ANOIXTH ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΜΕ ΟΜΙΛΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ, ΑΛ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ Γ. ΜΠΑΝΙΑ

 

Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς Περιστερίου πραγματοποιεί συγκέντρωση τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου και ώρα 19:00 στο Κλειστό Γυμναστήριο Περιστερίου (οδός Τζων Κέννεντυ) με θέμα: «Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» με ομιλητές τον Πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, τον καθηγητή – εργατολόγο, Αλέξη Μητρόπουλο, και τον πρ. βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Μπανιά.

• Πρόσβαση στο Δημοτικό Γυμναστήριο Περιστερίου:
  
  1) Όσοι έρχονται από Αθήνα  – Γραμμή ΜΕΤΡΟ Αγ. Δημήτριος – Αγ. Αντώνιος – στο  Τέρμα Αγ. Αντώνιος Περιστερίου παίρνουμε το λεωφορείο 821 (Αγ. Αντώνιος – Αγ. Αναστασία) και κατεβαίνουμε στη στάση ΓΗΠΕΔΟ (ακριβώς απ’ έξω)
  ή εναλλακτικά από τον Αγ. Αντώνιο περπατάμε 10 λεπτά μέσω Σοφοκλή Βενιζέλου προς Αγ. Τριάδα και γήπεδο
  
  2) Όσοι έρχονται από Δυτικές συνοικίες και Πειραιά – Λεωφοριακή γραμμή 703 (ΜΕΣΩ ΘΗΒΩΝ – ΣΤΑΣΗ ΚΕΝΝΕΝΤΥ επί της Θηβών
  http://www.oasa.gr/xpmap.php?id=p821

ΚΚΕ εναντίον Ευρωπαϊκής Αριστεράς: Όταν η πραγματικότητα διαφωνεί με τον Περισσό, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα

Γιάννης Μπουρνούς*

Όταν η πραγματικότητα διαφωνεί με τον Περισσό, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα

 Στο σημερινό φύλλο του “Ριζοσπάστη” (20/1) δημοσιεύεται ανακοίνωση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ με τίτλο “Για την εκλογή νέου προέδρου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο” και υπότιτλο“Αποκαλυπτικός ο ρόλος Σοσιαλδημοκρατών-Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος-Φιλελευθέρων, αλλά και των οπορτουνιστών του ΚΕΑ”.

 Στην εν λόγω ανακοίνωση, η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ αναφέρει μεταξύ άλλων:

 Τεράστιες ευθύνες απέναντι στους λαούς έχουν τα οπορτουνιστικά κόμματα που συμμετέχουν στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), μαζί με το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής το γερμανικό κόμμα της “DIE LINKE” και το πορτογαλικό “Bloco”, τα οποία, όχι απλά υπερψήφισαν, αλλά στήριξαν ενεργά το διορισμό του προέδρου των σοσιαλδημοκρατών στην προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου, φτάνοντας μέχρι του σημείου να διαλαλούν θρασύτατα την ενότητα της “πέραν του κέντρου αριστεράς”.

 Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, για ακόμα μια φορά. Καταφεύγει αβασάνιστα στη διασπορά ψεύδους, για να δικαιολογήσει τη θρησκευτικού τύπου προσήλωση της ηγεσίας του ΚΚΕ στο σεχταρισμό. Είναι άλλωστε αυτή η πολιτική τακτική του ΚΚΕ που το έχει φέρει σήμερα να βρίσκει συμμάχους, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, διάφορα κομματίδια και γκρούπες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, νοσταλγούς του Στάλιν και υποστηρικτές της Βόρειας Κορέας, και την ίδια στιγμή να δηλώνει το ίδιο, δημόσια, τη στήριξή του στο κόμμα του μακαρίτη Κιμ Γιόνγκ Ιλ.

 Αφού, λοιπόν, η ηγεσία του ΚΚΕ έχει ως τώρα καταγγείλει για “οπορτουνίστικες παρεκκλίσεις”, όχι μόνο το ΚΕΑ, αλλά σχεδόν όλα τα κόμματα της Ευρωομάδας GUE/NGL (με πιο πρόσφατη τη δημόσια διένεξή του με το ΚΚ και την Ενωμένη Αριστερά Ισπανίας), σήμερα διασπείρει ψεύδη για τη στάση του ΚΕΑ σε σχέση με την εκλογή του Γερμανού σοσιαλδημοκράτη Μάρτιν Σούλτς στη θέση του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου. Γιατί η αλήθεια έιναι ότι τόσο ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Χουντής, όσο και όλα τα κόμματα του ΚΕΑ που εκπροσωπούνται στην Ευρωομάδα GUE/NGL, καταψήφισαν την υποψηφιότητα Σούλτς, με μια σειρά από αριστερούς Ευρωβουλευτές, όπως οι Ζαν Λικ Μελανσόν και Ζακί Ενάν (Μέτωπο της Αριστεράς, Γαλλία), ο Βίλι Μέγιερ (Ενωμένη Αριστερά Ισπανίας) και η Σαμπίνε Βίλς (Die Linke, Γερμανία), να κάνουν και δημόσιες δηλώσεις κατά του Σούλτς και της συμμαχίας Ευρωπαίων Σοσαλιστών και Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ αποκρύπτει εντελώς στην ανακοίνωσή της αυτά τα δεδομένα και, αντί αυτών, επιλέγει να αναγάγει τη μειοψηφική στάση μεμονωμένων Ευρωβουλευτών της Die Linke (παρά την αντίθετη άποψη του κόμματός τους), σε κεντρική πολιτική στάση του ΚΕΑ.

Η επανειλημμένη διαστρέβλωση της αλήθειας από μεριάς της ηγεσίας του ΚΚΕ και οι συνεχείς επιθέσεις εναντίον του ΚΕΑ, εκτός του ότι καταντούν, πια, να φλερτάρουν με τη γραφικότητα, είναι πολιτικές επιλογές που δείχνουν αμηχανία και απομόνωση. Κι αν αυτή η εκτίμηση είναι υποκειμενική, αυτό που είναι σίγουρα αντικειμενικό, είναι ότι η υπονόμευση της ενότητας της Αριστεράς σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο βλάπτει σοβαρά την ταξική πάλη και ρίχνει νερό στο μύλο του κεφαλαίου.

*Mέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ),Μέλος της ΚΠΕ του Συνασπισμού

20/1/2012

Λιγότερο ανθρώπινη η πόλη με τη δημαρχία Καμίνη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΚΟΥΤΑ*

EΠΟΧΗ, 6.1.12

Λιγότερο ανθρώπινη η πόλη με τη δημαρχία Καμίνη

Η παράταξη «Δικαίωμα στην Πόλη» τής στερεί όλο και περισσότερα δικαιώματα...


Τη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Διαλεισμά

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος του κ. Καμίνη στο Δήμο της Αθήνας. Πιστεύετε ότι δικαιώθηκαν όσοι τον ψήφισαν και στήριξαν ελπίδες για αλλαγή στο δήμο;
Η Ανοιχτή Πόλη στην προεκλογική περίοδο είχε πει ότι τα προβλήματα της πόλης χρειάζονταν ριζοσπαστική λύση. Επιμέναμε να εφαρμοστούν πολιτικές που θα κάλυπταν τις ανάγκες της πόλης, αλλά και τους ίδιους τους εργαζόμενους. Δείξαμε έγκαιρα ότι η λύση στις μέρες μας βρίσκεται στη δημοκρατική και συμμετοχική διαδικασία, στην κοινωνική προστασία και κυρίως στην αλληλεγγύη. Ο Κακλαμάνης είχε εφαρμόσει μια πολιτική προς όφελος των οικονομικών συμφερόντων και σε βάρος της πόλης και εξηγούσαμε ότι η λύση Καμίνη δεν μπορούσε να είναι η εναλλακτική πρόταση, κυρίως γιατί δεν είχε ένα τέτοιο πρόγραμμα, αποδεχόταν τον Καλλικράτη και το μνημόνιο. Οι εξελίξεις απέδειξαν ότι είχαμε δίκιο όταν επιμέναμε ότι ο Κακλαμάνης και ο Καμίνης ήταν πλευρές του ίδιου νομίσματος.

Η παράταξη του κ. Καμίνη υποστηρίζεται από ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγους Πράσινους και τη ΔΡΑΣΗ του Μάνου. Πώς κρίνετε αυτήν την παράταξη στη διοίκηση του δήμου;
Η δημιουργία αυτού του σχήματος, ιδιαίτερα από τη στιγμή που εκλέχτηκε στη διοίκηση του δήμου, εντάχτηκε σε μια συνολικότερη στρατηγική επιδίωξης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, στη λογική των ευρύτερων συναινέσεων, των μνημονιακών λύσεων και της διάχυσης των μνημονιακών επιλογών. Οι όποιες διαφοροποιήσεις, αντιδράσεις έχουν υπάρξει από δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας, δεν είναι ουσιαστικές, δεν αμφισβητούν τη συντηρητική κυβερνητική πολιτική του δήμου. Η παράταξη στα κρίσιμα θέματα πάντα στοιχίζεται. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει, είναι σύμπλευση της ΔΗΜΑΡ και των οικολόγων σε αυτή τη σκληρή πολιτική, όταν άλλα διατυπώνουν στον κεντρικό τους λόγο και άλλα ψηφίζουν στο δημοτικό συμβούλιο. Νομίζω ότι αυτή η διφορούμενη στάση τους πρέπει να αναδειχθεί στον κεντρικό πολιτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ.

Ποιο είναι το «Δικαίωμα στην Πόλη» κατά τον κ. Καμίνη;
Δεν νομίζω ότι οι πολίτες έχουν πλέον δικαιώματα στην πόλη για τον κ. Καμίνη. Αυτό που βιώνουμε, είναι μια αντικοινωνική και αντιδημοκρατική συμπεριφορά. Να σας θυμίσω ότι δεν έχουν το δικαίωμα οι άστεγοι να κοιμούνται ούτε στα παγκάκια. Δεν έχουν το δικαίωμα οι αγανακτισμένοι να παραμένουν και να διαμαρτύρονται στη πλατεία Συντάγματος. Οι εργαζόμενοι στο δήμο δεν έχουν το δικαίωμα να απεργούν. Το δικαίωμα να γίνονται πορείες στο κέντρο της πόλης θα το καταργήσει. Το δικαίωμα να πας το παιδί σου σε ένα παιδικό σταθμό σε λίγο δεν θα υπάρχει, η δημοτική αρχή δηλώνει ότι θέλει να απαλλαγεί από τον «σοβιετικού τύπου» παιδικό σταθμό. Το δικαίωμα να διεκδικείς και να αντιστέκεσαι είναι απαγορευμένο. Το δικαίωμα να εξυπηρετείται ο πολίτης από δημοτικά ιατρεία δεν είναι για όλες τις κοινότητες. Το δικαίωμα να κυκλοφορείς στα πεζοδρόμια, έχει καταστρατηγηθεί προ πολλού.

Τελικά, ποιον ωφελεί αυτή η πολιτική;
Λυπάμαι που το λέω, αλλά η πολιτική Καμίνη δυστυχώς δεν ωφελεί κανέναν, είναι καταστροφική για όλη την πόλη, κάθε μέρα που περνάει η καταστροφή επιτείνεται.

Γιατί το λέτε αυτό;
Ο κ. Καμίνης ξεκινάει από λαθεμένη αφετηρία, πιστεύει ότι η απάντηση κρύβεται στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Δεν αποδέχεται ότι τα προβλήματα της Αθήνας είναι αποτέλεσμα μιας  οικονομίας σε ύφεση, είναι αποτέλεσμα μιας μνημονιακής πολιτικής που γεννά την ανεργία τη φτώχεια και την διάλυση του κοινωνικού ιστού της. Θεωρεί ότι με αστυνομικά μέτρα θα λύσει τα προβλήματα. Ματαιοπονεί. Όσο δεν διαμορφώνονται απαντήσεις στις κοινωνικές ανάγκες, τα προβλήματα θα παίρνουν όλο και πιο εκρηκτικές διαστάσεις. Αν αυτό δεν κατανοηθεί, ο δήμος θα κυνηγάει συνεχώς την ουρά του.

Ποια γεγονότα θεωρείτε ότι σημάδεψαν τη διοίκηση Καμίνη αυτόν το χρόνο;
Αναμφίβολα οι απολύσεις των συμβασιούχων. Είναι η «κορυφαία» ενέργεια της διοίκησης Καμίνη, ξεπέρασε τη κόκκινη γραμμή. Από την άλλη, πιστεύω ότι ο αγώνας των εργαζομένων η κατάληψη του δημαρχείου, τα ΜΑΤ που έφερε εναντίον τους, ανέτρεψαν λογικές που τους κρατούσαν ομήρους των διοικήσεων του δήμου. Οι αλλαγές στις συνειδήσεις τους είναι ήδη ορατές. Η δεύτερη ενέργεια ήταν η μείωση των προσφερόμενων κοινωνικών υπηρεσιών στο Βρεφοκομείο, στον πολιτισμό, στις αθλητικές δραστηριότητες, στα σχολεία, στην υγεία, στην πρόνοια. Και η τρίτη είναι το περιεχόμενο της δημοκρατίας που συνεχώς μειώνεται προς όφελος των αυταρχικών μεθόδων και φαινομένων απαξίωσης της αριστερής αντιπολίτευσης, ακόμα και μέσα στο δημοτικό συμβούλιο, με αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση κάθε είδους συμμετοχής.

Πώς εκτιμά η Ανοιχτή Πόλη ότι θα κυλήσει η ζωή της πόλης στον επόμενο χρόνο;
Θα ήθελα ειλικρινά να τη δω θετικά και αισιόδοξα. Όλοι αυτό ευχόμαστε για τον καινούργιο χρόνο. Για να αλλάξει η πραγματικότητα, δεν χρειάζονται μόνο ευχές, αλλά και δράση. Τα προβλήματα την επόμενη χρονιά θα είναι περισσότερο δύσκολα, η πολύπλευρη κρίση βαθαίνει, οι επιπτώσεις της γίνονται πιο εμφανείς και αφορούν μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, όχι μόνο όσους και όσες έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε ως «αναξιοπαθούντες» και «περιθωριακούς» άστεγους, τοξικοεξαρτημένους, μετανάστες κ.λπ. Η «νέα φτώχεια», η περιθωριοποίηση θα ενταθούν και τα αστικά κέντρα θα αποτελούν το κατεξοχήν πεδίο, όπου τα νέα φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού θα εμφανιστούν με βιαιότητα. Ισχυρίζομαι ότι η κρίση και η έξοδος από αυτήν θα έχει διάρκεια, η πόλη δεν μπορεί να πορεύεται στη μιζέρια και στην κοινωνική εξαθλίωση, στον αυτόματο πιλότο. Χρειάζεται να εκπονηθεί ένα σχέδιο προοπτικής, δήμου και πόλης, που θα στηρίζεται σε δυο άξονες: σε ένα εκτεταμένο δίκτυο αλληλεγγύης και κοινωνικών δομών σε όλο το δήμο, και σε μια αναπτυξιακή, συμμετοχική ανορθωτική πολιτική για την πόλη, που θα αξιοποιεί τους οικονομικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό της.

Να το εξηγήσουμε λίγο αυτό;
Από επίσημα χείλη λέγεται ότι η κρίση κρύβει ευκαιρίες. Είναι η ώρα νομίζω να αρπάξουμε αυτή τη δυνατότητα προς όφελος της Αθήνας, να ανοίξουμε τον τρόπο λειτουργίας του θεσμού του δήμου και της συμμετοχής των ανθρώπων αυτής της πόλης. Να οργανώσουμε τη ζωή μας με πιο κοινωνικό τρόπο, πιο ισορροπημένο, να δούμε την ανάπτυξη της πόλης στην ανθρώπινη διάσταση. Χρειάζονται πολιτικές αναδιανομής του πλούτου και παρεμβάσεις για την εξυπηρέτηση των αναγκών μας σε κοινωνικές και προνοιακές υποδομές. Χρειάζονται σχολεία, νοσοκομεία, δημοτικά ιατρεία, νηπιαγωγεία, βρεφοκομεία, αναπλάσεις και πολιτική φτηνής κατοικίας για όλους. Ο κόσμος σε αυτή τη συγκυρία προσβλέπει στην αριστερά, ζητά λύσεις, νομίζω ότι δεν πρέπει να χαθεί η δυνατότητα αυτή, γνωρίζουν ότι παλεύουμε και διεκδικούμε, αλλά τώρα απαιτούν να υλοποιήσουμε, και αυτό είναι ένα στοίχημα σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής ατζέντας μας.

Ποια θέματα απασχολούν την Ανοιχτή Πόλη αυτή την περίοδο;
Η Ανοιχτή Πόλη εργάζεται πάνω σε ένα τέτοιο σχέδιο. Οικοδομεί μέτωπα, με εργαζόμενους, με θεσμούς, με κινήματα, με κοινωνικές οργανώσεις, επιμένει σε κοινωνικές πολιτικές και στην ανάπτυξη προνοιακών υπηρεσιών του δήμου, επιζητά τη συνεργασία με φορείς του δήμου, όπως το ίδρυμα αστέγων. Πολλοί γνωρίζουν την αντιπολίτευση που ασκούμε, αλλά και τις επιθέσεις που δεχόμαστε, αυτό όμως δεν μας στερεί τη δυνατότητα να παρέμβουμε και μέσα από το θεσμικό πλαίσιο προς μια τέτοια προοπτική. Η κυβέρνηση θέλει τους δήμους υποχείρια, τους θέλει να λειτουργούν σε βάρος της κοινωνίας. Εμείς δεν θα τους χαρίσουμε, δεν μπορούμε να περιμένουμε μέχρι το 2014, παρεμβαίνουμε στο θεσμό και προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατότητα να επιβάλουμε συνεργασίες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.
Η πίεση του λαϊκού παράγοντα μπορεί να είναι ο καταλύτης στα δημοτικά πράγματα. Ας δούμε για παράδειγμα τη λιποθυμία μαθητών στα σχολεία από την έλλειψη φαγητού. Δεν είναι ότι το αναδείξαμε αμέσως, όταν η Διαμαντοπούλου το διέψευδε, αλλά προσπαθήσαμε με συλλόγους καθηγητών, γονέων, με σχολικές επιτροπές, με τις κοινότητες, με υπηρεσίες του δήμου, με το Βρεφοκομείο να το αντιμετωπίσουμε. Και ήδη σήμερα υπάρχει μια πρώτη λύση. Επίσης στηρίζουμε τα στέκια αλληλεγγύης που ξεπηδούν στις γειτονιές της Αθήνας. Ορισμένοι θεωρούν τέτοιες ενέργειες ως φιλανθρωπία και στήριξη του δήμου. Αντίθετα, τέτοιες δράσεις αναδεικνύουν την ταξική διάσταση στην αντιμετώπιση της κρίσης και ταυτόχρονα διαμορφώνουν τη λαϊκή ενότητα. Δίνουν νόημα στο σύνθημα «κανείς μόνος στη κρίση». Ταυτόχρονα ο προσανατολισμός μας είναι να ασκηθεί πίεση στη δημοτική αρχή, ώστε να την αναγκάσουμε να παίρνει καθημερινά θέση στα προβλήματα της πόλης. Με αυτό τον τρόπο θα γίνεται πιο αποτελεσματικός ο αγώνας, πιο κοινωνικός, πιο συμμετοχικός, έτσι θα στηρίξουμε πιο αποτελεσματικά την αλλαγή των συσχετισμών σε πολιτικό επίπεδο, ώστε να μπορέσουμε να επιβάλουμε ένα σχέδιο προοπτικής για την πρωτεύουσα.

* Ο Π. Σκούτας είναι μέλος της Γραμματείας της Ανοιχτής Πόλης.

Αποσπάσματα ομιλίας του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, σε ανοιχτή πολιτική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στη Νέα Σμύρνη με θέμα: «Η εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς στην κρίση»

Ένα μήνυμα αντίστασης εξαπλώνεται στις κοινωνίες. Από την Ελλάδα του Μνημονίου, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τις πιο φτωχές περιοχές του πλανήτη.
Και το μήνυμα λέει: ο κόσμος μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος, αν κάνουμε τον νεοφιλελευθερισμό παρελθόν.
Αν χειραφετηθούν επιτέλους οι κοινωνίες από το κεφάλαιο και τη λογική του κέρδους.
Αν κάνουμε πράξη μια οικονομία προσανατολισμένη στις κοινωνικές ανάγκες. Όχι στα κέρδη των διεθνών χρηματαγορών.
Αρκεί να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας.
Αρκεί να πιστέψουμε στη δύναμη των κοινωνικών αντιστάσεων.
Αρκεί να μετατρέψουμε τον φόβο και την αγωνία σε αποφασιστικότητα.
Αυτή είναι σήμερα η ιστορική ευθύνη της Αριστεράς. Στην Ελλάδα, στον κόσμο, παντού.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Πριν από μερικούς μήνες, η ομιλία αυτή θα ξεκινούσε με την κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ελλάδα.
Σήμερα ξεκινά μα αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη.
Πρώτα από όλα γιατί η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ελλάδα, είναι πλέον πραγματικότητα, σε κάθε σπίτι, σε κάθε οικογένεια, σε κάθε παρέα. Καμιά πολιτική ανάλυση δεν μπορεί να την κάνει πιο ξεκάθαρη από ότι η ζωντανή εμπειρία των ανθρώπων.
Και δεύτερον γιατί αυτό που μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν υπόθεση για την Ελλάδα της κρίσης, σήμερα αφορά ολόκληρη την Ευρώπη.
Ποιο είναι αυτό: Είναι η υποταγή στην μανιασμένη απληστία των αγορών. Η άρνηση για πολιτικές αποφάσεις που θα αντιμετωπίσουν την κρίση.
Είναι το ξεγύμνωμα των πολιτικών ηγεσιών που είτε με την ταμπέλα της ευρωπαϊκής δεξιάς, είτε με την ταμπέλα της σοσιαλδημοκρατίας, σκύβουν το κεφάλι σε τράπεζες, χρηματιστήρια και οίκους αξιολόγησης. ΚΑΙ εμφανίζονται πρόθυμες να θυσιάσουν το κοινωνικό κράτος για να τα έχουν καλά με το παρασιτικό κεφάλαιο.
ΤΙ αποφάσισαν οι ηγέτες της Ευρώπης στην σύνοδο κορυφής;
Με απλά λόγια: την επιβολή σκληρότερων δημοσιονομικών κανόνων. Την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους σε όλες τις χώρες. Την απαλλοτρίωση της εθνικής και δημοκρατικής κυριαρχίας στα κράτη.
 
Δεν θα σχολιάσουμε το ηθικό μέρος των αποφάσεων αυτών, ΘΑ σχολιάσουμε μόνο το πρακτικό. Μπορεί η Ευρώπη με τέτοια πολιτική να βγει από την κρίση;
Η απάντηση είναι όχι. Γιατί όταν αντιμετωπίζεις μια κρίση, το ζητούμενο είναι οι όροι με τους οποίους θα εξασφαλιστεί η  ανάπτυξη. Και ανάπτυξη μέσα από μια διαρκώς διαιωνιζόμενη ύφεση, δεν υπάρχει.
Μην παριστάνετε ότι έχετε απαντήσεις στην κρίση που εσείς οι ίδιοι δημιουργήσατε. Τον λόγο πλέον έχουν τα κινήματα της κοινωνικής αντίστασης. ΟΙ εργαζόμενοι, οι νέες γενιές, η κοινωνία που αγωνίζεται για αξιοπρέπεια και βιώσιμο μέλλον.

¨Έχετε τελειώσει. Δεν έχετε να υποσχεθείτε τίποτα. Δεν μπορείτε να υπερασπιστείτε τίποτα. ΟΙ αγορές σας τρώνε τα σπλάχνα και δεν είστε ικανοί να ελέγξετε την κατάσταση.  Έχετε ξοφλήσει. Πάρτε αγκαλιά τα παρασιτικό κεφάλαιο και πηδήξτε στο κενό. ΟΙ λαοί και οι κοινωνίες δεν πρόκειται να σας ακολουθήσουν.

¨Έχετε τελειώσει γιατί δεν είστε σε θέση να αναγνωρίσετε την χρεωκοπία του οικονομικού σας προτύπου. Κάντε λοιπόν στην άκρη. Αφήστε τους λαούς να επιλέξουν το μέλλον τους.
Το δικό μας αύριο δεν είναι η ηττοπάθεια και η παραίτηση. Δεν είναι η απομόνωση και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους λαούς.
Το δικό μας αύριο είναι μια Ευρώπη απαλλαγμένη από εσάς. Είναι μια Ευρώπη των λαών. ΜΙΑ δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη.
Η Ελλάδα ζει τον εφιάλτη των Μνημονίων, Μιας πολιτικής που ισοπεδώνει την κοινωνία χωρίς προοπτική διεξόδου από την βαθύτατη οικονομική και κοινωνική κρίση .
Διέξοδος μέσα από την πολιτική αυτή δεν υπάρχει.
Το είπαμε από την πρώτη στιγμή. Το λέμε ξανά και σήμερα με κάθε αίσθηση ευθύνης. Και με την πεποίθηση ότι είμαστε πλήρως δικαιωμένοι απέναντι στα πράγματα.
Δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση, με λεηλασία των κοινωνικών πόρων.
Δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση με αλλεπάλληλα μέτρα που διογκώνουν την ανεργία και τη φτώχεια.
 Δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση με μια πολιτική που αποστερεί πόρους από την πραγματική οικονομία, για να τους δώσει στις τράπεζες και τους τοκογλύφους.
Αλλά ας μην είμαστε τόσο αθώοι.
ΟΙ απολογητές του Μνημονίου ήξεραν από την αρχή τι πρόκειται να συμβεί στην Ελλάδα.
Ο στόχος τους δεν ήταν η βελτίωση των δημοσιονομικών δεικτών, ούτε η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας ούτε βέβαια η διάσωση του ευρώ.
Στόχος τους ήταν η καταστροφή της μισθωτής εργασίας και της μεσάιας τάξης. Ο στόχος τους ήταν η κοινωνική ερήμωση. Η διάλυση της αγοράς εργασίας. Η γιγάντωση της ανεργίας, έτσι ώστε κάθε εργαζόμενος να είναι όμηρος του αφεντικού του. Η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους. Και ακόμα το ξεπούλημα κάθε παραγωγικού πόρου της χώρας μας σε ιδιωτικά συμφέροντα. Τα χιλιάδες λουκέτα που δεν ήταν ατύχημα.
Δεν μας κάνει εντύπωση αυτή η πρόθεση, Το ξήλωμα κάθε κοινωνικής κατάκτησης ήταν στόχος του νεοφιλελευθερισμού εδώ και δεκαετίες.
Τώρα, βρήκαν τη αφορμή να προωθήσουν αυτό το σχέδιο.
Αυτό που μας κάνει εντύπωση είναι η υποκρισία τους. Η επιμονή τους ότι μια τέτοια πολιτική μπορεί να ξαναβάλει τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης και κάλυψης των κοινωνικών αναγκών.
Υπάρχει πια κανείς που να το πιστεύει;
Και εδώ η απάντηση είναι όχι.
Και η απάντηση αυτή είναι ξεκάθαρη ακόμα και στις δημοσκοπήσεις. Ο θίασος των δυόμισι κομμάτων που στηρίζει την κυβέρνηση Παπαδήμου, έχει χάσει πλέον κάθε αξιοπιστία.
Δεν τρέχουμε πίσω από τις δημοσκοπήσεις. Ούτε προβάλλουμε τις πολιτικές μας επιθυμίες στα αποτελέσματά τους,
Αλλά δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει την κοινή συνισταμένη τους. Αυτό που αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις είναι η κοινωνική αγανάκτηση. Αυτό δεν κρύβεται πια.
Η δική μας ευθύνη είναι  να μετατρέψουμε την κοινωνική αγανάκτηση σε εναλλακτική προοπτική. Και να συσπειρώσουμε όλη την κοινωνία γύρω από ένα σχέδιο ανατροπής και διεξόδου.  
Η πραγματικότητα είναι μπροστά μας: Ο κόσμος στρέφει πλέον ανοιχτά και ξεκάθαρα τις ελπίδες του στην εναλλακτική διέξοδο που προτείνει η Αριστερά.
Ιστορική ευθύνη της Αριστεράς είναι να ανταποκριθεί στην απαίτηση αυτή. Και να εξαντλήσει όλες της τις δυνατότητες. Να αναδείξει τον καλύτερό της εαυτό στη υπόθεση των κοινωνικών αγώνων. 
Για μας οι κοινωνικές αντιστάσεις δεν εκφράζονται στην πρόθεση ψήφου,. Είναι καθημερινή υπόθεση.
Το αδιέξοδο της πολιτικής των Μνημονίων δέχεται καθημερινά και παντού από τις κοινωνικές δυνάμεις την απάντηση που χρειάζεται.
Την έλαβε στις πλατείες, στις απεργίες και στις παρελάσεις.
Και αυτό τους πανικοβάλλει.
Τους πανικοβάλλει η οργανωμένη άρνηση στην πληρωμή των άδικων χαρατσιών.
Τους πανικοβάλλει η αλληλεγγύη και η αλληλοϋποστήριξη ανάμεσα στα θιγόμενα κοινωνικά στρώματα.
Τους πανικοβάλλει η κοινωνική αντίσταση.
Τους πανικοβάλλει ο αγώνας των εργατών στη Χαλυβουργική. Ο αγώνας των καθηγητών και των μαθητών στα σχολεία. Ο αγώνας υπεράσπισης του δημόσιου πανεπιστήμιου. Ο καθημερινός αγώνας στις γειτονιές.
Και υπάρχει ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που αναδεικνύεται από τους αγώνες αυτούς. Ότι οι κοινωνικές δυνάμεις προχωρούν σε κοινή δράση ενωμένες, παραμερίζοντας επιμέρους πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, και βάζοντας μπροστά στα στοιχεία που ενώνουν.
Αυτό είναι που πρέπει να κάνει σήμερα η Αριστερά. Αλλά και όλες οι δυνάμεις που αντιδρούν από προοδευτική σκοπιά στην πολιτική των Μνημονίων.
Τους πανικοβάλλει πάνω απ’ όλα το ότι η αγανάκτηση μετασχηματίζεται σε πολιτική επιλογή.
Μπροστά στην σημερινή κατάσταση ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περιγράψει με σαφήνεια  το σύνολο των προτάσεων για μια εναλλακτική πολιτική. ΜΙΑ πολιτική διεξόδου από την κρίση, και χειραφέτησης από το κεφάλαιο και τις αγορές.
Το πρώτο βήμα, και το πιο σημαντικό είναι κοινωνικές αντιστάσεις παντού. Στους δρόμους, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς. ΝΑ πάρουμε δύναμη και να δώσουμε δύναμη. Το πρώτο βήμα είναι ο αγώνας, η αποφασιστικότητα και η αξιοπρέπεια.
Από εκεί και πέρα, οι κοινωνικοί αγώνες πρέπει να πάρουν συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο. Και να καταθέσουν τα αιτήματα και τους στόχους, γύρω από τους οποίους χρειάζεται να συσπειρωθεί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.
ΟΙ στόχοι αυτοί είναι:
Στόχος πρώτος; Να φορολογηθεί επιτέλους ο πλούτος και το κεφάλαιο.
Αρκετά με την φορολογική ασυλία του κεφαλαίου. Αρκετά με την πολιτική που παράγει κέρδη για τις ανώνυμες εταιρείες και φτώχεια για την κοινωνία.
Αρκετά με το πολιτικό κατεστημένο που κυβέρνησε την χώρα τόσες δεκαετίες για λογαριασμό των ισχυρών συμφερόντων.
Αρκετά με τις Siemens, τις καταθέσεις στην Ελβετία, την φορολογική ασυλία των εφοπλιστών.
Αρκετά με την αυθαιρεσία των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, και με την απαίτηση τω εργολάβων να βάζουν τους κανόνες.
 Στόχος δεύτερος: Δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα.
Αρκετά με την κερδοσκοπία. Αρκετά με την χορήγηση ρευστού και εγγυήσεων, σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος.
Τις τράπεζες τις έχουμε διπλοπληρώσει. Μας ανήκουν. ΝΑ τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο τώρα.
Στόχος τρίτος. Μορατόριουμ στις πληρωμές του χρέους. Αρκετά με τους δανειστές. Αρκετά με την τοκογλυφία και τους εκβιασμούς.
Να κατοχυρώσουμε μόνο τα ασφαλιστικά ταμεία και τους μικρούς κατόχους ομολόγων. Και να μπούμε σε νέα διαπραγμάτευση με τους δικούς μας όρους. Θα χάσουν λεφτά οι έχοντες; Ε επιτέλους, δεν θα καταστραφεί και ο κόσμος.
Η άμεση υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου μας δίνει τη δυνατότητα να απεμπλακούμε από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης. ΝΑ αντιμετωπίσουμε άμεσα την κρίση χρέους και να ανοίξουμε έναν εναλλακτικό δρόμο. Να στραφούμε σε ένα αναπτυξιακό πρότυπο, που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας, όχι του κεφαλαίου και των αγορών. Σε μια στρατηγική ανάπτυξης, βασισμένη στην σταθερή και μόνιμη απασχόληση, την κοινωνική αλληλεγγύη και την διεύρυνση των δημόσιων αγαθών.
Αυτός είναι ο λόγος που απαιτούμε άμεση προσφυγή σε εκλογές.
Η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση. Φτιάχτηκε για να σώσει τον δικομματισμό από την καταστροφή. Και οδήγησε το άλλοτε πανίσχυρο πολιτικό κατεστημένο στην τσέπη των γραφικών ακροδεξιών του Κατατζαφέρη.
Αρκετά λοιπόν με την τρικοματική συμμαχία. Έχουμε δημοκρατία και είμαστε αποφασισμένοι να την υπερασπιστούμε. Και στις Δημοκρατίες, οι κυβερνήσεις νομιμοποιούνται από τον λαό. Δεσμεύονται για την πολιτική που θα ακολουθήσουν.
Η δική μας πολιτική είναι ξεκάθαρη. Τα υπολείμματα του δικομματισμού είναι που αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι την προοπτική μιας εκλογικής αναμέτρησης.
Ας ξέρουν λοιπόν, ότι δεν μπορούν να κυβερνούν για πάντα, ενάντια στην λαϊκή θέληση.
Όσο καθυστερούν την προσφυγή στις κάλπες, τόσο ταχύτερη και πιο επώδυνη θα είναι η κατάρρευσή τους.
ΤΟ ζήτημα του κοινού προγράμματος των αντιμνημονιακών δυνάμεων, το καταθέτουμε δημόσια με κάθε ευκαιρία.
Προφανώς οι αντιδράσεις από την μεριά της εξουσίας είναι σφοδρές. Αλλά δεν μπορούν πια να μας κατηγορήσουν για έλλειψη ρεαλισμού, όπως λίγο καιρό πριν. Αποδείχτηκε ότι η Αριστερά είχε την πιο ρεαλιστική ανάλυση για τα πράγματα.
Την εποχή που άλλοι μας έλεγαν ότι το βούλιαγμα της χώρας στην ύφεση, θα έχει άμεσο αποτέλεσμα στην αντιμετώπιση της κρίσης.
Δεχόμαστε κριτική και από άλλες δυνάμεις της αριστεράς. Καλωσορίζουμε την έναρξη αυτού του δημόσιου διαλόγου. Καλωσορίζουμε την κριτική ακόμα και αν είναι απολύτως αβάσιμη ακόμα και προσχηματική.
Άκουσα – και ίσως οι περισσότεροι από εσάς- την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα προχθές στη βουλή για τον Προϋπολογισμό.
Το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας ήταν αφιερωμένο στις δικές μας προτάσεις, στο προγραμματικό πλαίσιο που έχουμε καταθέσει.

Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι. Μια τέτοια αντίληψη μπορεί να εξυπηρετεί τον φόβο του ΚΚΕ να αποδεχτεί ότι υπάρχουν και άλλες αριστερές δυνάμεις έξω από αυτό. Αλλά την πάλη ενάντια στην πολιτική των Μνημονίων δεν την εξυπηρετεί, την αποδυναμώνει.
Αυτό είναι κάτι που η βάση του ΚΚΕ, αλλά και ο χώρος της εκλογικής του επιρροής, το αντιλαμβάνεται καθημερινά όλο και περισσότερο. Εμείς λοιπόν λέμε άλλη μια φορά ότι όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν και στα γραφεία του Περισσού, τόσο καλύτερες θα είναι οι προοπτικές και η δυναμική του αντιμνημονιακού μετώπου 
 Άλλη ή μια κουβέντα για την Αριστερά. Υπάρχουν κάποιοι που τοποθετούν τον εαυτό τους στην Αριστερά, αλλά μας κατηγορούν για αντιευρωπαϊσμό. Έχουν ψηφίσει στην Βουλή κατά του Μνημονίου, και κατά της κυβέρνησης Παπαδήμου, αλλά κάνουν πλάτες στην Διαμαντοπούλου.
Επιμένουν να πατάνε σε δύο βάρκες. Και στην Μνημονιακή και στην Αντιμνημονιακή.
Ας ξεκαθαρίσουν λοιπόν. Που αθροίζουν τον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους. Στην Αριστερά που παλεύει για εναλλακτική λύση; Ή στον δικομματισμό και τη ακροδεξιά, που προσπαθούν να διαχειριστούν την πολιτική των Μνημονίων.
Γιατί σήμερα ενδιάμεσος δρόμος δεν υπάρχει. Αν απευθύνεσαι σε αριστερό ακροατήριο, και σε αριστερό κόσμο, οφείλεις να ξεκαθαρίσεις πως θα διαχειριστείς την ψήφο των ανθρώπων αυτών και την πολιτική τους στήριξη.
Σήμερα ξεδιπλώνεται μια στρατηγική που ξηλώνει το ασφαλιστικό σύστημα, υποβαθμίζει το δημόσιο σχολείο και το πανεπιστήμια, κλείνει νοσοκομεία, καταργεί τα εργασιακά δικαιώματα. ¨Η είσαι εναντίον της πολιτικής αυτής, ή είσαι υπέρ της. Ενδιάμεση θέση δεν υπάρχει.
Ας ξεκαθαρίσει λοιπόν ο καθένας την θέση του. Και το που πρέπει να τον αθροίζουμε.
Το λέμε καθαρά. Αριστερά των μνημονίων, του μεσοπρόθεσμού και της νέας δανειακής σύμβασης δεν υπάρχει.
Για εμάς, τον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο στόχος για εκλογική συνεργασία και για ένα νέο συνασπιμσό εξουσίας δεν είναι πολιτικό παιχνίδι. Είναι στρατηγική απέναντι σε μια ιστορική ευθύνη.  Η συνεργασία πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις, και κάνει πιο άμεσες και ρεαλιστικές τις εναλλακτικές προοπτικές. Και σήμερα οι συνθήκες είναι κάτι περισσότερο από ώριμες.
Λέμε λοιπόν:
Πρώτα από όλα: Ενότητα με την Κοινωνία. Υπεράσπιση της εργασίας, του κοινωνικού κράτους, της αλληλεγγύης, του δημόσιου πλούτου. ΟΙ κοινωνικοί αγώνες πρέπει να αποκτήσουν ενιαίο και ολοκληρωμένο πολιτικό πλαίσιο.
Δεύτερον: Συνεργασία με όλη την Αριστερά. Να βάλουμε στην άκρη τις διαφωνίες. Ο απομονωτισμός, η εσωτερική αντιπαράθεση, η εμμονή στα οφέλη του κάθε μαγαζιού και ο παραγοντισμός είναι αδιέξοδη πολιτική. Κάνουν λάθος όσοι προτάσσουν μη αριστερά αιτήματα που διχάζουν την αριστερά ως προϋπόθεση για τη συνεργασία.
Και Τρίτον: Ενότητα με όλες τις δυνάμεις που συμπορεύονται στον αγώνα για την ανατροπή των Μνημονίων. Οικολόγους, Σοσιαλιστές, Δημοκράτες τους πάντες.
Εμείς δε βγάζουμε το αριστερόμετρο. Σε αυτό το μέτωπο χωράει όποιος χωρίς μισόλογα στρατεύεται στην υπόθεση ανατροπής των μνημονίων.   
Πάνω σε αυτή τη βάση μπορεί να οικοδομηθεί ένας Νέος Πολιτικός και Κοινωνικός Συνασπισμός Εξουσίας.
Ας είμαστε δυνατοί και αισιόδοξοι. Είναι η ώρα να συσπειρώσουμε την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και να κάνουμε την νεοφιλελευθερισμό παρελθόν.
Να απλώσουμε το χέρι στους πολίτες ανεξάρτητα με το τι ψήφιζαν μέχρι χθές.
Είναι η ώρα να ανοίξουμε νέους δρόμους στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Είναι η ώρα να μπολιάσουμε την μαχόμενη κοινωνία με την πίστη σε μια εναλλακτική προοπτική.

To Γραφείο Τύπου

«Υγειονομική ζώνη» εν όψει Χριστουγέννων στην πλατεία Κλαυθμώνος;

του AntistaChef

 

 

Οι άστεγοι δημιουργούν πρόβλημα στη διακόσμηση της πόλης, δημιουργώντας πρόβλημα στον εορταστικό στολισμό του κ. Καμίνη...

Του Παναγιώτη Σκούτα

Τις τελευταίες μέρες ο Δήμος της Αθήνας και ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Καμίνης κατέγραψαν στο ενεργητικό τους άλλο ένα πολιτικό, κοινωνικό και ανθρωπιστικό ολίσθημα που προκάλεσε την  οργή των σκεπτόμενων και κοινωνικά ευαίσθητων ανθρώπων. Στο πλαίσιο μιας «επίπλαστης ανάπλασης», και ενόψει Χριστουγέννων, άνθρωποι του Δήμου αφαίρεσαν από την πλατεία Κλαυθμώνος όλα τα παγκάκια που υπήρχαν σε αυτήν. Έχουμε λοιπόν το πρωτόγνωρο φαινόμενο, σε μια κεντρική πλατεία της πόλης, με πράσινο και χώρο να κινηθείς, προκειμένου να χρησιμοποιείται υποτίθεται από τους πολίτες, σήμερα να μην υπάρχει δυνατότητα να μπορεί κανείς να  καθίσει.

Αποδείχτηκε πόσο κοντόφθαλμη είναι η λογική της δημοτικής αρχής, που θεωρεί ότι με αυτό  τον τρόπο θα διαμορφωθεί μια “υγειονομική ζώνη” ώστε να απομακρυνθούν από τις πλατείες της πόλης οι άστεγοι.

Από την άλλη, παραμένει απορίας άξιο γιατί η δημοτική αρχή  δεν διαθέτει  ανάλογη στοιχειώδη ευαισθησία ώστε να παρέμβει στην παράνομη και καταχρηστική  βιομηχανία των τραπεζοκαθισμάτων σε πεζοδρόμια και πλατείες της πόλης. Γιατί δεν επιλύει προβλήματα κίνησης των δημοτών, γιατί δεν παίρνει αντίστοιχα μέτρα για την παράνομη κατάληψη του δημόσιου χώρου και την  εκμετάλλευση που διαπράττεται  σε βάρος της πόλης;

Ενδεικτικός στην επιχείρηση αποψίλωσης της πλατείας από τα παγκάκια υπήρξε ο τρόπος που το θέμα μπήκε προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο. Με τη διαδικασία της «προ ημερησίας διατάξεως» στις 13/10/2011, οι σύμβουλοι του κ. Καμίνη επιδίωξαν να κρύψουν τις πραγματικές τους προθέσεις. Τα τοιχία ζητούσαν να κοπούν, και αντί γι΄ αυτά ξήλωσαν τελικά τα παγκάκια...

Η αντιδήμαρχος κ. Σπυροπούλου υποστήριξε ότι «πρέπει vα γίνουν κάποιες  ελάχιστες εργασίες από τα δικά μας συνεργεία, προκειμένου η πλατεία vα είναι  σε καλή κατάσταση εv όψει τωv Χριστουγέννων. Μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο, η έγκριση που χρειάζεται από τo Δημοτικό Συμβούλιο είναι για vα κoπoύv κάποια τοιχία τελείως άχρηστα σήμερα. Για vα γίνει αυτή η εργασία με σύμφωνη γνώμη της Διεύθυνσης Μελετώv, πρέπει vα υπάρξει  απόφαση του  Δημοτικού Συμβουλίου. Τα συνεργεία πoυ εκτελούν τη διαδικασία αυτή είναι  δικά μας, επισκευάζουν τα παγκάκια και κάποια από αυτά τα τοιχία θέλουν κόψιμο».

Έντονη κριτική στην πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής άσκησε η σύμβουλος της Ανοιχτής Πόλης Ελένη Πορτάλιου: «Όλο αυτό τo σχέδιο  πoυ εμφανίζεται επείγον και αναπλαστικό έχει σκοπό vα καταργήσει τους χώρους εκείνους όπου στεγάζονται κάποιοι άστεγοι άνθρωποι και κοιμούνται  τo βράδυ. Είναι προφανής ο στόχος και προφανώς είμαστε ριζικά αντίθετοι».

Η κ. Σπυροπούλου παρόλα αυτά επέμεινε: «Το πρόβλημα δεv είναι  τα παγκάκια πoυ είναι ενσωματωμένα. Υπάρχουν κάποια τοιχία στηv πλατεία, τα oπoία είναι πάρα πολύ  ψηλά και ενώ έγιναν σύμφωνα με τηv αρχική διαμόρφωση, σήμερα είναι εστία μόλυνσης, με αποτέλεσμα να έχουν  φύγει τα περισσότερα από τα δέντρα. Αυτά πρέπει vα τα φτιάξουμε. Τα επισκευάζουμε. Δεv υπάρχει κάτι άλλο».

Το ζήτημα δεν αφορά βεβαίως τα τοιχία. Το θέμα είναι ότι χρειάζεται να υπάρχουν προνοιακές υπηρεσίες και υποστηρικτικά προγράμματα επανένταξης στη ζωή, αντί να παρουσιάζεται το ζήτημα των αστέγων, των απόρων, των τοξικοεξαρτημένων και των μεταναστών σαν πρόβλημα «κατάληψης» των πλατειών και να αντιμετωπίζεται με προσχήματα. Όταν οι άστεγοι αυτή τη στιγμή ανέρχονται σε  20.000, είναι πολιτικά ανυπόστατη, απαράδεκτη και απάνθρωπη  η προσπάθεια  της δημοτικής αρχής να επιλύσει τέτοιου μεγέθους προβλήματα, με την λογική ότι η εικόνα που δίνεται δεν είναι ευχάριστη σε κάποιους.

Το πραγματικό πρόβλημα θα εξακολουθήσει να υπάρχει το επόμενο διάστημα, αφού οι πολιτικές του μνημονίου θα σπρώχνουν καθημερινά μεγάλα τμήματα της κοινωνίας στο περιθώριο. Τα στοιχεία που έχει στη διάθεση της η Ανοιχτή πόλη από τις γειτονιές της Αθήνας δείχνουν ότι η ανεργία και η μείωση του εισοδήματος στα νοικοκυριά φέρνει τη φτώχεια ολοένα και πιο κοντά στους δημότες, ενώ  παράλληλα  παίρνει εκρηκτικές  διαστάσεις το φαινόμενο ασιτίας των μαθητών στα σχολεία. Όλα αυτά είναι μια πρόγευση του τι μας περιμένει και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αντιμετωπίζονται με κριτήρια αισθητικής.

Η  δημοτική αρχή δεν μπορεί να κάνει τον Πόντιο Πιλάτο, ούτε είναι δυνατό οι συνιστώσες της πλειοψηφίας (ΔΗΜ.ΑΡ, Οικολόγοι Πράσινοι) να σφυρίζουν αδιάφορα, κλείνοντας τα μάτια στη λογική του μνημονίου που εφαρμόζεται στην καθημερινότητα του δήμου.  Αυτή η τακτική δεν λύνει ούτε το πρόβλημα των αστέγων ούτε αυτό του δημόσιου χώρου. Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από κοινωνικές και προνοιακές πολιτικές και ο δήμος έχει το μεγαλύτερο μερίδιο  ευθύνης να τις αναζητήσει: κινητοποιώντας τις υπηρεσίες του και αναζητώντας  λύσεις μέσα από κυβερνητικές πρωτοβουλίες, παίρνοντας μέτρα που θα ανακουφίζουν τα κοινωνικά προβλήματα, κινητοποιώντας οργανώσεις και κινήματα πόλης και συνεργαζόμενος με χώρους αλληλεγγύης. Όλα αυτά, ώστε να  διαμορφωθεί επιτέλους στην πόλη ένα κοινωνικό και αυτοδιοικητικό δίχτυ κοινωνικής προστασίας.

Ο Παναγιώτης Σκούτας είναι μέλος  της Γραμματείας της Ανοιχτής πόλης