζωντανή ιστορία, αλλά ο Αμέντολα ή ο Παγιέτα δεν είχαν τις ίδιες απόψεις με τον Ινγκράο και υπήρχε και ο φιλοσοβιετικός Σέκια. Σύντομα κατάλαβε ότι για ορισμένους ο ιταλικός δρόμος δεν έβλεπε καμία ασυνέχεια στην κοινωνική δομή και το κράτος. Αντίθετα, για κείνη «αυτό που μετρούσε ήταν η μαγιά μας να βάλει σε ζύμωση όλη την κοινωνία, να γίνει κοινή η κριτική στην αστική τάξη ως σύστημα, να εξαπλωθεί εκείνη η αυτοσυνείδηση που είχε πάρει μορφή συγκεχυμένα στην Αντίσταση, όταν για δύο χρόνια περίπου έμοιαζε να είχαν γίνει όλοι κομμουνιστές. Με λίγα λόγια χρειαζόταν ένας άλλος τρόπος ζωής και παραγωγής ξεκινώντας από την συνειδητοποίηση του τι ήταν η ΕΣΣΔ και από τη δική μας σημερινή κατάσταση».

Γύρω απ’ αυτό το κομβικό ερώτημα, εξαιρετικά επίκαιρο και σήμερα στην νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, συγκροτήθηκε στον 20^ό αιώνα όχι μόνο η σκέψη του Γκράμσι αλλά και των κριτικών διανοητών και κομμουνιστών, που διέτρεξαν τον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χώρο, μέσα ή δίπλα στα κομμουνιστικά κόμματα, συχνά διαφωνώντας.

Οι διανοούμενοι και οι πολιτικοί στοχαστές δεν έλειψαν από το ΙΚΚ. Ήταν πολλοί, όπως οι χαρακτήρες ενός μυθιστορήματος, τόσο μακριά και τόσο κοντά μας, τουλάχιστον οι περισσότεροι, για μας του ανανεωτικού κομμουνισμού στην Ελλάδα: Γκαλβάνο ντελλα Βόλπε, Σέρτζιο Γκαραβίνι, Λουτσιάνα Καστελίνα, Λούτσιο Μάγκρι, Αντόνιο Μπάνφι, Βαλεντίνο Παρλάτο, Λουΐτζι Πιντόρ, Φραντσέσκο Σκότι, Άλντο Τορτορέλα, Μπρούνο Τρεντίν, Μάριο Τρόντι, Φράνκο Φέρι, Βιτόριο Φόα. Δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν το ΙΚΚ από την πτώση.

Ήδη από το τέλος της δεκαετίας του ’50 ο σοσιαλιστικός κόσμος γινόταν πολυπολικός. Η επανάσταση στην Κίνα άνοιγε ένα νέο πεδίο, το οποίο η Ροσάντα παρακολούθησε συστηματικά. Η Κούβα ήταν πάντα στο βάθρο της. Όταν εκείνη βρέθηκε εκεί, μαζί με όλη τη διεθνή των επαναστατών, γνώρισε από κοντά τις πραγματικές αντιφάσεις μιας χώρας που στεκόταν όρθια σ’ ένα κόσμο περίπλοκο και εχθρικό. Το Βιετνάμ θα γίνει αργότερα, για το παγκόσμιο κίνημα και την ίδια, ένα σύμβολο αντίστασης και αγώνα, αλλά οι ευρωπαϊκές εξεγέρσεις στο Παρίσι και την Ιταλία είναι αυτές που θα βάλουν το ΙΚΚ ν’ αναμετρηθεί με τη σύγχρονη ιταλική κοινωνία και τη δυνατότητα της ριζικής αλλαγής της.

Τα παιδιά του ’68 «δεν αναζητούσαν το ΙΚΚ και εκείνο ήταν ανακουφισμένο που δεν μπερδεύονταν στα πόδια του». Όταν άρχισε το θερμό φθινόπωρο του 1969, ενώ είχε μεσολαβήσει η άνοιξη της Πράγας και η εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Τσεχοσλοβακία, το μεγαλύτερο εργατικό κόμμα της δύσης δεν κατανόησε, τουλάχιστον στον ηγετικό πυρήνα, τον «πιο μεγάλο και σοφό εργατικό αγώνα της μεταπολεμικής περιόδου», στη διάρκεια του οποίου η εργατική τάξη έδειξε αποφασισμένη και δυνατή να αναλάβει τη διεύθυνση της παραγωγής. Η ζωή ήταν εκεί, αλλά το ΙΚΚ τακτοποιούσε τους λογαριασμούς του με τις εσωτερικές διαφωνίες, ώστε, διαρκώς μετεξελισσόμενο, να μεταλλαχθεί τόσο που να σβήσει οριστικά. Ο Μπερλινγκουέρ «θα ήταν ο γραμματέας του ιστορικού συμβιβασμού, της πραγματικής στροφής. Έπειτα απ’ αυτή δεν υπήρξαν άλλες στροφές, παρά μόνο διάλυση».

Η αποκαθήλωση των σημαντικών στελεχών της αριστερής τάσης του ΙΚΚ –της Ροσάντα, του Μάκγρι, του Πιντόρ, της Καστελίνα– ξεκίνησε στο 11^ο Συνέδριο. Ο Ινγκράο μιλούσε ανοιχτά, αλλά δεν διεκδίκησε τον άλλο δρόμο για το ΙΚΚ, υποτιμώντας την προετοιμασία και τις μεθόδους της «φράξιας της πλειοψηφίας». Υπήρχε για όλη την αριστερή τάση η ηθική: δεν θα παρεισφρύσουμε στο κόμμα σαν σε ξένο σπίτι. Ακολούθησε η σφαγή σε δύο στάδια. «Μετά από τόσα χρόνια», λέει η Ροσάντα, «με έβγαζαν έξω από οποιαδήποτε θέση. Ήμουν στη γραμματεία μιας μεγάλης ομοσπονδίας, είχα ηγηθεί μιας εθνικής επιτροπής, ήμουν δημοτική σύμβουλος και, έστω χωρίς ενθουσιασμό, στη Βουλή... Δεν μπορούσα να το ανεχτώ. Πριν από είκοσι χρόνια είχα επιλέξει να δουλέψω στο κόμμα... και αντίθετα κατέληγα να είμαι βουλευτίνα, δηλαδή τίποτε. Ένοιωθα προσβεβλημένη και έξαλλη από θυμό». Τότε έπεσε με τα μούτρα σου νέους φοιτητικούς και εργατικούς αγώνες.

Το 1968 στη Γαλλία, ο Μάης νοηματοδοτούσε και ενσάρκωνε τις εξεγέρσεις της μεταπολεμικής εποχής. Το ΙΚΚ πήγαινε στις βουλευτικές εκλογές - 19 Μαΐου του ίδιου χρόνου. Η Ροσάντα αρνήθηκε την επανεκλογή της στη Βουλή και «έτρεξε στο Παρίσι να δει την επανάσταση».

Όταν, αργότερα, τα στελέχη της αριστερής τάσης του ΙΚΚ αποφάσισαν να βγάλουν το «Μανιφέστο», που είχε μαζική απήχηση, ενημέρωσαν τον Μπερλινγκουέρ, δεν ζήτησαν άδεια – θα τους έλεγαν όχι. «Παίζαμε μ’ ανοιχτά χαρτιά. Ήταν μια τίμια σχέση. Ο Ινγκράο προσπάθησε να μας αποτρέψει». Το εργατικό κίνημα του 1969 δικαίωνε το «Μανιφέστο» και πήγαινε ακόμα μακρύτερα. «Αντίθετα, η ηγεσία που μας δίκασε τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο ισχυρίστηκε πεισματικά ότι η εργατική εξέγερση ήταν μια αυταπάτη». Τα γεγονότα εξελίχθηκαν ραγδαία. Στις 24 Νοεμβρίου  συγκλήθηκε η Κεντρική Επιτροπή για τη διαγραφή τους. Η Ροσάντα μίλησε, το ίδιο και ο Άλντο Νατόλι – δεν του συγχώρεσαν ότι είπε «Δεν χρειάζεται ταυτότητα για να είναι κανείς κομμουνιστής». «Όχι, για να είναι κανείς κομμουνιστής δεν χρειαζόταν», θα σημειώσει εκείνη. «Μα για να δραστηριοποιήσεις μια χώρα χρειάζεται ένα μεγάλο κόμμα. Δεν ήταν το ΙΚΚ ή δεν ήταν πια». Η Κ.Ε. ενέκρινε τη διαγραφή τους. Μια ντουζίνα σύντροφοι ψήφισαν εναντίον ή απείχαν – «δεν κοίταξα τον Ινγκράο, τον Ραϊκλιν, τους φίλους, ενώ σήκωναν το χέρι για να μας αποκλείσουν».

Το ΙΚΚ, το βαρύ εκείνο κόμμα, που τόσοι και τόσες έκτισαν μέσα σε συνθήκες φασισμού, αντίστασης και μετά εργατικών αγώνων, δεν έσβησε από τη μία μέρα στην άλλη. Αιμορραγούσε, κόβοντας τα μέλη του, έχανε σε αφοσιωμένους συντρόφους και εγκατέλειπε μια επαναστατική κληρονομιά, γυμνό από νέες ιδέες, αγνοώντας τα ηχηρά μηνύματα της κοινωνίας, η οποία άλλαξε από τα τέλη της δεκαετίας του 1960.

Δεν μιλήσαμε όταν έπρεπε για την ΕΣΣΔ, δεν συμπορευτήκαμε με τις φοιτητικές και εργατικές εξεγέρσεις, δεν στοχαστήκαμε ποια μπορεί να είναι και πώς θα πραγματοποιηθεί η επανάσταση στην Ιταλία, θα πει η Ροσάντα.

«Αμέσως μετά τον Τολιάτι, διαφαινόταν μια σύγκρουση για τη ζωή και το θάνατο όλων αυτών των πραγμάτων που ήταν μέρος της υπόστασης του ΙΚΚ, καθώς και της υπόστασης που θα μπορούσε ν’ αποκτήσει». Ο Ινγκράο δεν το κατάλαβε τότε, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το κόμμα το 1994.

Η αφήγηση της Ροσάνα Ροσάντα έχει το βάρος μιας ατομικής εμπειρίας που συμπορεύεται με την ιστορία με συνείδηση αυτού του γεγονότος. Τίποτε δεν είναι εύκολο για τους κομμουνιστές, κυρίως γι’ αυτούς που πιστεύουν στην οικοδόμηση ενός μαζικού κόμματος και στην περίπλοκη πολιτική και θεωρητική διαδικασία δημιουργίας ακατάλυτων δεσμών με τις λαϊκές τάξεις. Η βιογραφία της μπορεί να μας προσφέρει μια εξαιρετικά επίκαιρη συμπύκνωση των βασικών αρχών και των ιστορικών αντιφάσεων του ρεύματος του ανανεωτικού κομμουνισμού, τόσο ακτινοβόλου και ταυτόχρονα μειοψηφικού στην Ευρώπη του 20^ού αιώνα. Αυτοί και αυτές που το διαμόρφωσαν και το εκπροσώπησαν στην ιταλική περίπτωση, έδωσαν στις έννοιες της στράτευσης, του αγώνα και της ηθικής, της θεωρητικής και πολιτικής οξυδέρκειας, της βαθιάς κοινωνικής εγγραφής και της δημοκρατίας, ένα τέτοιο περιεχόμενο που δεν επιτρέπει σε κανέναν -άτομο ή  ομάδα- ανέξοδες οικειοποιήσεις.

Είναι τραγικό ότι η συζήτηση για το νέο κόμμα, που θα γεννηθεί από το σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, διεξάγεται με απουσία οποιασδήποτε αναφοράς σ’ αυτή την κληρονομιά. Δεν θα ήθελα να επιτρέψω, στο βαθμό που μου αναλογεί, το μέλλον της αριστεράς στην Ελλάδα να πιαστεί από τα  μαλλιά της εξάρτησης από τη συγκυρία και της άγνοιας.

       

Η Ελένη Πορτάλιου διδάσκει Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και είναι επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης στο Δήμο Αθηναίων 

Για το μαζικό ριζοσπαστικό κόμμα της Αριστεράς!

ΑΥΓΗ, 21-9-12

Των: Μαρία Βαμβουρέλη, Έφη Καλαμαρά, Γιάννη Μηλιού, Γιάννη Μπασκόζου, Γιάννη Μπουρνούς, Δημήτρη Τζανακόπουλου

Βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία, μέσα στη δίνη μιας πολύ σημαντικής κρίσης του καπιταλισμού. Η σημερινή απελπιστική κατάσταση του κόσμου της εργασίας αλλά και η επισφαλής κατάσταση της μεγάλης πλειονότητας των ανθρώπων που ζουν στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα της απάντησης του κεφαλαίου και του πολιτικού συστήματος σ’ αυτή την κρίση: της αναδιάρθρωσης που βαθαίνει τον νεοφιλελευθερισμό, που επιτίθεται σε ό,τι είχε απομείνει από εργασιακά δικαιώματα, που αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξη μισθού.

Η σφοδρή αυτή επίθεση του κεφαλαίου δεν έμεινε αναπάντητη από τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία. Ο κόσμος αυτός αντιστάθηκε στους χώρους εργασίας, στους δρόμους και στις πλατείες και με τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του απονομιμοποίησε το πολιτικό σύστημα και επέβαλε τις εκλογές του Μάη. Στις εκλογές του Μάη και του Ιούνη τα κινήματα του κόσμου της εργασίας πήραν μια συγκεκριμένη πολιτική μορφή, τη μορφή του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ μετά τις 17 Ιούνη δεν έχει και δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ πριν την έλευση των κινημάτων ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση των Μνημονίων στο προσκήνιο της Ιστορίας.

Μέσα σε λίγους μήνες καταφέραμε να αποτυπώσουμε εκλογικά τη ρήξη που έγινε στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Πώς το πετύχαμε αυτό; Το πετύχαμε χάρη στην επιμονή μας να βρισκόμαστε μέσα στους κοινωνικούς αγώνες, να είμαστε κομμάτι του κόσμου που αγωνίζεται, με την επιμονή μας να μη φοβόμαστε τις μάζες, με αποτέλεσμα να μας αντιμετωπίζουν οι πολίτες διαφορετικά από ολόκληρο το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα.

Αυτός ο συγχρωτισμός μας με το αυθόρμητο αυτο-οργανωμένο λαϊκό κίνημα, αυτή η εμπλοκή μας σε όλες τις μορφές του αγώνα, ήταν που επιβεβαίωσε την κεντρική γραμμή μας για προσπάθεια ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού σε Ελλάδα και Ευρώπη. Είναι η γραμμή που αντιμετωπίζει την  αναδιάρθρωση των Μνημονίων ως επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία και όχι σαν «πόλεμο μεταξύ κρατών», «γερμανοποίηση» της Ευρώπης κ.ο.κ., ο οποίος θα ήταν αναγκαστικά και πόλεμος μεταξύ των εργαζόμενων των κρατών. Είναι η γραμμή που λέει ότι εμείς ως κομμάτι του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς μιλάμε στο όνομα όλων των Ευρωπαίων εργαζόμενων, όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και των Γερμανών, και των μεταναστών που ζουν σε κάθε χώρα της Ευρώπης. Είναι η γραμμή που μιλάει για κατάργηση του Μνημονίου και για ένα εναλλακτικό σχέδιο κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης με κριτήριο και προτεραιότητα τις κοινωνικές ανάγκες.

Είναι η γραμμή που δεν υπερασπίστηκε το «εθνικό μας νόμισμα» γιατί αντιμετωπίζει τη σημερινή κατάσταση από την οπτική γωνία των αγωνιζόμενων εργαζόμενων και ανέργων και όχι από τη σκοπιά επίδοξων διαχειριστών της κατάστασης, που ψάχνουν στα τυφλά ταξική συμμαχία με το ελληνικό κεφάλαιο «ενάντια στους ξένους».

Είναι αλήθεια ότι δεν είχαμε όλοι αυτή τη γραμμή. Η δύναμη όμως του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ είναι η δυνατότητά του να συνθέτει, να ξεπερνάει τις διαφωνίες, να καταλήγει στη σωστή γραμμή και να επιμένει σ’ αυτή. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα να μην κάνουμε πίσω, αλλά να επιταχύνουμε και να εμβαθύνουμε τον αγώνα μας προς την ίδια κατεύθυνση.

Η ίδια η πραγματικότητα διαψεύδει όλα τα σενάρια περί διάλυσης της Ευρωζώνης, περί «τιμωρίας ειδικά της Ελλάδας», που ο μόνος ρόλος τους είναι ο εκβιασμός των εργαζόμενων. Ο δρόμος που έχουμε επιλέξει βασίζεται στη θέση της Αριστεράς ότι η καθοριστική αντίφαση της κοινωνίας μας είναι η αντίφαση ανάμεσα στις τάξεις και όχι ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη, ο ανταγωνισμός των οποίων αποτελεί τον τρόπο οργάνωσης της καπιταλιστικής εξουσίας. Η δική μας άποψη, άποψη που εκτίμησε ο λαός τον Μάη και τον Ιούνη του 2012, είναι πως ο νεοφιλελευθερισμός δεν ανατρέπεται με «τεχνικά μέσα». Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί είναι η πολιτική και κοινωνική αλλαγή.

Στη μετεκλογική συγκυρία οφείλουμε με ένταση και συνέπεια να γίνουμε αυτό που απαιτούν οι καιροί. Μαζικό λαϊκό δημοκρατικό ριζοσπαστικό κόμμα της Αριστεράς. Να επιδιώξουμε τη χειμαρρώδη εισροή των μαζών στο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Μια τέτοια προοπτική δεν μας φοβίζει. Οι ιδέες και οι ευαισθησίες της Αριστεράς πρέπει να μπολιαστούν με τον ενθουσιασμό και την αποφασιστικότητα, με την οργή και την απόγνωση των εργαζομένων, η πολιτική εμπειρία και η υπομονή να συναντηθούν με την ανυπομονησία και την ανάγκη για άμεση ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών. Καταλαβαίνουμε ότι στην επερχόμενη συνδιάσκεψη είναι ανάγκη να δώσουμε λόγο στον κόσμο των κινημάτων. Ο μαζικός ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ είναι η ανάγκη έκφρασης των αγωνιζόμενων μαζών και αυτή η ανάγκη είναι ιστορική.

Ο κόσμος της εργασίας δεν πιστεύει πια τα παραμύθια που πουλάνε Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης και παπαγαλάκια των ΜΜΕ περί «εξόδου από το ευρώ» για να εκβιάσουν ακόμη μια φορά την υποταγή στο Μνημόνιο. Εμείς ως ενιαίος, μαζικός, ανοικτός και δημοκρατικά οργανωμένος ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ είμαστε μαζί με τον κόσμο στη Βουλή και στο δρόμο, για να ανοίξουμε τον δρόμο για την κυβέρνηση της Αριστεράς, την ελπίδα του κόσμου για ένα μέλλον πέρα από τον νεοφιλελευθερισμό με ορίζοντα την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ισότητα, την αλληλεγγύη, τον σοσιαλισμό. Η ανάγκη για την επεξεργασία, τη ζύμωση και την ιδεολογικοπολιτική πάλη για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα είναι άμεσο καθήκον.

Για την κοινωνική αλληλεγγύη

Ο Κώστας Μαρματάκης της επιτροπής δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ μιλά στο δημοσιογράφο Μπάμπη Αγρολάμπο και στο ρ/σ "Στο Κόκκινο" για τα δίκτυα κοινωικής αλληλεγγύης

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

 

 

Παναττική συνάντηση για τη στήριξη των δομών αλληλεγγύης

 

Σε παναττική συνάντηση εργασίας με θέμα τη δημιουργία και τη στήριξη δομών κοινωνικής αλληλεγγύης για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλής και εθνικότητας, καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου στις 6.30 μμ, στο Πολυτεχνείο, στην αίθουσα 318. Σκοπός της συνάντησης είναι η ανταλλαγή απόψεων γύρω από το θέμα και η συντονισμένη παρέμβαση σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.

Την Πέμπτη στις 6.30 στο Πολυτεχνείο

Σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση, η ανεργία και η φτώχεια οδηγούν ολοένα και περισσότερους ανθρώπους στα όρια της εξαθλίωσης, η κρισιμότητα του ζητήματος της αλληλεγγύης θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ζήτημα πρώτης προτεραιότητας για όλους όσοι οραματίζονται μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις.

Βασικό στοιχείο της πρωτοβουλίας αυτής είναι η παραδοχή πως στην Ελλάδα η οικονομική κρίση έχει αποτέλεσμα την ανθρωπιστική κρίση, η έκταση και το βάθος της οποίας προσομοιάζουν με καιρό πολέμου. Η ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να απαντήσει άμεσα, συμβάλλοντας με όλες τις δυνάμεις της στη δημιουργία ενός ευρύτατου δικτύου αλληλεγγύης, ώστε να να αντιμετωπιστούν άμεσα οι επιπτώσεις από την ολομέτωπη επίθεση που υφίσταται η ελληνική κοινωνία από την εφαρμοζόμενη πολιτική.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ το ζήτημα της αλληλεγγύης τίθεται ως απαραίτητη προϋπόθεση ώστε ο λαός να ορθώσει το ανάστημά του και να αντεπιτεθεί. Επιπλέον αποτελεί μια διαδικασία λαϊκής αυτοοργάνωσης με χειραφετητικό περιεχόμενο και συνιστά τον μόνο δρόμο αντίστασης στην ανάπτυξη αντικοινωνικών φαινομένων, όπως ο ρατσισμός, ο φασισμός κι ο εθνικισμός.
Οι δομές κοινωνικής αλληλεγγύης δεν έχουν σκοπό την υποκατάσταση του υπό διάλυση κοινωνικού κράτους, αλλά την ενεργοποίηση και την αυτενέργεια της κοινωνίας, τη διεκδίκηση κοινωνικών παροχών για όλους.

Πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης έχουν αναπτυχθεί σε όλη την Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ θεωρεί κομβικής σημασίας τη συγκρότησή τους στη βάση λαϊκών συνελεύσεων, με τη μεγαλύτερη αντιπροσωπευτικότητα και συμμετοχή, αποφασιστικό χαρακτήρα και οικονομική αυτοτέλεια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, όπως εξήγγειλε αμέσως μετά τις εκλογές, θα ενισχύσει οικονομικά τις δομές αλληλεγγύης. Όμως, ο τελικός στόχος θα πρέπει να είναι η διαμόρφωση των προϋποθέσεων που θα εξασφαλίζουν την οικονομική και πολιτική αυτοτέλεια των δομών αυτών. Η οικονομική ενίσχυση δεν θα πρέπει να καλύπτει πάγιες δεσμεύσεις, ούτε να ενισχύει την επιδοματική λογική για την κοινωνική αλληλεγγύη. Βασική επιδίωξη είναι η υποστήριξη είτε υποδομών είτε εξοπλισμού (π.χ. κοινωνικά ιατρεία) είτε νέων συνεταιριστικών και αλληλέγγυων εγχειρημάτων.

Πανελλαδική συνάντηση των πρωτοβουλιών “Χωρίς Μεσάζοντες”

Πραγματοποιήθηκε χθες Σάββατο, στην Κατερίνη, πανελλαδική συνάντηση ομάδων που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή και διανομή αγροτικών προϊόντων. Τη συνάντηση διοργάνωσε η η Εθελοντική Ομάδα Δράσης του νομού Πιερίας. Έλαβαν μέρος 40 περίπου πρωτοβουλίες απ' όλη την Ελλάδα. Οι βασικοί στόχοι της συνάντησης ήταν η οργάνωση κατά περιοχή σε ομάδες για την αποτελεσματικότερη διάθεση των προϊόντων στους καταναλωτές σε προσιτές τιμές, με σκοπό την πάταξη της κερδοσκοπίας.

Τέλος, η οργανωμένη αντίσταση στους μεσάζοντες και όλους τους φορείς που κερδοσκοπούν εις βάρος παραγωγών και καταναλωτών.

Ορισμός και πρακτικές της κοινωνικής αλληλεγγύης

Της Ελένης Πορτάλιου

Αυτή η στρατηγική, στον βαθμό που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει ριζική απογραφειοκρατικοποίησή του. Σημαίνει αποδέσμευση από τον γραφειοκρατικό κρατισμό τόσο στα συνδικάτα όσο και στην αυτοδιοίκηση, συγκρότηση νέων κοινωνικών μορφών και πρωτοβουλιών αγώνα και ανασύσταση μιας διαλυόμενης παραγωγής και αποσυντονισμένης κοινωνίας

Η αλληλεγγύη αποτελεί -πρέπει να αποτελεί- θεμελιακή αρχή και πρακτική της Αριστεράς, συνεκτικό δεσμό των λαϊκών τάξεων που μάχονται κατά του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και βάση της σοσιαλιστικής κοινωνίας στην οποία αποσκοπούμε.
Ο νεοφιλελευθερισμός κυριάρχησε έχοντας πρώτα τραυματίσει βαθιά τις αξιακές αρχές της Αριστεράς, δηλαδή τις ιδέες της συνύπαρξης, της συμπάθειας, της συλλογικότητας, της κοινότητας, του ενεργού ενδιαφέροντος για τον άλλο, της αλληλεγγύης, ιδέες που και η ίδια η Αριστερά εγκατέλειπε σταδιακά, στο όνομα της ατομικής ευημερίας μέσα σε μια διαιρεμένη και άνιση κοινωνία. Χιλιάδες ατομικοί εγωισμοί, που απελευθέρωσαν οι ανταγωνιστικές, αγοραίες ιδεολογίες, θρυμμάτισαν τον κοινωνικό ιστό και επικάθησαν στα διαλυμένα ιστορικά δίκτυα των πολιτικών, συνδικαλιστικών και των άλλων κοινωνικών συνενώσεων.
Ο λαϊκός κόσμος στη χώρα μας, έχοντας απωλέσει τη δύναμη του «εμείς», βρέθηκε αφοπλισμένος όταν ξεκίνησε η συνδυασμένη ευρωπαϊκή και εθνική επίθεση εναντίον της εργασίας, της δημόσιας ιδιοκτησίας και των κοινών αγαθών. Ο συνδικαλισμός, ή καλύτερα μια σκιά του, είχε περιοριστεί στους «προνομιούχους», η ανασφάλιστη και μαύρη εργασία ήταν εκτός, όπως και ο δύσκολος συνδικαλισμός στον ιδιωτικό τομέα. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ επόπτευαν μια θρυμματισμένη σε επιμέρους συμφέροντα κοινωνική βάση, όπου οι ειδικές κατηγορίες διέσωζαν ό,τι μπορούσαν να διασώσουν από το ειδικό εργασιακό τους καθεστώς. Η αλληλεγγύη των αποκάτω ήταν ένα αδειανό πουκάμισο, που ακόμα και σήμερα δεν έχει αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο.
Εν τω μεταξύ, η γενικευμένη φτωχοποίηση της κοινωνίας εξακολουθεί να τέμνεται από ανισότητες - στην πιο ακραία εκδοχή τους βρίσκεται η πείνα, η έλλειψη στέγης, η στέρηση από στοιχειώδεις κοινωνικές υπηρεσίες, όπως η περίθαλψη και το σχολείο. Όσοι στην Αριστερά κλείνουν τα μάτια τους στην ανθρωπιστική κρίση και στις ευθύνες και του δικού μας χώρου για το πώς φτάσαμε ώς εδώ, εξακολουθούν να βαδίζουν σε λάθος δρόμο.
Οι ηχηρές καταγγελίες των Μνημονίων, των εκποιήσεων, της ληστείας των εισοδημάτων, δεν παράγουν αυτόματα λαϊκή αυτοργάνωση και μαζική αντίσταση, ώστε αυτές οι αντιδραστικές πολιτικές ν' ανατραπούν. Η στρατηγική της ανασύνταξης του λαϊκού κινήματος, της λαϊκής αυτοοργάνωσης και πρωτοβουλίας, πρέπει να έχει ως σημαία της την αλληλεγγύη μεταξύ των κοινωνικών τάξεων που έχουν κάθε συμφέρον να ανατρέψουν τη σημερινή βαρβαρότητα.
Η υλική βάση των κοινωνικών συμμαχιών που μπορεί να φέρουν στην κυβέρνηση την Αριστερά πρέπει να βασιστεί, μέσω της αλληλεγγύης ως αξίας και πρακτικής, σε νέες μορφές παραγωγικής και κοινωνικής οργάνωσης. Αυτή η στρατηγική, στον βαθμό που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει ριζική απογραφειοκρατικοποίησή του. Σημαίνει αποδέσμευση από τον γραφειοκρατικό κρατισμό τόσο στα συνδικάτα όσο και στην αυτοδιοίκηση, συγκρότηση νέων κοινωνικών μορφών και πρωτοβουλιών αγώνα και ανασύσταση μιας διαλυόμενης παραγωγής και αποσυντονισμένης κοινωνίας.
Επιμένω στην πολιτική διάσταση των πραγμάτων γιατί, ενώ πρέπει να δρούμε άμεσα και ήδη ο χώρος μας προχωρεί έμπρακτα στη δημιουργία δομών και παραδειγμάτων που νοηματοδοτούν την αλληλεγγύη σήμερα, χρειάζεται ταυτόχρονα να κατανοήσουμε σε βάθος το δικό μας σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, να το υπερασπιστούμε εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ και να οικοδομήσουμε σταδιακά τους αναγκαίους θεσμούς για την επιτυχία του.

Το ιστορικό παράδειγμα

Μια αναφορά στην ιστορία μας. Το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και όλες οι αριστερές οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης οργάνωσαν ένα πολύπλευρο και συγκλονιστικό παγκόσμια αγώνα κατά της γερμανικής κατοχής, ο οποίος έδωσε και ένα υπόδειγμα νέας κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης στις περιοχές της Ελεύθερης Ελλάδας. Η αλληλεγγύη του λαού ήταν μια ηθική εποποιΐα, το ΕΑΜ, κυρίως μέσω της Εθνικής Αλληλεγγύης -της πρώτης αντιστασιακής οργάνωσης που ιδρύθηκε στις 28.5.1941-, έδωσε τη μάχη της λαϊκής επιβίωσης, συνθήκης εκ των ων ουκ άνευ για να προχωρήσει ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας. Η Ε.Α. ξεκίνησε με στόχο την επιβίωση των αγωνιστών στις φυλακές και προχώρησε σε μαζικά συσσίτια, σε διανομή φαγητού και χρημάτων, αλλά και στη δημιουργία παιδικών σταθμών, φαρμακείων, λαϊκών ιατρείων, στην ανοικοδόμηση κατεστραμμένων κατοικιών κ.λπ. Τα 3 εκατομμύρια μέλη της δείχνουν ότι πρόκειται για μαζική αλληλέγγυα αυτοοργάνωση της κοινωνίας, που ενέτασσε τη δράση της στον στόχο της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.

Οι σημερινές ανάγκες

Φυσικά δεν ζούμε σε συνθήκες κατοχής ούτε θέλουμε να υποκαταστήσουμε κοινωνικές λειτουργίες του κράτους. Ζούμε, όμως, ήδη, σε συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης και το πρόβλημα είναι σοβαρότερο στις μεγάλες πόλεις και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Πρέπει, λοιπόν, να διασώσουμε το κοινωνικό κράτος κεντρικά και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ιδιαίτερα το κοινωνικό κράτος στους δήμους -διακύβευμα σήμερα ενός πρωτοφανούς κοινού αγώνα μεταξύ δημοτικών αρχών, εργαζομένων και δημοτών- αποτελεί τη μοναδική ασπίδα προστασίας των ευάλωτων, των ευπαθών ομάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων που αδυνατούν να επιβιώσουν. Η επιτυχία αυτού του αγώνα συναρτάται με τη συγκρότηση ενός δικτύου οργανώσεων και ομάδων - δημοτικές αρχές και κινήσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, σωματεία εργαζομένων στους δήμους και κινήσεις πολιτών, που θα επιβάλλουν λύσεις και θα αποτελέσουν στο μέλλον τον οργανωμένο λαό μιας αριστερής κυβέρνησης. Αυτή τη μάχη δίνουμε σήμερα, ταυτόχρονα, όμως, χρειάζεται να ενεργοποιηθεί η κοινωνία ώστε να διεκδικήσει αλλά και να καλύψει όσες ανάγκες μπορεί και δεν καλύπτονται, τουλάχιστον για τα πιο ασθενή μέλη της.
Ας δούμε ένα παράδειγμα από την εμπειρία της Ανοιχτής Πόλης. Όταν τα παιδιά λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία, η Ανοιχτή Πόλη επιχειρεί να κινητοποιήσει ένα δίκτυο εκπαιδευτικών και να διεκδικήσει από τον δήμο να καλύπτει, σύμφωνα με τις ανάγκες που οι εκπαιδευτικοί διαπιστώνουν, τη σίτιση των παιδιών. Παράλληλα η Ανοιχτή Πόλη στηρίζει τα παιδιά με ενισχυτική διδασκαλία και πολιτιστικές εκδηλώσεις στα σχολεία, με τη συμμετοχή της στην εκμάθηση ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες κ.λπ.
Επίσης, συγκεντρώνει είδη πρώτης ανάγκης, όπως γάλα, οργανώνει συλλογικές κουζίνες και χαριστικά παζάρια με βιβλία και παιχνίδια, στην ουσία λειτουργεί ανακυκλώνοντας κοινωνικά αγαθά χρήσιμα, που μέχρι σήμερα έμεναν στα αζήτητα, και ενεργοποιεί την υπαρκτή κοινωνική διαθεσιμότητα.
Το μεγάλο στοίχημα εδώ είναι η εμπλοκή των ίδιων των ανθρώπων που έχουν άμεση ανάγκη, η συμβολή τους στο έργο που γίνεται, η απόρριψη του στίγματος της φτώχειας και της αποτυχίας, το οποίο συνήθως εσωτερικεύουν για να οδηγηθούν έτσι στην παραίτηση και την απελπισία. Οι περισσότεροι μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθούμε στη θέση αυτού που χρειάζεται στήριξη για τα στοιχειώδη.
Τα δίκτυα αλληλεγγύης είναι καταφύγια απέναντι στην απομόνωση και τη μοναξιά. Να υπάρχει, για τον καθένα και την κάθε μία, μια πόρτα να χτυπήσει, ένα τηλέφωνο να καλέσει για βοήθεια. Απ' αυτή την άποψη της αυτενέργειας, της συμμετοχής, της αποενοχοποίησης και της αξιοπρέπειας των θυμάτων της κρίσης - πιστεύω ότι η προσφορότερη κοινωνική δομή, στην οποία θα πρέπει να αποβλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι Στέκια ή Λέσχες Αλληλεγγύης στις πόλεις και τις γειτονιές των μεγάλων πόλεων, που θα στεγάζουν διαφορετικές δράσεις: από σίτιση και ανταλλαγή χρήσιμων ειδών και υπηρεσιών μέχρι νομική στήριξη και αυτοργάνωση δανειοληπτών, επιτροπές ενάντια στα χαράτσια κ.λπ.

Η αλληλεγγύη ως στοιχείο στρατηγικής

Χρειάζεται μια απάντηση σε όσους αποποιούνται τη συζήτηση και τη συμμετοχή, επικαλούμενοι τον κίνδυνο να περιπέσουν στη φιλανθρωπία. Πρώτ' απ' όλα η φιλανθρωπία είναι ατομική κοινωνική πρακτική, ενώ η αλληλεγγύη στην οποία αναφερόμαστε αποτελεί βασική αρχή του πολιτικού σχεδίου ανατροπής της σημερινής κατάστασης και οικοδόμησης μιας νέας οικονομίας και κοινωνίας. Εξάλλου, συνιστά υπεροψία και υποκρισία το να στηλιτεύουμε την κοινωνική αλληλεγγύη στον ιδιωτικό βίο, δηλαδή αυτό που παραδοσιακά έκαναν ο ένας για τον άλλο οι άνθρωποι σε κοινωνίες οι οποίες δεν ήταν απρόσωπες και αποξενωμένες όπως οι δικές μας. Η «βοήθεια στο σπίτι» είναι δημόσιος θεσμός που αγωνιζόμαστε να διασώσουμε από το αδηφάγο Μνημόνιο, αλλά αν εγκαταλείπουμε τον ηλικιωμένο της διπλανής πόρτας περιμένοντας το κράτος, είμαστε κοινωνικά ανενεργοί αν όχι αδιάφοροι και κυνικοί. Στερούμαστε δηλαδή βασικά νοήματα και σχέσεις μιας κοινωνίας, η οποία αγωνίζεται για τα κοινά αγαθά, για ν' ανακτήσει και να επαναθεσμίσει τον δημόσιο χώρο, αλλά και για να υπερβεί σταδιακά το κράτος (δημιουργώντας αυτόνομες μορφές κοινωνικής οργάνωσης) και την αποξένωση των ανθρώπων από τον εαυτό τους και τους άλλους. Σε κάθε περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κινητοποιείται για να υπενθυμίζει τα αυτονόητα, αλλά για ν' αλλάζει ριζικά τα κοινωνικά δεδομένα και τις κυρίαρχες ιδεολογίες του εαυτού του.
Η κοινωνική αλληλεγγύη αποτελεί στρατηγική όχι μόνο για την επιβίωση της κοινωνίας αλλά και για την οργάνωση της παραγωγής, της οικονομίας και της συλλογικής ζωής και συμβίωσης στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού αξιακού πρότυπου. Γι' αυτό περιλαμβάνει θεσμούς άμεσης ανταλλαγής μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών, συνεταιριστικές μορφές που εμπίπτουν ή όχι στον νέο νόμο της κοινωνικής οικονομίας, συνεταιρισμούς παραγωγών, αδιαμεσολάβητες από το χρήμα -ευρώ ή δραχμή- ανταλλαγές, αυτοδιαχειριζόμενες μονάδες που εγκαταλείπουν οι εργοδότες, παραγωγικές μονάδες, καταναλωτικούς συνεταιρισμούς κ.λπ. κ.λπ. Ανακαλεί αρχές συλλογικής κατανάλωσης, επανάχρησης, ανακύκλωσης και αποδέσμευσης της αξίας του χρόνου από το κριτήριο της παραγωγής εμπορευμάτων για το κέρδος του κεφαλαίου. Ενεργοποιεί τη λαϊκή πρωτοβουλία και την αυτοοργάνωση.
Αν φανταστούμε τις μορφές και τις σχέσεις παραγωγής σε μια μελλοντική κοινωνία συνεταιρισμένων παραγωγών, όπως θα έλεγε ο Μαρξ, μπορούμε να κατανοήσουμε το βάθος του εγχειρήματος ανασυγκρότησης μιας αλληλέγγυας κοινωνίας που θα μπορεί να αναλάβει η ίδια τη διέξοδο από την κρίση και να δώσει πολιτική εντολή με ταυτόχρονη συμμετοχή και έλεγχο σε μια αριστερή κυβέρνηση.

Καλύτερα Αργεντινή;

Ημερομηνία δημοσίευσης: 09/09/2012

Σε μια αποστροφή της ομιλίας του στη Βουλή την Παρασκευή, ο Αλέξης Τσίπρας απευθυνόμενος στον υπουργό Οικονομικών είπε τα εξής:
“...κύριε υπουργέ, μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή όπως είχατε πει. Η Αργεντινή πέρασε μια πολύ μεγάλη δυσκολία και δεν πρέπει τους λαούς να τους χαρακτηρίζουμε με ρατσιστικό τρόπο. Πέρασαν όμως μια πολύ μεγάλη δυσκολία και κατάφεραν με αξιοπρέπεια να σταθούν στα πόδια τους. Δυστυχώς εσείς μας οδηγείτε σε άλλες καταστάσεις, πολύ χειρότερες. Θα έχουμε χάσει πλήρως την εθνική μας κυριαρχία, θα έχουμε χάσει πλήρως την αξιοπρέπειά μας, θα είμαστε υποτελείς, όλη η Ελλάδα θα γίνει μια ειδική οικονομική ζώνη και σεις θα επιχαίρετε διότι θα σας κτυπούν την πλάτη και θα ζητάτε άφεση αμαρτιών από την κα Μέρκελ για τις αμαρτίες του παρελθόντος”.
Η φράση περί Αργεντινής απομονώθηκε από τα γνωστά χαλκεία της Συγγρού και τον φιλικό της Τύπο (περίπου όλον δηλαδή). “Ο κ. Τσίπρας εύχεται η Ελλάδα να χρεωκοπήσει, όπως η Αργεντινή” ήταν η “δημιουργική” απόδοση των λόγων του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα στην ανακοίνωσή της η ΝΔ προσπάθησε να εμφανίσει τον τότε πρόεδρο Ντε Λα Ρούα (που η σχέση του με την Αριστερά ήταν μέσω της... Σοσιαλιστικής Διεθνούς στην οποία πορεδρεύει ο ΓΑΠ και μετέχει το συγκυβερνών με τη ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) ως αντίστοιχον... Τσίπρα, παρότι ηγήθηκε μιας νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης, υποτελούς στο ΔΝΤ, με πρόγραμμα σκληρή λιτότητα και που κατέστειλε με φονική βία τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον της πολιτικής του, όλα αυτά γεγονότα που σε άλλες αναλογίες παραπέμπουν. Μικρή εξοικείωση με τον πολιτικό χάρτη της Αργεντινής θα έβρισκε μάλλον ουσιαστικότερες προγραμματικές συγκλίσεις του ΣΥΡΙΖΑ με το ζεύγος Κίρσνερ που ηγήθηκε της ανάκαμψης της χώρας, αύξησε τις κοινωνικές δαπάνες, μείωσε την ανισότητα και φρόντισε ο Ντε Λα Ρούα να δικαστεί για διαφθορά και να περάσει κάποιους μήνες στις φυλακές... Είναι πιο εύκολο να πει κανείς πως “Τσίπρας” της Αργεντινής είναι εκείνοι που σταμάτησαν τη λιτότητα, έδιωξαν το ΔΝΤ και οδήγησαν τη χώρα τους στη μεγαλύτερη αύξηση ΑΕΠ μεταξύ 2002 και 2009 στον κόσμο!
Ας αφήσουμε λοιπόν την επίσημη ρητορική της Ν.Δ., που συγκλίνει πλέον σε κιτρινισμό με εκείνη του οπαδικού της Τύπου. Ας δούμε την ουσία του ισχυρισμού: Η διαχείριση της ελληνικής κρίσης την έχει κάνει βαθύτερη από την αντίστοιχη της Αργεντινής. Απλή εξέταση των οικονομικών δεδομένων δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως σε ότι αφορά τους δείκτες, η έκταση και το βάθος της αργεντίνικης κρίσης ήταν μικρότερη της ελληνικής, ήδη και σήμερα, αφήνοντας έξω τις ακόμα πιο δυσοίωνες μελλοντικές εξελίξεις για την χώρα μας:
- Στην Αργεντινή η ύφεση είχε διάρκεια τέσσερα χρόνια (1999-2002). Στην Ελλάδα είμαστε στον πέμπτο χρόνο και η συνέχιση της πολιτικής λιτότητας από την κυβέρνηση τρόικας - Σαμαρά μάλλον εξασφαλίζει ότι δεν θα σταματήσει εκεί...
- Στην Αργεντινή η συνολική μείωση του ΑΕΠ στα χρόνια της κρίσης ήταν κάτω από 20%. Στην Ελλάδα θα ξεπεράσει το 20% στο τέλος της χρονιάς, με άγνωστο το τελικό βάθος της...
- Στην Αργεντινή η ανεργία έφτασε στην κορύφωσή της στο 21-25%. Στην Ελλάδα ήδη έχουμε φτάσει το 25% και η άνοδος συνεχίζεται, καθώς το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ προβλέπει να φτάσει το 29% του χρόνου...
- Οι μειώσεις μισθών στο Δημόσιο στην Αργεντινή δεν ξεπέρασαν το 13% συνολικά κατά τη διάρκεια της κρίσης...
- Το κόστος ζωής μειώθηκε στην Αργεντινή καθώς το Μπουένος Άιρες έγινε σε λίγα χρόνια η πιο φτηνή πρωτεύουσα της Λατινικής Αμερικής από πιο ακριβή που ήταν. Εδώ συμβαίνει μάλλον το αντίθετο...
Τέλος αξίζει να σημειώσουμε πως ενώ η Αργεντινή ύστερα από δέκα χρόνια ιλλιγγιώδους ανάπτυξης έχει φτάσει λόγω της παγκόσμιας κρίσης σε στασιμότητα ΑΕΠ φέτος, ο βασικός μισθός σε αυτή την μέχρι πρότινος φτωχότερη από την Ελλάδα χώρα συγκλίνει ραγδαία με τομ Ελληνικό σε ονομαστικές τιμές: πρόσφατα συμφωνήθηκε να ανέβει στα 480 περίπου ευρώ, στον ένατο χρόνο συνεχούς πραγματικής αύξησής του... Σίγουρα η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή σε αυτό -και δεν θα γίνει όσο δεν εγκαταλείπει τις αποτυχημένες συνταγές λιτότητας και πρόσδεσης στις αποτυχημένες συνταγές του ΔΝΤ που κατέστρεψαν την Αργεντινή.

ΜΙΧ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ

Η Αργεντινή και τα τρίκυκλα

Καρτερός Θανάσης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 09/09/2012

Αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε: Η Ν.Δ. και οι εντιμότατοι φίλοι της στα ΜΜΕ έχουν το ταλέντο να πηγαίνουν την ατζέντα και την κουβέντα παντού, εκτός από την ταμπακέρα που άνοιξαν για να μας χώσουν μέσα και να μας φουμάρουν με την άνεσή τους οι δανειστές. Μέχρι την Αργεντινή που λέει ο λόγος - και η πράξη…- μπορούν να φτάσουν, αρκεί να ξεφύγουν από τους «κακόμοιρους» τους Έλληνες, τους κάδους σκουπιδιών της πρωτεύουσας και των περιχώρων, τους αριθμούς της φρίκης για την ανεργία και την ύφεση και φυσικά την επερχόμενη νέα και μεγαλύτερη απ’ όλες επέλαση σωτηρίας των ιθαγενών.

Δεν θα άξιζε να ασχοληθείς κανείς μαζί τους, εκτός από τους ζηλωτές της προπαγάνδας του τίποτε, που προορίζεται να κρύψει τα πάντα, αν δεν ασκούσαν το σχετικό λειτούργημα συστηματικά, επίμονα, επιστημονικά, με την αμέριστη υποστήριξη της διαπλοκής και με θρησκευτική προσήλωση. Οι τύποι όμως έχουν καταντήσει αηδία. Τη μια ο Γλέζος που θέλει να φορολογήσει δεν ξέρω κι εγώ ποιους, την άλλη ο Λαφαζάνης που εύχεται να χρεωκοπήσουμε, την τρίτη ο Δρίτσας που συντάσσεται και συμπαρατάσσεται με τους φοροφυγάδες της Ύδρας και ενδιαμέσως οι συνιστώσες με τα κόμματα και τις τελείες τους για να αποδειχτεί ο σκοτεινός σκοπός του ΣΥΡΙΖΑ.

Με τέτοια τεχνογνωσία, σιγά που θα άφηναν τον Τσίπρα. Τον περιλάβανε λοιπόν για άλλη μια φορά κι αυτόν, και μάλιστα έφτασε η χάρη τους μέχρι το Μπουένος Άιρες για να το καταφέρουν. Μακάρι να ήμασταν Αργεντινή, είπε, κατά τη συζήτηση της Παρασκευής στη Βουλή, και εξήγησε ότι οι Αργεντινοί κατάφεραν με αξιοπρέπεια να σταθούν στα πόδια τους, ενώ εσείς μας οδηγείτε σε άλλες καταστάσεις πολύ χειρότερες. Ε, ξέρετε πώς μεταφράστηκε αυτό στη σχετική ανακοίνωση της Ν.Δ.; Ο κ. Τσίπρας εύχεται η Ελλάδα να χρεωκοπήσει, όπως η Αργεντινή. Του θυμίζουμε ότι ο αντίστοιχος “Τσίπρας” στην Αργεντινή εγκατέλειψε τη χώρα του με ελικόπτερο. Αυτά λέει επί λέξει το κόμμα που πουλάει αξιοπιστία και σοβαρότητα.

Και μιας και δόθηκαν σύνθημα και γραμμή, ανέλαβαν τη διακίνηση της αργεντινιάδας τα τσογλάνια του Μουρούτη και η αλητεία της διαπλοκής. Εδώ δηλαδή έχουμε να κάνουμε με ένα κανονικό παρακράτος της ενημέρωσης - μόνο καρφίτσες που δεν φοράνε στο πέτο για να αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Πέφτει σύρμα από πάνω και αναλαμβάνουν τα περαιτέρω οι από κάτω, οι βολεμένοι και οι νεο-βολεμένοι της ΕΡΤ, οι τροχονόμοι της μπούρδας σε θέσεις κλειδιά, οι υπεράνω υποψίας διακινητές της μαύρης προπαγάνδας. Μόνο που, ενώ οι πρόγονοί τους διακινούσαν τις ιδέες και τους αιμοσταγείς με τρίκυκλα και βαποράκια - μουστακαλήδες, αυτοί τα διακινούν με κανάλια, σύγχρονα πιεστήρια και βαποράκια με ντοκτορά και φωτογένεια.

Και υπάρχει άνθρωπος στη σημερινή Ελλάδα, θα πεις, που πιστεύει ότι ο Σαμαράς θέλει να μας σώσει, ενώ ο Τσίπρας να μας καταστρέψει; Ότι ο Στουρνάρας επιδιώκει την ανάπτυξη, ενώ ο Λαφαζάνης τη χρεωκοπία; Μπα, ακόμα κι αν υπάρχουν τέτοιοι, είναι πια ελάχιστοι - τους ξύπνησαν όλους τα Μνημόνια. Δεν είναι όμως ο βασικός στόχος του παρακράτους της ενημέρωσης αυτός - να πείσουν ότι τα σενάρια αριστερής συνωμοσίας έχουν κάποια σχέση με την αλήθεια. Είναι να σκοτώσουν, όπως οι Γκοτζαμάνηδες πρόγονοί τους, την αλήθεια, να την πνίξουν μέσα σε έναν ωκεανό από ψέματα, να την εξαφανίσουν μέσα σε σελίδες και εικόνες παπάρας, μπούρδας και κουτσομπολιού. Να μας βάλουν να ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα που μας ταΐζουν. Ε, κι αν λέγε-λέγε κάτι μείνει, κάποια σκιά πέσει πάνω στις προθέσεις της Αριστεράς, αυτό θα είναι πρόσθετο κέρδος.

Έτσι και χειρότερα θα πηγαίνουμε από 'δώ και πέρα - δεν χρειάζεται δα και σοφία για να το καταλάβουμε. Όσο πιο μαύρα μέτρα παίρνουν, τόσο πιο μαύρα ψέματα θα λένε. Όσο μεγαλύτερη αντίσταση συναντούν, τόσο περισσότερα τρίκυκλα τρόμου θα εξαπολύουν εναντίον της. Εξορκίζοντας αυτό που στην ανακοίνωση για τον Τσίπρα δεν παραλείπουν να αναφέρουν: το ελικόπτερο! Με το οποίο δεν εγκατέλειψε βέβαια τη χώρα του ο Τσίπρας της Αργεντινής (αυτός έβγαλε τη χώρα από το αδιέξοδο), αλλά ο πρόεδρος - συνεργάτης του ΔΝΤ, εραστής των αγορών και στυλοβάτης των σκληρών πολιτικών - ο Σαμαράς, με λίγα λόγια, του Μπουένος Άιρες

Να βγάζαμε λίγο το κεφάλι από την άμμο;

Ημερομηνία: 03/09/2012
Πηγή: www.avgi.gr

Ο Γιώργος Κυρίτσης για το πώς οφείλει η Αριστερά να αντιμετωπίσει το φαινόμενο "Χρυσή Αυγή"

  Σε ένα πρόσφατο σκίτσο του στα "Νέα" ο Δ. Χαντζόπουλος δείχνει τον Δένδια κυνηγό να κρατάει ένα σκυλί και να μιλάει στο τηλέφωνο: "- Σχετικά με ένα κυνηγόσκυλο που μου πουλήσατε. - Ναι, ποιο είναι το πρόβλημα; - Τρώει τα θηράματα". Ο σκιτσογράφος δεν περιγράφει όλες τις πτυχές του ζητήματος Χρυσή Αυγή, αναδεικνύει όμως την κυρίαρχη: η Χ.Α. είναι εργαλείο και πρόβλημα για το σύστημα και κίνδυνος θάνατος για την κοινωνία.

Η Αριστερά έχει τηρήσει απέναντι στο φαινόμενο μια στάση που αποδεικνύεται στρουθοκαμηλική: "Δεν δίνουμε σημασία στους φασίστες για να μην τους διαφημίζουμε, δεν τους ανάγουμε σε ισότιμους αντιπάλους μας, δεν τσιμπάμε σε προβοκάτσιες". Το στρουθοκαμηλικό δεν προκύπτει από την ανάλυση, αλλά από το αποτέλεσμα: η Χρυσή Αυγή είναι στους δρόμους, αναπτύσσοντας ένα μείγμα ακροδεξιού ριζοσπαστισμού, κινηματισμού και νύχτας, κάνει τη δουλειά της στις μάζες.

Αυτό είναι από μόνο του μεγάλο πρόβλημα για την Αριστερά, αφού αφήνει τον δρόμο, το προνομιακό της πεδίο, βορά στους φασίστες και επιτρέπει τη μεθερμηνεία της λαϊκής αγανάκτησης, της απονομιμοποίησης του συστήματος, της αντίστασης. Έτσι εγκλωβίζεται αναφορικά με τη Χ.Α. σε ανάλογα φοβικά στερεότυπα με αυτά στα οποία εγκλωβίστηκε το σύστημα αντιμετωπίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ...

Κυρίως, όμως, η Χρυσή Αυγή σκοτώνει, σφάζει και δέρνει και αποκτά μιμητές. Η Χ.Α. είναι μια ολιγομελής οργάνωση, υπάρχουν όμως ουκ ολίγες παρέες τσόγλανων που βγαίνουν παγανιά. Ανάμεσά τους και συμμορίες μπάτσων, ιδίως αυτές οι συμμορίες με τα παπιά που τσακίζουν και τις λαϊκές κινητοποιήσεις.

Στο σημείο αυτό είναι προφανές ότι θα έπρεπε να μπει μια τεράστια φαρδιά - πλατιά κόκκινη γραμμή. Αν οι ναζί και οι μιμητές τους είχαν σκοτώσει έναν Έλληνα ή έναν σύντροφό μας, έναν άνθρωπο που γνωρίζουμε, θα τηρούσαμε την ίδια στάση; Μήπως και μεις είμαστε λιγότερο ευαίσθητοι ή περισσότερο μοιρολάτρες όταν πρόκειται για μετανάστες;

Η ανεπίσημη ανάλυση της Αριστεράς, αυτή την οποία γρονθοκοπεί κατάμουτρα η πραγματικότητα, λέει δύο πράγματα που τέμνονται: Πρώτον, να μην τους δίνουμε μεγαλύτερη αξία απ' όση έχουν, δεύτερον να μην εξυπηρετήσουμε το σενάριο της "σύγκρουσης των δύο άκρων", που θα δικαιολογούσε τη "διαιτητική" παρέμβαση του κράτους και την εξίσωση της Αριστεράς με τους ναζί στη συνείδηση της κοινωνίας ή και την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας όπως του Εβρέν στην Τουρκία τη δεκαετία του '80.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η προσποιητή αδιαφορία, ιδίως στο μέτρο που οι φασίστες σφάζουν. Ούτε χρειάζεται μια στρατιωτικού τύπου αναμέτρηση με τους φασίστες. Όχι επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα. Παρά το μπούγιο που εμφανίζει, η Χρυσή Αυγή θα εξαφανιζόταν από προσώπου γης εάν ερχόταν αντιμέτωπη με την οργανωμένη Αριστερά. Πενήντα σφίχτες που κάνουνε καραγκιοζιλίκια στις Θερμοπύλες δεν είναι δα και κάτι τόσο τρομακτικό, όσο γελοίο.

Στο σημείο αυτό είναι η παγίδα: Πώς να τους αντιμετωπίσεις χωρίς να εξυπηρετήσεις την ατζέντα τους ή τα συστημικά σχέδια. Η διακριτική ή και ανοικτή περιφρούρηση της Χ.Α. από την αστυνομία και η τουλάχιστον ανοχή των ΜΜΕ δεν επιτρέπει στο λαϊκό κίνημα να κάνει μια "σκούπα" και να τους τελειώσει ή να επαγρυπνεί με περίπολα και τέτοια κόλπα, εκτός αν καταστεί αναγκαίο με όρους επιβίωσης. Στο γήπεδο της στρατιωτικοποίησης εντός έδρας παίζουν αυτοί που έχουν τα όπλα. Αυτοί δεν είμαστε εμείς. Αλλά η απάντηση δεν είναι ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός.

Αυτό που πρέπει να αξιοποιήσει η Αριστερά είναι η ρήση "θα σας τσακίσουμε στη νομιμότητα". Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι "θα κάτσουμε στα αυγά μας, ώστε να μην δίνουμε αφορμές", όπως το ερμηνεύουν διάφοροι σύντροφοι που μάλιστα το επαναλαμβάνουν σε κάθε ευκαιρία. Σημαίνει αντιθέτως μαζική κινητοποίηση και παρουσία στους δρόμους, ξεμπρόστιασμα του εγκληματικού χαρακτήρα της Χ.Α., ενημέρωση του κόσμου και συνεχές και ανηλεές πρέσινγκ στις κρατικές αρχές να τηρούν έστω τα προσχήματα.

Με άλλα λόγια να είμαστε εκεί, όχι όμως με την ψυχολογία του παράνομου, του εν αμύνη, του αντίπαλου, αλλά με το κύρος, τη μαζικότητα και την αποφασιστικότητα που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους και θα ξεκαθάριζε την ήρα από το στάρι. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον και μόνος του τη δυνατότητα να το κάνει, αλλά χρήσιμο είναι να υπάρξει ένα ευρύτερο αντιφασιστικό μέτωπο κομμάτων, πολιτικών φορέων, κοινωνικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, ανθρώπων της τέχνης. Το παράδειγμα της Ναταλίας Ρασούλη, που απαγόρευσε στους ναζί να χρησιμοποιούν το "Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ", είναι προς μίμηση.

Σε κάθε περίπτωση το μόνο που δεν πρέπει να κάνει η Αριστερά είναι να παριστάνει πως η Χ.Α. και οι υπόλοιπες συμμορίες δεν υπάρχουν. Γιατί έτσι θα... υπάρξουν σε κλίμακα που η αντιμετώπισή τους θα είναι προβληματική.

Αναδημοσίευση από την Αυγή

Ανοιχτή Πολιτική εκδήλωση της "Αυγής": Η Δημοκρατία σε κρίση

Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2011, ώρα 7.00 μ.μ. στο Cine Κεραμεικός, Κεραμεικού 58.

Θα μιλήσουν:

* Νίκος Κοτζιάς, καθηγητής Πολιτικών Θεωριών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιά

* Νίκος Κωνσταντόπουλος, δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού

* Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών

* Τασία Χριστοδουλοπούλου, δικηγόρος, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Θα χαιρετίσει ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του Συνασπισμού και της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ

Θα συντονίσει ο Νίκος Φίλης, διευθυντής της "Αυγής".

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Ινστιτούτου "Νίκος Πουλαντζάς"

Γιάννης Δραγασάκης: Λύσεις από τα αριστερά

ΑΥΓΗ, 11/09/2011

Τρία χρόνια σχεδόν μετά την κατάρρευση του τραπεζικού κολοσσού  Lehman Brothers κανείς δεν πιστεύει πως η κρίση έχει ξεπεραστεί ή ότι επίκειται το τέλος της. Αντίθετα, πολλοί επισημαίνουν τον κίνδυνο για νέες Lehman Brothers αν η ίδια πολιτική συνεχισθεί.
Το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εκτιμά ότι όχι μόνο δεν βρισκόμαστε κοντά στο τέλος της κρίσης, αλλά είμαστε στην αρχή μιας «νέας επικίνδυνης φάσης της».


Νέα επικίνδυνη φάση της κρίσης

Πράγματι στις ΗΠΑ η αναιμική ανάκαμψη απειλείται με επιβράδυνση ή και νέα ύφεση αν δεν υπάρξουν νέα δημοσιονομικά πακέτα. Στην Ευρώπη η κρίση της Eυρωζώνης δεν έχει τεθεί καν υπό έλεγχο, και κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπισθεί με βάση την υφιστάμενη αρχιτεκτονική και τις υφιστάμενες θεσμικές και πολιτικές διευθετήσεις. Οι αναγκαίες επιλογές μετατίθενται στο μέλλον, με κίνδυνο την ακόμη μεγαλύτερη όξυνση της κρίσης. Στη χώρα μας οι στόχοι του Μνημονίου αποδεικνύονται ολοένα και πιο ανέφικτοι και οι κοινωνικές συνέπειες δραματικές.

Οι εξελίξεις αυτές δεν οφείλονται σε καθυστερήσεις ή λάθη κατά την εφαρμογή της πολιτικής αλλά στην ίδια την πολιτική. Από μια άποψη, μπορούμε να πούμε, η πολιτική που μετά την κρίση εφαρμόσθηκε διεθνώς πέτυχε ορισμένους από τους στόχους του κεφαλαίου. Οι ζημιές της πρώτης φάσης της κρίσης π.χ. απορροφήθηκαν από τα κράτη. Όμως η κρατικοποίηση των ζημιών των τραπεζών και του κόστους της κρίσης είχε ως αποτέλεσμα ή επέτεινε την κρίση των δημόσιων οικονομικών. Αντίστοιχα οι μισθοί μειώθηκαν, οι εργασιακές σχέσεις απορρυθμίσθηκαν υπέρ του κεφαλαίου. Αυτό οδήγησε στην ανάκαμψη της κερδοφορίας ιδίως των εξαγωγικών επιχειρήσεων. Όμως ταυτόχρονα οδήγησε στην ύφεση, την ανεργία και την κρίση των οικογενειακών προϋπολογισμών.

Τέλος, με τη βοήθεια των κρατών και τα χρήματα των φορολογουμένων, οι τράπεζες αρχικά ορθοπόδησαν. Μόνο οι ελληνικές τράπεζες έχουν απορροφήσει 108 δισ. ευρώ σε ρευστό, ομόλογα και εγγυήσεις. Όμως η λιτότητα, η ύφεση, η ανεργία, η κρίση των χρηματιστηρίων και των κρατικών χρεών προκαλούν μια δευτερογενή κρίση των ευρωπαϊκών (μαζί και των ελληνικών) τραπεζών, σε πολλές περιπτώσεις χειρότερη από την αρχική.

Το λάθος του κ. Βενιζέλου

Προσπάθειες λοιπόν να αντιμετωπισθούν κάποιες πτυχές της κρίσης επιφέρουν τη μετάστασή της σε άλλες περιοχές ή δημιουργούν επικίνδυνους «φαύλους κύκλους». Και τούτο γιατί η εφαρμοζόμενη πολιτική δεν αντιμετωπίζει τις θεμελιώδεις αιτίες της κρίσης, όπως τις ανισότητες  και τη συνδεδεμένη με αυτές υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου και του πλούτου, αλλά τις οξύνει περισσότερο με τη μείωση των μισθών, την αύξηση της έμμεσης φορολογίας, τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Επιβεβαιώνεται έτσι και στην πράξη πως η κρίση που ζούμε δεν είναι πρόσκαιρη ούτε «κυκλική». Είναι μια μακρόχρονη, συστημική και δομική κρίση του καπιταλισμού, που σηματοδοτεί το τέλος μας ολόκληρης εποχής, που χαρακτηρίσθηκε από την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και τη λεγόμενη συναίνεση της Ουάσιγκτον.

Το λάθος του κ. Βενιζέλου δεν είναι ότι επεχείρησε να διαπραγματευθεί με την τρόικα, αν όντως το επεχείρησε. Το λάθος του ήταν ότι διεκδίκησε μακρύτερο χρόνο για την εφαρμογή των ίδιων αποτυχημένων μέτρων, ενώ το ζητούμενο είναι ο ριζικός επανακαθορισμός των σκοπών και των μέσων της πολιτικής. Το ζητούμενο δεν είναι περισσότερα μέτρα της ίδιας λογικής, αλλά νέες αξίες, νέες λογικές, νέα παραγωγικά και κοινωνικά πρότυπα, στη βάση ενός κοινωνικού οράματος που να εμπνέει και να συμπυκνώνει τις ανάγκες της κοινωνίας και ειδικότερα της νέας γενιάς.


Υπάρχουν λύσεις από τα αριστερά

Ο κόσμος και οι κοινωνίες δεν βρίσκονται μπροστά σε κάποιο απόλυτο αδιέξοδο, απόψεις που ορισμένοι μοιρολατρικά καλλιεργούν. Το αδιέξοδο το δημιουργούν οι ξεπερασμένες, άδικες και αδιέξοδες πολιτικές, οι προσπάθειες να κρατηθεί στην εξουσία το σύστημα αξιών, πολιτικής και συμφερόντων που έφερε την κρίση. Λύσεις επομένως υπάρχουν, αλλά βρίσκονται στα αριστερά του αξιακού και ιδεολογικού φάσματος.

Δεν είναι τυχαίο που ο Μαρξ συνεχίζει να αποκτά όψιμους οπαδούς, με τον καθηγητή Ρουμπινί να εντάσσεται μεταξύ αυτών που αναγνωρίζουν δίκιο στον Μαρξ ή σε κάποια δική τους ανάγνωση του έργου του. Ούτε είναι τυχαία η «αγανάκτηση» ορισμένων υπερπλουσίων, όπως του πολυεκατομμυριούχου Γουόρεν Μπάφετ, για την πολύ χαμηλή φορολογία τους σε σχέση με την υπερφορολόγηση των εργαζομένων, τάση που βρίσκει μιμητές και σε πλούσιους της Γαλλίας, της Γερμανίας και αλλού, που αρθρογραφούν με αίτημα τη φορολόγησή τους. Δεν πρόκειται για κάποια μορφή φιλανθρωπίας ή κοινωνικής ευαισθησίας αλλά δείγμα ταξικής ανησυχίας, που προκαλούν οι κοινωνικές εκρήξεις από τις αραβικές χώρες ως το Λονδίνο.

Είναι ενδεικτικό ότι προτάσεις όπως η αναδιανομή των εισοδημάτων και η «προοδευτική φορολόγηση του πλούτου», η δραστική μείωση των εξοπλισμών, η μείωση της ανεργίας με τη χρηματοδότηση δημόσιων υποδομών και έργων προστασίας και αναβάθμισης του περιβάλλοντος, η καταπολέμηση της φτώχειας και η διεύρυνση των δημόσιων αγαθών, η διαγραφή ή ακύρωση μεγάλου μέρους των συσσωρευμένων χρεών που δεν μπορούν να αποπληρωθούν, η έκδοση ευρωομολόγων και η αλλαγή του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ο κοινωνικός έλεγχος της λειτουργίας των τραπεζών κ.λπ., βρίσκουν πλέον συχνά θέση στις αναλύσεις κορυφαίων οικονομολόγων και αναλυτών του συστήματος, παραγόντων της σοσιαλδημοκρατίας, οργανώσεων των οικολογικού και κοινωνικού κινήματος. Και όλα δείχνουν πως η τάση αυτή θα ενισχυθεί.

Η Αριστερά, αντί να καταγγέλλει, όπως κάνουν ορισμένα τμήματά της, τις όποιες διαφοροποιήσεις ως κάλπικες ή ως αναχώματα στη δική τους προοπτική, πρέπει να παίξει ένα ρόλο ηγεμονικό, πρωτοστατώντας η ίδια στη χάραξη των νέων διαχωριστικών γραμμών και στην ανασύνθεση των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, με στόχο ένα νέο συνασπισμό εξουσίας, για μια εναλλακτική στρατηγική.

Δύναμη αντίστασης και αλλαγής της κοινωνίας

Στο μεταξύ, η εμμονή σε μια πολιτική που έχει καταστεί μέρος της κρίσης οδηγεί σε απρόβλεπτες εξελίξεις και διεθνώς και στην Ευρώπη και στη χώρα μας. Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, τα αποτελέσματα της πολιτικής του Μνημονίου είναι καταστροφικά, και όμως οι πιέσεις που ασκούνται για τη συνέχισή της είναι αφόρητες. Έχουν φτάσει να επενδύονται με ανοιχτές απειλές εξόδου ή αποβολής από το ευρώ, απειλές για άλλους εικονικές και για άλλους ως έκφραση αντιλήψεων για μια «γερμανική ευρωζώνη», με κοινό όμως στόχο την τρομοκράτηση της κοινωνίας. Δεν μπορεί να αποκλεισθεί ακόμη και η σκόπιμη αναστολή κάποιας «δόσης», ως ένα ακόμη μέσο πίεσης και τρομοκράτησης της κοινωνίας. Όλα αυτά ωθούν ή και συνειδητά αποβλέπουν σε μια αυταρχικοποίηση της εξουσίας και ενθάρρυνση βοναπαρτικών μεθόδων άσκησης της πολιτικής.

Οι δυνάμεις λοιπόν της αριστεράς, σ’ αυτή τη νέα φάση της κρίσης, θα πρέπει να προετοιμασθούν για να αντιμετωπίσουν τέτοιες τάσεις αυταρχικοποίησης της πολιτικής, ενδεχομένως πρόωρες εκλογές, πιθανώς και κρίσεις πολιτικές ή άλλα γεγονότα που δεν μπορούν να προβλεφθούν. Διεκδικώντας όμως κάθε κόμμα ή ομάδα της αριστεράς τη δική της αυτονομία, επιδιώκοντας η κάθε ομάδα ξεχωριστά την «ενότητα» των άλλων γύρω από τις δικές της θέσεις, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η αριστερά ως σύνολο, αλλά και το κάθε κόμμα ή ομάδα ξεχωριστά θα μπορέσουν να ανταποκριθούν σε ό,τι επιτάσσουν οι νέες συνθήκες ή να αξιοποιήσουν προς όφελος της κοινωνίας δυνατότητες που οι συνθήκες αυτές περικλείουν. Ευτυχώς όμως η ιστορία διδάσκει ότι κοινή δράση μπορεί να υπάρξει, παρά τις διαφορές, όταν υπάρχει πολιτική βούληση.

Όμως η κοινή δράση, από μόνη της, χωρίς κατεύθυνση και προοπτική, δεν αρκεί. Το υφιστάμενο παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο ό,τι θετικό ήταν να δώσει το έχει εξαντλήσει προ πολλού. Γι' αυτό και βρίσκεται υπό κατάρρευση. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του βιοτικού επιπέδου του λαού δεν μπορεί να γίνει στη βάση αυτού του καταρρέοντος συστήματος, αλλά μόνο με την υπέρβασή του. Η πάλη επομένως κατά του Μνημονίου και η απαλλαγή από αυτό θα πρέπει να κατανοηθεί ως ένας αγώνας διαρκείας, κοινωνικός και πολιτικός, για να αλλάξουν όλα στο κράτος, την οικονομία και την κοινωνία, για νέα παραγωγικά πρότυπα και μορφές οργάνωσης της κοινωνίας, και όχι για να μείνουμε ή να επιστρέψουμε σε χρεωκοπημένα πρότυπα του παρελθόντος. Και είναι ένας αγώνας κοινός και στην Ελλάδα, και στην Ευρώπη, και στον κόσμο. Η αριστερά επομένως θα καταξιωθεί ως συνεπής δύναμη αντίστασης μόνο αν αναγνωρισθεί ως δύναμη ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού, αλλαγής της κοινωνίας, ελπίδα για μια νέα προοπτική και φορέας του καινούργιου, όπως το απαιτούν οι σημερινές ανάγκες της κοινωνίας, των εργαζομένων, της νεολαίας.

Όλοι στο Σύνταγμα 21-22 Αυγούστου

 

Διήμερο κινητοποιήσεων από την πανεπιστημιακή κοινότητα

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/08/2011

Διήμερο κινητοποιήσεων ξεκινά από σήμερα στην πλατεία Συντάγματος η πανεπιστημιακή κοινότητα αντιδρώντας στο νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση μέσα στον Αύγουστο, με το οποίο κατεδαφίζει την ανώτατη εκπαίδευση. Οι κινητοποιήσεις αναμένεται να λάβουν μορφή χιονοστιβάδας μέσα στον Σεπτέμβριο, ενώ οι πανεπιστημιακοί ζητάνε την άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου.

Για σήμερα το βράδυ στις 8 μ.μ. έχει προγραμματιστεί συζήτηση με θέμα "Πανεπιστήμιο για την κοινωνία και όχι για τις επιχειρήσεις". Συμμετέχουν οι Κώστας Δουζίνας, αντιπρύτανης Birkbeck Πανεπιστημίου Λονδίνου, Σίμος Σιμόπουλος πρύτανης του ΕΜΠ, Λάζαρος Απέκης τέως πρόεδρος ΠΟΣΔΕΠ, Αντρέας Νοταράς λέκτορας στο Πάντειο, Σταύρος Παναγιωτίδης μεταπτυχιακός φοιτητής και εκπρόσωπος της συνέλευσης της πλατείας. Η συζήτηση θα συνεχιστεί και τη Δευτέρα 22 Αυγούστου, επίσης στις 8 το βράδυ.

Παράλληλα με τις εκδηλώσεις θα λειτουργεί έκθεση πολιτικής γελοιογραφίας με σκίτσα των Αναστασίου, Δερβενιώτη, Ζερβού, Καλαϊτζή, Πετρουλάκη, Στάθη, Χερουβείμ κ.ά.
Πριν από την έναρξη των συζητήσεων θα υπάρχει προβολή βίντεο, ενώ το ηθικό θα ανυψώνουν οι Τυμπανιστές της Πλατείας.

Τι ώρα είναι; (2)

Δημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο και τελευταίο τμήμα του άρθρου (Πρώτο μέρος)

Σήμερα προβάλλει μια κόκκινη γραμμή στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Με μια ελευθερία λόγου θα μπορούσε να διατυπωθεί με το γνωστό σύνθημα «τέρμα πια στις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες». Οι αντικειμενικές συνθήκες συνηγορούν σε μια στροφή προς τα αριστερά

Το κίνημα
Αυτό που απλώνεται πάνω από την Ευρώπη, τον αραβικό κόσμο και παίρνει τον χαρακτήρα του παγκόσμιου δεν είναι πια φάντασμα αλλά απτή πραγματικότητα. Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, η νέα γενιά αντιλαμβάνονται πλέον πολύ καλά πως όταν οι ηγέτες της Ε.Ε., όταν η κυβέρνηση συνεδριάζει, όταν τηλεδιασκέπτονται δεν προσπαθούν να βρουν λύσεις προς το συμφέρον των κοινωνιών αλλά τρόπους μιας νέας ληστείας των κοινωνιών.
Το κίνημα που απλώθηκε και απλώνεται σε όλες τις πλατείες της Ευρώπης και πήρε τα τεράστια χαρακτηριστικά του έρχεται να συναντηθεί με τις πιο λαμπρές σελίδες του εργατικού και κοινωνικού κινήματος και να απαιτήσει: δημοκρατία, ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των πολιτικών εκπροσωπήσεων της.
Στη χώρα μας έχει ήδη φτάσει ένα θερμό φθινόπωρο. Η πρακτική έκφραση του μεσοπρόθεσμου ως νέες περικοπές εισοδημάτων, νέο κύμα ανεργίας, νέα φορομπηχτικά μέτρα, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων κ.λπ. χρειάζεται να αποκρουστεί. Να αποκρουστεί επί του συγκεκριμένου (ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, ΑΕΙ, σκουπίδια, μεταλλεία χρυσού κ.λπ.) και επί του γενικού. Πριν από λίγο καιρό ο σ. Λάσκος μας θύμισε τη σημείωση του Λένιν στα λόγια του Βοναπάρτη «πρώτα εμπλέξου και μετά βλέπεις». Αυτό κάναμε με βάση αρχές και ταξικά προσανατολισμένοι. Το κάναμε τον Δεκέμβρη του '08, το κάναμε στην Υπατία, τον Μάη του '10, στο κίνημα στις πλατείες. Δεν προσπαθήσαμε να καθοδηγήσουμε, είμαστε παρόντες με τον χειραφετικό μας λόγο και με ανοιχτά αυτιά. Δεν κρύβουμε την πολιτική μας αυτοτοποθέτηση και επιχειρούμε με όρους μαζικού κόμματος να πείσουμε, έτοιμοι να πεισθούμε. Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα έχουμε πολλά να κάνουμε. Να συμβάλλουμε στην επιστροφή του κινήματος των πλατειών, να συνδιαμορφώσουμε ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο ενάντια στον νόμο - Διαμαντοπούλου, να «σαρκώσουμε» ένα συνδικαλιστικό κίνημα με συμμετοχή των εργαζόμενων και στις αποφάσεις και στη δράση, να συνδεθούμε σ’ ένα πανευρωπαϊκό κίνημα αντίστασης και ανατροπής.
Κεντρικό ζήτημα είναι να πούμε την πρότασή μας. Η σταθερή, αποκαλυπτική, συνεπής και μαχητική μας στάση έκανε τα πρόσωπα πολλών κοινωνικών ομάδων να στραφούν προς εμάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε συνώνυμο της αντίστασης. Θέλουν ν’ ακούσουν τις σκέψεις μας και τις προτάσεις μας. Η συμμετοχή μας στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έχει δυο δεμένα μεταξύ τους προτάγματα. Την ογκοδέστερη, μαχητικότερη και ειρηνική διαδήλωση εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και την παρουσίαση ενός συνεκτικού εναλλακτικού σχεδίου για Ελλάδα και Ευρώπη. Ενός σχεδίου που θα περιέχει ένα μαξιλάρι παροχών και εγγυήσεων για κάθε εργαζόμενο, αγρότη, μικροεπαγγελματία, άνεργο, νέο και νέα, που θα οικοδομεί κοινωνικό κράτος υπό νέες συνθήκες γκρεμίζοντας τις παθογένειες του παλαιού προ- κρίσης, δίνοντας προτεραιότητα στην υγεία και την παιδεία, που θα επιδιώκει ανάπτυξη με στόχο την αύξηση των θέσεων εργασίας και τις κοινωνικές ανάγκες και θα απαιτεί ανατροπές του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού οικοδομήματος επιδιώκοντας την επαναθεμελίωση της Ευρώπης. Κι όλα αυτά με μοχλό και αιτούμενο τη δημοκρατία. Σήμερα, τώρα διεκδικούμε για το ζήτημα του χρέους αυτή την ανατροπή αλλάζοντας την ατζέντα και απαντώντας διαγραφή μεγάλου μέρους των χρεών, ανάληψη από την ΕΚΤ μέρους του χρέους, έκδοση από την ΕΚΤ νέου χρήματος ώστε να παρακαμφθούν οι χρηματαγορές και οι κερδοσκόποι.
Καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ είναι να αναπτύξει την πολιτική πάλη ώστε να ανατραπεί το πολιτικό σκηνικό και μέσα από αυτό οι δυνάμεις που τάσσονται ενάντια στο Μνημόνιο από προοδευτική και ριζοσπαστική σκοπιά να διεκδικήσουν μια νέα πολιτική πλειοψηφία των δυνάμεων της αριστεράς, του τμήματος της σοσιαλδημοκρατίας, που διαφωνεί από προοδευτική σκοπιά με το μνημόνιο και διαχωρίζεται σαφώς από την κυβερνητική πολιτική και της ριζοσπαστικής οικολογίας.
«Να δοθεί έμφαση πρωτίστως στο κοινωνικό επίπεδο αλλά και να ανιχνεύσει τις δυνατότητες υλοποίησής του και στο πολιτικό» (απόφαση ΚΠΕ, Ιούλιος 2010).

Ο νέος συνασπισμός εξουσίας

Σήμερα προβάλλει μια κόκκινη γραμμή στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Με μια ελευθερία λόγου θα μπορούσε να διατυπωθεί με το γνωστό σύνθημα «τέρμα πια στις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες». Οι αντικειμενικές συνθήκες συνηγορούν σε μια στροφή προς τα αριστερά. Ένα μεγάλο κομμάτι του λαού είναι ανάμεσα στο ανάθεμα (αποχή) και στην αναζήτηση πολιτικής ελπίδας. Η ενιαία δράση των αντινεοφιλελεύθερων προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων είναι αναγκαία. Αναγκαία είναι και η συμπαράταξή τους πολιτικά και εκλογικά στη βάση ενός ελάχιστου κοινού και πολλαπλασιαστικού προγράμματος. Η ενότητα είναι η ριζοσπαστική απάντηση και το εξ’ αυτής σχέδιο προωθητικό.
Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε τον δρόμο της ενότητας, δείχνει και τον δρόμο της δράσης. Σε πρώτο επίπεδο οι αποφάσεις της Π.Σ. του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βρουν τον δρόμο τους προς την κοινωνία. Κι αυτό έχει ως προϋπόθεση λειτουργούσες, ζωντανές και κοινωνικά γειωμένες Τ.Ε. έτοιμες να δεχθούν νέα μέλη και να διαμορφώσουν ένα ευρύ χώρο δημοκρατίας εντός του ΣΥΡΙΖΑ και διά του ΣΥΡΙΖΑ.
Η συμμετοχή μας στα κινήματα να δεθεί με μια μεγάλη πολιτική εξόρμηση που θα αναδείχνει την κοινωνική πρόταση και την πολιτική λύση.
Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αριστερές δυνάμεις που δεν αποδέχονται αυτή την πρόταση, προκρίνοντας ένα ευχολόγιο για το μέλλον. Γνωρίζουμε πως ο δρόμος της ενιαίας δράσης και της πολιτικής συνεργασίας δεν είναι ανθόσπαρτος. Γνωρίζουμε ότι η αναγκαία συνεργασία θα γίνει και θα επιτύχει από αυτούς που την θέλουν και «μόνοι» μας μπορούμε να προχωρήσουμε ωφέλιμοι για την κοινωνία.
Όμως βάζουμε μπροστά μας το «καθήκον της συγκυρίας» και το υπηρετούμε. Η ίδια η κοινωνική ανάγκη θα «αναγκάζει» σε πράξεις και παραλείψεις και ο χρόνος θα έχει τις δικές του απαιτήσεις.
Οι πέντε άξονες που προτείνουμε (απεμπλοκή από μνημονιακές πολιτικές, αναδιανομή του πλούτου, αναπτυξιακό πρόγραμμα με στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών, ανατροπή των ευρωπαϊκών συνθηκών και διεθνείς συμμαχίες, διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους κ.λπ.) διαμορφώνουν το απαραίτητο πλαίσιο μιας νέας πολιτικής. Το βασικό, όμως, στοιχείο είναι η δημοκρατία και όχι απλά η κυβερνητική εξουσία. Η κοινωνία έχει ανάγκη από ένα «δημοκρατικό πανηγύρι» όπου οι πολίτες θα γνωρίζουν, θα συμμετέχουν, θα αποφασίζουν οι ίδιοι. Όπου ακόμα και το δικαίωμα στο λάθος είναι δημοκρατικό λιθάρι. Η συνάρθρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων συμμετοχής με το δικαίωμα στην εργασία, τη στέγη, τη διατροφή, τη μόρφωση, την υγεία, θα δημιουργεί ενεργό πεδίο συνεχούς κοινωνικής αλλαγής. Κι εκεί θέλουμε να είμαστε παρόντες.

* Ο Δημήτρης Βίτσας είναι γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Τι ώρα είναι;

Ημερομηνία δημοσίευσης: 14/08/2011

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΙΤΣΑ

Το θερμό αυγουστιάτικο πιστωτικό επεισόδιο της υποβάθμισης των ΗΠΑ από τους κραταιούς οίκους αξιολόγησης που κρατούν το θερμόμετρο της νεοφιλελεύθερης ανοχής. Η ένταξη στο κάδρο της κρίσης δημοσίων χρεών της Ιταλίας και της Ισπανίας που έρχονται να συναντηθούν με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Η σφοδρή κοινωνική αναταραχή στη Μ. Βρετανία (χώρα ευρωπαϊκή εκτός Ευρωζώνης). Η ισχυρή πιθανότητα ενός νέου χρηματοπιστωτικού κραχ έρχονται να επιβεβαιώσουν τα εξής:
Οι αποφάσεις της Ε.Ε. στις 21 Ιουλίου (και οι εξ αυτών πανηγυρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης) ήταν μια τρύπα στο νερό. Περισσότερο έκκληση προς τις χρηματαγορές και τους κερδοσκόπους παρά «λύση».
Η κρίση είναι βαθιά συστημική. Στο πρόγραμμά μας (2008) τονίζουμε: «Η εν λόγω κρίση είναι κρίση τόσο της νεοφιλελεύθερης μορφής του σύγχρονου καπιταλισμού όσο και κρίση της οικονομίας και πολιτικής ηγεμονίας των ΗΠΑ».

Οι εκτιμήσεις μας δικαιώνονται

Με βάση αυτή την αφετηριακή εκτίμηση αναλύουμε τρία χρόνια τώρα τόσο τη συγκυρία όσο και τις βαθύτερες αιτίες της.
Παρακολουθούμε και εξηγούμε την εμμονή των δυνάμεων του κεφαλαίου και των πολιτικών εκπροσώπων του, στο νεοφιλελεύθερο πρόταγμα.
Μιλάμε συχνά για την προσπάθεια αναθεμελίωσης του καπιταλισμού και της επιβολής μιας νέας οικονομικής και πολιτικής παγκόσμιας τάξης που θα διευκολύνει τη συνέχιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου σε βάρος των συμφερόντων των δυνάμεων της εργασίας.
Αναδεικνύουμε τον ιδιαίτερο ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη σημερινή αρχιτεκτονική και λειτουργία, σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε πως η μνημονιακή -και τώρα μεσοπρόθεσμη- πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου ευθυγραμμίζεται με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των χρηματαγορών, ανακυκλώνει την ύφεση, επιτίθεται στις εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις, ανοίγει την κερκόπορτα της Ευρώπης για το ΔΝΤ.
Σήμερα μπορούμε με σιγουριά να ισχυριστούμε πως το συντηρητικό σχέδιο εξόδου από την κρίση έχει χρεωκοπήσει και βεβαίως η εμμονή σ’ αυτό βουλιάζει σε χρεωκοπία και την ίδια την κοινωνία.
Ας θυμηθούμε τα βασικά συστατικά στοιχεία αυτού του συντηρητικού σχεδίου: διατήρηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος ως έχει, εξυπηρέτηση των συμφερόντων των χρηματαγορών, κερδοσκόπων κ.λπ., κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, υποτίμηση του μισθολογικού κόστους και «εκατονταετίες» λιτότητας, αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία και τιμωρητικές διαδικασίες για τους «απείθαρχους» δεμένη με έντονο κοινωνικό αυταρχισμό, αξιοποίηση του υπαρκτού προβλήματος των δημόσιων και ιδιωτικών χρεών ως μοχλό πίεσης για την κατεδάφιση των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων.
«Για τον ΣΥΝ είναι καθαρό πως η πολιτική της κυβέρνησης αλλά και η ίδια η κυβέρνηση πρέπει να ανατραπούν» (απόφαση της ΚΠΕ, 17 Ιουλίου 2010)

Οι σωστές εκτιμήσεις δεν φτάνουν

Όμως οι πολιτικές δυνάμεις δεν είναι ρεπόρτερ, ούτε ωφελεί να κρατούν σημειώσεις σε ακαδημαϊκά εγχειρίδια. Δεν δεχόμαστε πως η πολιτική είναι η τεχνοκρατική διαχείριση της οικονομίας και μάλιστα μιας οικονομίας υποταγμένης στους «αιώνιους και σιδερένιους» νόμους της αγοράς. Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε αδήριτες οικονομικές αναγκαιότητες που εξ αιτίας τους επιβάλλονται συγκεκριμένες πολιτικές. Οι κινήσεις -μιλώντας με σκακιστικούς όρους- δεν είναι φορσέ. Μιλήσαμε για μια πολύ κρίσιμη περίοδο, περίοδο σύγκρουσης με νικητές και ηττημένους που θα αλλάξει «την εικόνα» του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε προ - κρίσης. Για εμάς ήταν και είναι πολύ σημαντικό να αντιμετωπίσουμε την κρίση και τις συνέπειες της όχι γενικά αλλά με βάση το συμφέρον των εργαζόμενων τάξεων.
Συγχρόνως και στην ίδια λογική επιχειρήσαμε και επιχειρούμε να ορίσουμε εναλλακτικό σχέδιο αντίπαλο με το νεοφιλελεύθερο. Μια στρατηγική εξόδου από την κρίση που με τη σειρά της θα οδηγεί σε βασικές συγκρούσεις και θα επιχειρεί να αναιρέσει τις δομικές αιτίες που προκαλούν τις καπιταλιστικές κρίσεις γενικά. «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη», «την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν», ήταν και είναι συνθήματα που εκφράζουν την αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες λύσεις και απαιτούν μια «οικονομία των κοινωνικών αναγκών και του κοινωνικού ελέγχου». Συζητήσαμε και απορρίψαμε μια «εθνική αφήγηση της κρίσης και της διεξόδου απ’ αυτή». Επιμείναμε να μην θεωρούμε πως οι λύσεις προς το συμφέρον των εργαζομένων θα βρεθούν με όρους «χώρας», «εθνικής οικονομίας», και «εθνικής ανάπτυξης». Αυτό μας βοηθά και να δίνουμε τον αγώνα μας σε επίπεδο κράτους και να προωθούμε τη διεθνιστική συνεργασία και αλληλεγγύη. Η δράση μας στο ΚΕΑ, αλλά και η ετοιμότητά μας να συμμετάσχουμε στο κίνημα των αγανακτισμένων σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι απτή απόδειξη μιας ορθής πρακτικής. Μιας πρακτικής που δεν «δικαιολογεί τις πολιτικές της κυβέρνησης Παπανδρέου, αλλά αντίθετα τις συνδέει με τη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή στρατηγική εξόδου. Θεωρούμε πως ο λαός μας δεν «χρωστά» ένα χρέος που δεν δημιούργησε και δεν πρέπει να το «πληρώσει» με περικοπές εισοδημάτων, κατακρήμνιση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, κατεδάφιση των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων που έχουν επιτευχθεί με αγώνες και ούτε να «ξεπουλήσει» τον δημόσιο πλούτο. Η επικοινωνιακή τακτική της κυβέρνησης που μιλά για «τεμπέληδες», «υψηλόμισθους», «αντιπαραγωγικούς», συγκρούεται και χάνει από την ίδια τη ζωή (εκτός αν και οι Ιρλανδοί, Ιταλοί, Πορτογάλοι, Γάλλοι αλλά και Γερμανοί εργαζόμενοι είναι το ίδιο), ενώ συγχρόνως για να δικαιολογήσει την κρίση βγάζει στο προσκήνιο τις παθογένειες και τα εκτρώματα του πολιτικού συστήματος που τα κόμματα του δικομματισμού δημιούργησαν και υπηρέτησαν (πελατειακό κράτος, δημόσιες υπηρεσίες προς χάριν των ιδιωτικών συμφερόντων, επιδοματικές πολιτικές, φοροαπαλλαγές κα φοροδιαφυγή, διαπλοκή και διαφθορά κ.λπ.) «από την άλλη μεριά, η κοινωνική αναταραχή δεν μπορεί παρά να είναι αντίστοιχα μεγάλη και οι κοινωνικές αντιστάσεις ισχυρές» (Πρόγραμμα ΣΥΝ).
* Το δεύτερο και τελευταίο τμήμα του κειμένου θα δημοσιευτεί την ερχόμενη Τετάρτη.

* Ο Δημήτρης Βίτσας είναι γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ