Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΠΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΠΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
6.11.11
"Να τους χαλάσουμε τα σχέδια, Να μιλήσει ο λαός. Εκλογές τώρα. - Νέος συνασπισμός εξουσίας με πυρήνα την Αριστερά, η λύση"
Πολιτική απόφαση της Κ.Π.Ε του Συνασπισμού
1. Η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα παραπαίει κάτω από το βάρος της οργής και της αγανάκτησης της κοινωνίας. Το πολιτικό σύστημα, η τροϊκα, τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα από-νομιμοποιούνται από τη λαϊκή κινητοποίηση. Το κίνημα στις πλατείες τον Ιούνιο και Ιούλιο, οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων, η δυναμική εμφάνιση γυναικών και νέων, ανέργων, συνταξιούχων, αγροτών και μικρομεσαίων, η κοινή δράση τους στις πρόσφατες κινητοποιήσεις και τη μεγάλη απεργία και η πάνδημη λαϊκή έκρηξη κατά την διάρκεια της 28ης Οκτωβρίου ανάγκασε τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση σε υποχώρηση και οδήγησαν την κυβερνητική πλειοψηφία σε κρίση. Χρειάζεται να σημειώσουμε την ανάπτυξη ενός νέου επιπέδου συνειδησης που συνδέει το ατομικό συμφέρον με το συλλογικό και κοινωνικό. Χρειάζεται να τονίσουμε τις δημοκρατικές, μαζικές, μαχητικές μορφές που αξιοποίησε με επιτυχία το συνδικαλιστικό κίνημα που δείχνουν τον δρόμο ανάταξης του για την υπεράσπιση των συμφερόντων της μισθωτής εργασίας.
2. Μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας το πολιτικό σύστημα, προσπαθεί να ανασυνταχθεί.. Κάτω από τον ψευδώνυμο τίτλο της "εθνικής σωτηρίας και συναίνεσης", προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, να ανατάξει την ηγεμονία του, ώστε με καλύτερους όρους να συνεχίσει να υλοποιεί τις επιλογές εξόδου από την κρίση σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας.
Σε κάθε περίπτωση προεκλογικά, προεικονίζοντας τις μετεκλογικές συναινέσεις, επιχειρεί να συντάξει το "κόμμα του Μνημονίου", ορίζοντας από τώρα τα περιεχόμενα των συναινέσεων σε βάρος των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων με μια πρωτοφανή αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Σ' αυτή τη λογική όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά.
Ο πρωθυπουργός, με την πρότασή του για τη διενέργεια δημοψηφίσματος το οποίο συνέδεε με την παρουσία ή όχι της Ελλάδας στην ευρωζώνη, είχε στόχο τον εκβιασμό του ελληνικού λαού και την εξουδετέρωση των αντιδράσεών του. Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο ευτέλισε μια κορυφαία δημοκρατική διαδικασία, αλλά ακύρωσε και ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που, εγκαίρως και αποφασιστικά χρησιμοποιούμενο, θα μπορούσε να αποκρούσει τις πιέσεις της τρόϊκας και να προκαλέσει αλυσιδωτές πανευρωπαϊκές εξελίξεις σε προοδευτική κατεύθυνση. Πολύ ορθώς ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριψαν αυτόν τον εκβιασμό και ζήτησαν την άμεση διενέργεια εκλογών, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι, ακόμα και σ' αυτές τις συνθήκες, ένα δημοψήφισμα με ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην σύμβαση (και όχι παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη, όπως διέταξαν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί) ήταν καλοδεχούμενο.
Η ΝΔ αντιμετώπισε το ενδεχόμενο της διενέργειας δημοψηφίσματος με τον ίδιο ακριβώς εκβιαστικό τρόπο και, προκειμένου να μην υλοποιηθεί, αποφάσισε ότι αποδέχεται τη δανειακή σύμβαση, την οποία αρνιόταν ως και ώρες πριν φορώντας το αντιμνημονιακό της προσωπείο. Έγινε πια από όλους ξεκάθαρο ότι πίσω από τις αντιμνημονιακές κορώνες του κ. Σαμαρά για τη σωτηρία της χώρας κρυβόταν επιμελώς η μία και μοναδική στόχευση: να ανοίξει ο δρόμος για την πρωθυπουργία.
Κυβερνητικοί βουλευτές οι οποίοι στην προηγούμενη δόση φώναζαν ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουν να παρέχουν στήριξη στη μνημονιακή πολιτική της ύφεσης ξέχασαν ξαφνικά τα Μνημόνια και άρχισαν να συζητούν πώς το κόστος αυτής της απαράδεκτης πολιτικής θα επιμεριστεί και σε άλλους, μέσα από μια κυβέρνηση υποτιθέμενης εθνικής ενότητας. Ή, για την ακρίβεια, Μνημονιακής Ενότητας.
Η χτεσινή οπερέτα έληξε με τη ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που υπόσχεται να γίνει άλλη. Ο πρωθυπουργός καταχειροκροτήθηκε από τους βουλευτές που το μόνο που εμπιστεύτηκαν ήταν την υπόσχεσή του να φύγει. Η μελοδραματική χθεσινή αφήγηση του μας έδωσε να καταλάβουμε πλήρως ποιος είναι ο αληθινός του φόβος και ποιες οι αληθινές του προθέσεις.
Να αποφύγει τη λαϊκή ετυμηγορία.
Οι παραινέσεις για κυβερνήσεις εθνικής συναίνεσης και συνεργασίας, ήταν απολύτως υποκριτικές.Το μόνο που θέλουν είναι να εγκλωβίσουν συνενόχους σε ένα παιχνίδι παρασκηνίου, με μοναδικό δεδομένο τη συνέπεια στην πολιτική της υποτέλειας και της κοινωνικής διάλυσης.
Αν ήθελαν ειλικρινά κυβερνήσεις προγραμματικών συμπτώσεων και διαφανών συγκλίσεων, θα έφερναν τη Δευτέρα το πρωί την απλή αναλογική και την Τρίτη θα οδηγούσαν τη χώρα με ομαλό τρόπο σε εκλογές.
Αυτή τη στιγμή, η απαίτηση προώθησης των αποφάσεων της 26/10 στην Ελλάδα, δημιουργεί ουσιαστικό πρόβλημα Δημοκρατίας.
ΟΙ θεσμοί απαξιώνονται και το κοινοβούλιο ακόμα περισσότερο.
Τον πρώτο λόγο στα δημόσια πράγματα διεκδικούν αυτοί που θέλουν να επιβάλουν το Μνημόνιο, είτε πρόκειται για τραπεζίτες, είτε για βαρόνους των Μέσων, είτε για κάθε λογής τεχνοκράτες και πολιτικούς ταγούς του Μνημονίου.
Όλο αυτό το συνονθύλευμα αποτελεί το υλικό, από το οποίο θα κατασκευαστεί, αν τα πράγματα προχωρήσουν προς τα εκεί, η περίφημη "κυβέρνηση εθνικής ανάγκης".
Συνεπώς η υπεράσπιση της Δημοκρατίας και το δικαίωμα της λαϊκής βούλησης να εκφράζεται και να αποφασίζει για την πορεία του τόπου, οφείλει να είναι αυτή τη στιγμή κυρίαρχο ζήτημα για την αριστερά.
Αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει δημοκρατική διέξοδος, εκτός από την άμεση προκήρυξη εκλογών. Αυτό απαιτείται για να εκφραστεί ελεύθερα η λαϊκή βούληση. Καλούμε λοιπόν τον πρωθυπουργό να πράξει το αυτονόητο. Να καταθέσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την παραίτηση της κυβέρνησης, να ζητήσει τη διάλυση της βουλής και την άμεση προκήρυξη εκλογών.
Όλα τα άλλα είναι παιχνίδια εκτροπής.
Η πολιτική και επικοινωνιακή επίθεση ενάντια στην Αριστερά και συνολικά ενάντια στις αντιμνημονιακές δυνάμεις πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Δεδομένο πρέπει να θεωρείται ότι η κρατική καταστολή -με τη συνηγορία των καναλιών και των μεγάλων εφημερίδων, τους προνομιακούς ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους- θα επιχειρήσει να απαντήσει στο πρόβλημα που δημιουργεί στο σύστημα η απουσία συναίνεσης και η διάρρηξη του μπλοκ εξουσίας της μεταπολιτευτικής περιόδου, που επιφέρει η εκτεταμένη καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων.
3. Η πολιτική μας βρίσκει απήχηση στην Ελληνική κοινωνία, και την απήχηση αυτή οφείλουμε να την κεφαλαιοποιήσουμε πολιτικά και να την διευρύνουμε.
Απέναντι στο Μνημονιακό Μπλοκ, οφείλουμε να αντιπαρατάξουμε το δικό μας μέτωπο, έναν Νέο Συνασπισμό Εξουσίας, στηριγμένο στην δυναμική των κοινωνικών κινητοποιήσεων.
Το μήνυμά μας είναι: η κοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί από τον φόβο και την αβεβαιότητα απέναντι σε μια εναλλακτική λύση.
Μια κυβέρνηση στηριγμένη στα ευρύτατα λαϊκά στρώματα και στην δυναμική των κοινωνικών αγώνων, μπορεί να δρομολογήσει ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο.
Πρώτα από όλα, αξιοποιώντας τις ευαίσθητες ισορροπίες στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και ξεκινώντας διεκδικήσεις σε εντελώς νέα βάση. Οι αποφάσεις της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ και της τελευταίας ΚΠΕ του ΣΥΝ παρέχουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο παρεμβάσεων.
Με εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη - αειφόρο ανάπτυξη υπέρ των κοινωνικών αναγκών και όχι με όρους κεφαλαίου - (αγροτική οικονομία, ΑΠΕ, τουρισμός, Παιδεία κ.λ.π.) και ενίσχυση και υπεράσπιση αλληλέγγυων και αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών οικονομικών δραστηριοτήτων.
Με ριζική αναδιανομή πλούτου.
Με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και αντικοινωνικούς όρους, αξιοποιώντας όλα τα όπλα αποφασιστικής και σκληρής διαπραγμάτευσης (λογιστικό έλεγχο, αμφισβήτηση, αθέτηση πληρωμών κ .α.).
Με αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού.
Με εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα προς όφελος της κοινωνίας και την άμεση επαναφορά στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται στη διαδικασία να ξεπουληθούν.
Με κριτήριο την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, τονίζουμε πως η εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα κλπ) είναι το πρώτο καθήκον μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και όχι η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.
Ο νέος Συνασπισμός εξουσίας δεν θα αναγνωρίσει τις αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις της υποτέλειας.
Ούτε τους εκβιαστικούς μονόδρομους της κοινωνικής χρεοκοπίας.
Η φωτιά έχει ήδη ανάψει σε όλη την Ευρώπη.
Καλούμε τον ελληνικό λαό να απορρίψει τη νέα δανειακή σύμβαση.
Γνωρίζουμε ότι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν υπάρχουν εύκολοι δρόμοι.
Αλλά δεν υπάρχουν και μονόδρομοι.
Αν οι εταίροι μας και οι πιστωτές μας δεν αποδεχτούν αυτή τη βάση διαλόγου, υπάρχει και ο δρόμος των μονομερών επιλογών.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας. Είναι και δικό τους.
Μπορούμε να τους χαλάσουμε τα σχέδια. Ο κόσμος της εργασίας, η κοινωνία που διαλύεται από την πολιτική τους, η Αριστερά, σηκώνουν το γάντι και θα συντρίψουν κάθε απόπειρα εκβιασμού τους. Η υλοποίηση της πολιτικής μας πρότασης για τη συγκρότηση κοινωνικού και πολιτικού αντινεοφιλελεύθερου - αντιμνημονιακού μετώπου, που θα δώσει πολιτική ελπίδα και θα αποτελέσει την εναλλακτική λύση για μια τελείως αντίθετη από την ασκούμενη πολιτική διακυβέρνησης της χώρας, είναι επείγουσα ανάγκη.
Ξεκινάμε από το αυτονόητο. Δεν υπάρχει διέξοδος προς την ανάκαμψη, που να μην ξεκινάει με την απαλλαγή από το Μνημόνιο, και την χειραφέτηση από τις επιλογές του κεφαλαίου.
Είναι, λοιπόν, σημαντική ευθύνη να εμπεδώσουμε στα πλατιά κοινωνικά στρώματα την αυτοπεποίθηση μιας εναλλακτικής λύσης.
Και αυτό περνά μέσα από την ενδυνάμωση των κοινωνικών αγώνων.
Είναι ανάγκη, όμως, το κίνημα αυτό να πάρει και πολιτικά χαρακτηριστικά.
Και στη βάση αυτή προτάσσουμε τη γραμμή της ευρύτερης δυνατής ενότητας ανάμεσα σε πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αμφισβητούν από προοδευτική σκοπιά το Μνημόνιο.
Ξέρουμε πως η συγκρότηση ενωτικών συμμαχιών δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Αλλά το αίτημα της πλατιάς ενότητας ωριμάζει στον κόσμο.
Και πλατιά ενότητα σημαίνει μίνιμουμ και ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο.
Δεν είναι ώρα να ξεψαχνίσουμε τις διαφορές μας ούτε να φέρουμε στο προσκήνιο το απωθημένο μας για εσωτερική αλλαγή συσχετισμών στην Αριστερά.
Ούτε βεβαίως να ασχοληθούμε με τη μερική βελτίωση των ποσοστών του χώρου μας.
Όλα αυτά είναι εκφράσεις ενός σεχταρισμού αναντίστοιχου με τις σημερινές συνθήκες και με τις απαιτήσεις των εργαζομένων, της νεολαίας και ολόκληρης της κοινωνίας.
Η συγκυρία στην οποία ζούμε δεν είναι κατάλληλη ούτε για ηγεμονισμούς ούτε για ξεκαθαρίσματα ούτε για ασκήσεις ιδεολογικής καθαρότητας.
Είναι η εποχή να διεκδικήσουμε από τον νεοφιλελευθερισμό την ηγεμονία.
Στις διαμορφούμενες συνθήκες ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει ιδιαίτερες ευθύνες απέναντι στο λαό και την πορεία της χώρας μας αλλά και το μέλλον των λαών της Ευρώπης. Στην, πριν ένα μήνα, συνεδρίαση της ΚΠΕ, καθορίσαμε την τακτική και τις πρωτοβουλίες μας. Χρειάζεται να προσθέσουμε ένταση και ακούραστη δράση.
Όπως και αν εξελιχθούν τα πράγματα τις αμέσως επόμενες κρίσιμες μέρες ο μόνος δρόμος για τους εργαζομένους και την νεολαία είναι η συνέχιση των ανυποχώρητων αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη, λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία. Τίποτα δεν, μπορεί να σταματήσει την κοινωνία να διεκδικήσει το δίκιο της, να επιβάλει τη θέληση της. Σε αυτή την πορεία οι δικές μας δυνάμεις θα συνεχίσουν να πρωτοστατούν σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα του αγώνα αντίστασης, σε όλες τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης.
4. Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στην Ε.Ε. αλλά και στο κόσμο. Αυξάνουν οι πιθανότητες μιας νέας όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης δεδομένου πως οι πολιτικές λιτότητας στην Ε.Ε. και σε όλο τον κόσμο κάθε άλλο παρά επιλύουν το πρόβλημα υπερσυσώρευσης του κεφαλαίου. Ο ανταγωνισμός μερίδων του κεφαλαίου δεν επιτρέπει την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του καπιταλισμού, που προϋποθέτει την καταστροφή μέρους του κεφαλαίου, με συνέπεια όλα τα ενδεχόμενα να είναι δυνατά.
Σήμερα με την αποδυνάμωση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και την ανάδυση πολλαπλών οικονομικών κέντρων, της Κίνας, της Ρωσίας κ.α., δεν υπάρχει η ηγέτιδα δύναμη για να εκπροσωπήσει τα γενικά συμφέροντα του καπιταλισμού με συνέπεια η περίοδος να θυμίζει έντονα την προηγούμενη μεγάλη καπιταλιστική κρίση, εκείνη του '30.
Στο πεδίο της Ε.Ε. η κρίση επεκτείνεται πέρα από τον Ευρωπαϊκό Νότο και απειλεί της ηγέτιδες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις, σήμερα την Ιταλία και πιθανότατατα αύριο την Γαλλία. Με αυταρχικό τρόπο οι πολιτικές ελίτ που επιμένουν στον νεοφιλελευθερισμό της λιτότητας και της ύφεσης, προσπαθούν να καταδυναστεύσουν τις κοινωνίες, να υποτάξουν την ανάδυση του κοινωνικού υποκειμένου που εκδηλώνεται ήδη με αγώνες και αντιστάσεις -ακόμα και με εκρήξεις κοινωνικής απόγνωσης-σε κάθε ευρωπαϊκή μεγαλούπολη, αυταρχοποιώντας την αρχιτεκτονική των ευρωπαϊκών θεσμών, δημιουργώντας ένα ολιγαρχικό σύστημα λήψης των πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων με πρόσχημα τη διάσωση του ευρώ.
Η στάση των Μέρκελ - Σαρκοζί, με αφορμή την ελληνική περίπτωση, στάση επικυρίαρχων, που προσβάλλει την ελάχιστη αξιοπρέπεια ενός λαού, είναι ένα αξιοσημείωτο δείγμα για το τι εννοούν οικονομική διακυβέρνηση. Η αποδοχή από την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι της εποπτείας ΔΝΤ- ΕΚΤ- ΕΕ δεν είναι ένα απλό επεισόδιο στη συνέχεια του ίδιου δρόμου. Σημειώνει μια νέα κατάσταση σε επίπεδο Ε.Ε. αλλά και της παγκόσμιας κοινωνίας. Η προκλητική παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας μας επιβεβαιώνει τον αντιδημοκρατικό κατήφορο στον οποίο οδηγείται η λεγόμενη οικονομική διακυβέρνηση της ευρωζώνης, σύμφωνα και με τη δήλωση της Συνόδου Κορυφής για το Ευρώ της 26/10/2011. Και δίνει το πραγματικό περιεχόμενο στη μόνιμη εποπτεία της Ελλάδας: να λαμβάνονται όλες οι σημαντικές αποφάσεις από κέντρα και επιτελεία που λογοδοτούν απευθείας στις Βρυξέλλες και στους τραπεζίτες εκχωρώντας κυριαρχία και, κυρίως, εκχωρώντας τη λαϊκή αξιοπρέπεια. Όπως περίπου το διατύπωσε ο Σόιμπλε, να σύρεται η Ελλάδα πίσω από το όχημα της Ευρώπης για παραδειγματισμό των υπολοίπων.
Η δήλωση της Συνόδου Κορυφής για το Ευρώ της 26/10/2011 εκτός από τις ρυθμίσεις που αφορούν στη δανειακή σύμβαση της χώρας, για την οποία ο ΣΥΝ έχει αναλυτικά τοποθετηθεί και έχει απορρίψει, περιλαμβάνει και ρυθμίσεις που αφορούν στην οικονομική διακυβέρνηση της ζώνης του Ευρώ. Μέσω αυτών επιχειρείται η συγκρότηση μηχανισμού εκτελεστικής εξουσίας, ακραία αντιδημοκρατικού, στο μέτρο που δεν διασφαλίζεται καμιά απολύτως δημοκρατική νομιμοποίηση, ούτε δημοκρατικός έλεγχος και διαφάνεια, της σκοπιμότητας και της νομιμότητας των αποφάσεών του.
Οι υπερεξουσίες του, σε συνδυασμό με την υποχρέωση των χωρών - μελών της ευρωζώνης να ενσωματώσουν τα κριτήρια του Συμφώνου Σταθερότητας στο εθνικό δίκαιο με συνταγματική ισχύ, αναγορεύουν την οικονομική διακυβέρνηση σε ένα ακραία αυταρχικό θεσμικό πλαίσιο που αντίκειται σε βασικές αρχές εθνικής κυριαρχίας.
Ο ΣΥΝ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά βρίσκονται σήμερα στην πρώτη γραμμή της μάχης που δίνουν οι λαοί της Ευρώπης για να ανατρέψουν τη στρατηγική της ΕΕ, που οδηγεί τους λαούς στην κοινωνική καταστροφή.
Ο ΣΥΝ σ' αυτή τη μάχη επαναθεμελιώνει το διακηρυγμένο στόχο του για την Ευρώπη της δημοκρατίας, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του σεβασμού στο περιβάλλον και στα πολιτικά και τα κοινωνικά δικαιώματα. Η ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών αποτελεί όρο για τη σωτηρία και την ενότητα των λαών της Ευρώπης. Με ενθουσιασμό χαιρετίζουμε τις κινητοποιήσεις της αντισυνόδου στη Νίκαια της Γαλλίας, που πραγματοποιήθηκαν 1-3 Νοεμβρίου, στις οποίες συμετείχαν αγωνιστές από ολόκληρο τον κόσμο. Το σύνθημα 'Πρώτα οι λαοί, όχι στο χρηματοπιστωτικό σύστημα' κυριάρχησε στη μεγάλη πορεία της 1ης Νοεμβρίου. Η αντισύνοδος εξέδωσε ψήφισμα αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό και τους αγώνες του.
Οι ευθύνες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς αυξάνουν. Στην συνολική επίθεση του κεφαλαίου και των πολιτικών εκπροσώπων του πρέπει να αντιτάξουμε εθνική και διεθνική δράση πάνω σε ένα ενωτικό και ριζοσπαστικό εναλλακτικό πρόγραμμα σύγκρουσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μια από τις άμεσες προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η καθοριστική ήττα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που υλοποιείται είτε από δεξιές είτε από ΄΄σοσιαλδημοκρατικές΄΄ κυβερνήσεις, στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις στην Ισπανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Μια ήττα που περνά μέσα από τη ριζική αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των δυνάμεων της Αριστεράς, ώστε να ανοίξουν νέοι δρόμοι για τους λαούς ολόκληρης της Ευρώπης, μακριά από το νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό της λιτότητας. Ο ΣΥΝ θα πάρει άμεσα πρωτοβουλίες με στόχο τις επόμενες 15 ημέρες να συνέλθει στην Αθήνα το Προεδρείο του ΚΕΑ με συγκεκριμένη ατζέντα: ανάπτυξη πανευρωπαϊκών κινητοποιήσεων, συγκρότηση ομάδας για μια εναλλακτική πολιτική πρόταση σε επίπεδο Ε.Ε. Συγκροτούμε ομάδα από τον Ευρωβουλευτή, την αντιπροσωπεία μας στο ΚΕΑ, την υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής και τον υπεύθυνο Εξωτερικής Πολιτικής που άμεσα να επικοινωνήσουν και συζητήσουν με όλα τα αδελφά Ευρωπαϊκά Κόμματα.
5. Το Κόμμα, η Νεολαία ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνουν από τώρα σε πλήρη δημοκρατική και εκλογική ετοιμότητα όχι μόνο για να υπερασπιστούμε την δημοκρατία στην ελληνική κοινωνία αλλά και για να καταγραφεί με τον πιο αυθεντικό τρόπο η βούληση του λαού όταν και όποτε γίνουν οι εκλογές. Μέσα στην επόμενη εβδομάδα η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συγκροτήσει εκλογική επιτροπή υποστήριξης, τεχνική εκλογική επιτροπή, επιτροπή εκλογικού προγράμματος. Η Π.Γ. του Κόμματος στην πρώτη συνεδρίαση της θα ορίσει τα μέλη του Κόμματος που θα στελεχώσουν τις αντίστοιχες επιτροπές. Θα πρέπει σύντομα να προγραμματιστεί ειδική συνεδρίαση της ΚΠΕ με θέμα τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τις συμμαχίες
1. Η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα παραπαίει κάτω από το βάρος της οργής και της αγανάκτησης της κοινωνίας. Το πολιτικό σύστημα, η τροϊκα, τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα από-νομιμοποιούνται από τη λαϊκή κινητοποίηση. Το κίνημα στις πλατείες τον Ιούνιο και Ιούλιο, οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων, η δυναμική εμφάνιση γυναικών και νέων, ανέργων, συνταξιούχων, αγροτών και μικρομεσαίων, η κοινή δράση τους στις πρόσφατες κινητοποιήσεις και τη μεγάλη απεργία και η πάνδημη λαϊκή έκρηξη κατά την διάρκεια της 28ης Οκτωβρίου ανάγκασε τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση σε υποχώρηση και οδήγησαν την κυβερνητική πλειοψηφία σε κρίση. Χρειάζεται να σημειώσουμε την ανάπτυξη ενός νέου επιπέδου συνειδησης που συνδέει το ατομικό συμφέρον με το συλλογικό και κοινωνικό. Χρειάζεται να τονίσουμε τις δημοκρατικές, μαζικές, μαχητικές μορφές που αξιοποίησε με επιτυχία το συνδικαλιστικό κίνημα που δείχνουν τον δρόμο ανάταξης του για την υπεράσπιση των συμφερόντων της μισθωτής εργασίας.
2. Μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας το πολιτικό σύστημα, προσπαθεί να ανασυνταχθεί.. Κάτω από τον ψευδώνυμο τίτλο της "εθνικής σωτηρίας και συναίνεσης", προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, να ανατάξει την ηγεμονία του, ώστε με καλύτερους όρους να συνεχίσει να υλοποιεί τις επιλογές εξόδου από την κρίση σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας.
Σε κάθε περίπτωση προεκλογικά, προεικονίζοντας τις μετεκλογικές συναινέσεις, επιχειρεί να συντάξει το "κόμμα του Μνημονίου", ορίζοντας από τώρα τα περιεχόμενα των συναινέσεων σε βάρος των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων με μια πρωτοφανή αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Σ' αυτή τη λογική όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά.
Ο πρωθυπουργός, με την πρότασή του για τη διενέργεια δημοψηφίσματος το οποίο συνέδεε με την παρουσία ή όχι της Ελλάδας στην ευρωζώνη, είχε στόχο τον εκβιασμό του ελληνικού λαού και την εξουδετέρωση των αντιδράσεών του. Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο ευτέλισε μια κορυφαία δημοκρατική διαδικασία, αλλά ακύρωσε και ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που, εγκαίρως και αποφασιστικά χρησιμοποιούμενο, θα μπορούσε να αποκρούσει τις πιέσεις της τρόϊκας και να προκαλέσει αλυσιδωτές πανευρωπαϊκές εξελίξεις σε προοδευτική κατεύθυνση. Πολύ ορθώς ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριψαν αυτόν τον εκβιασμό και ζήτησαν την άμεση διενέργεια εκλογών, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι, ακόμα και σ' αυτές τις συνθήκες, ένα δημοψήφισμα με ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην σύμβαση (και όχι παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη, όπως διέταξαν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί) ήταν καλοδεχούμενο.
Η ΝΔ αντιμετώπισε το ενδεχόμενο της διενέργειας δημοψηφίσματος με τον ίδιο ακριβώς εκβιαστικό τρόπο και, προκειμένου να μην υλοποιηθεί, αποφάσισε ότι αποδέχεται τη δανειακή σύμβαση, την οποία αρνιόταν ως και ώρες πριν φορώντας το αντιμνημονιακό της προσωπείο. Έγινε πια από όλους ξεκάθαρο ότι πίσω από τις αντιμνημονιακές κορώνες του κ. Σαμαρά για τη σωτηρία της χώρας κρυβόταν επιμελώς η μία και μοναδική στόχευση: να ανοίξει ο δρόμος για την πρωθυπουργία.
Κυβερνητικοί βουλευτές οι οποίοι στην προηγούμενη δόση φώναζαν ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουν να παρέχουν στήριξη στη μνημονιακή πολιτική της ύφεσης ξέχασαν ξαφνικά τα Μνημόνια και άρχισαν να συζητούν πώς το κόστος αυτής της απαράδεκτης πολιτικής θα επιμεριστεί και σε άλλους, μέσα από μια κυβέρνηση υποτιθέμενης εθνικής ενότητας. Ή, για την ακρίβεια, Μνημονιακής Ενότητας.
Η χτεσινή οπερέτα έληξε με τη ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που υπόσχεται να γίνει άλλη. Ο πρωθυπουργός καταχειροκροτήθηκε από τους βουλευτές που το μόνο που εμπιστεύτηκαν ήταν την υπόσχεσή του να φύγει. Η μελοδραματική χθεσινή αφήγηση του μας έδωσε να καταλάβουμε πλήρως ποιος είναι ο αληθινός του φόβος και ποιες οι αληθινές του προθέσεις.
Να αποφύγει τη λαϊκή ετυμηγορία.
Οι παραινέσεις για κυβερνήσεις εθνικής συναίνεσης και συνεργασίας, ήταν απολύτως υποκριτικές.Το μόνο που θέλουν είναι να εγκλωβίσουν συνενόχους σε ένα παιχνίδι παρασκηνίου, με μοναδικό δεδομένο τη συνέπεια στην πολιτική της υποτέλειας και της κοινωνικής διάλυσης.
Αν ήθελαν ειλικρινά κυβερνήσεις προγραμματικών συμπτώσεων και διαφανών συγκλίσεων, θα έφερναν τη Δευτέρα το πρωί την απλή αναλογική και την Τρίτη θα οδηγούσαν τη χώρα με ομαλό τρόπο σε εκλογές.
Αυτή τη στιγμή, η απαίτηση προώθησης των αποφάσεων της 26/10 στην Ελλάδα, δημιουργεί ουσιαστικό πρόβλημα Δημοκρατίας.
ΟΙ θεσμοί απαξιώνονται και το κοινοβούλιο ακόμα περισσότερο.
Τον πρώτο λόγο στα δημόσια πράγματα διεκδικούν αυτοί που θέλουν να επιβάλουν το Μνημόνιο, είτε πρόκειται για τραπεζίτες, είτε για βαρόνους των Μέσων, είτε για κάθε λογής τεχνοκράτες και πολιτικούς ταγούς του Μνημονίου.
Όλο αυτό το συνονθύλευμα αποτελεί το υλικό, από το οποίο θα κατασκευαστεί, αν τα πράγματα προχωρήσουν προς τα εκεί, η περίφημη "κυβέρνηση εθνικής ανάγκης".
Συνεπώς η υπεράσπιση της Δημοκρατίας και το δικαίωμα της λαϊκής βούλησης να εκφράζεται και να αποφασίζει για την πορεία του τόπου, οφείλει να είναι αυτή τη στιγμή κυρίαρχο ζήτημα για την αριστερά.
Αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει δημοκρατική διέξοδος, εκτός από την άμεση προκήρυξη εκλογών. Αυτό απαιτείται για να εκφραστεί ελεύθερα η λαϊκή βούληση. Καλούμε λοιπόν τον πρωθυπουργό να πράξει το αυτονόητο. Να καταθέσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την παραίτηση της κυβέρνησης, να ζητήσει τη διάλυση της βουλής και την άμεση προκήρυξη εκλογών.
Όλα τα άλλα είναι παιχνίδια εκτροπής.
Η πολιτική και επικοινωνιακή επίθεση ενάντια στην Αριστερά και συνολικά ενάντια στις αντιμνημονιακές δυνάμεις πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Δεδομένο πρέπει να θεωρείται ότι η κρατική καταστολή -με τη συνηγορία των καναλιών και των μεγάλων εφημερίδων, τους προνομιακούς ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους- θα επιχειρήσει να απαντήσει στο πρόβλημα που δημιουργεί στο σύστημα η απουσία συναίνεσης και η διάρρηξη του μπλοκ εξουσίας της μεταπολιτευτικής περιόδου, που επιφέρει η εκτεταμένη καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων.
3. Η πολιτική μας βρίσκει απήχηση στην Ελληνική κοινωνία, και την απήχηση αυτή οφείλουμε να την κεφαλαιοποιήσουμε πολιτικά και να την διευρύνουμε.
Απέναντι στο Μνημονιακό Μπλοκ, οφείλουμε να αντιπαρατάξουμε το δικό μας μέτωπο, έναν Νέο Συνασπισμό Εξουσίας, στηριγμένο στην δυναμική των κοινωνικών κινητοποιήσεων.
Το μήνυμά μας είναι: η κοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί από τον φόβο και την αβεβαιότητα απέναντι σε μια εναλλακτική λύση.
Μια κυβέρνηση στηριγμένη στα ευρύτατα λαϊκά στρώματα και στην δυναμική των κοινωνικών αγώνων, μπορεί να δρομολογήσει ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο.
Πρώτα από όλα, αξιοποιώντας τις ευαίσθητες ισορροπίες στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και ξεκινώντας διεκδικήσεις σε εντελώς νέα βάση. Οι αποφάσεις της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ και της τελευταίας ΚΠΕ του ΣΥΝ παρέχουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο παρεμβάσεων.
Με εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη - αειφόρο ανάπτυξη υπέρ των κοινωνικών αναγκών και όχι με όρους κεφαλαίου - (αγροτική οικονομία, ΑΠΕ, τουρισμός, Παιδεία κ.λ.π.) και ενίσχυση και υπεράσπιση αλληλέγγυων και αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών οικονομικών δραστηριοτήτων.
Με ριζική αναδιανομή πλούτου.
Με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και αντικοινωνικούς όρους, αξιοποιώντας όλα τα όπλα αποφασιστικής και σκληρής διαπραγμάτευσης (λογιστικό έλεγχο, αμφισβήτηση, αθέτηση πληρωμών κ .α.).
Με αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού.
Με εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα προς όφελος της κοινωνίας και την άμεση επαναφορά στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται στη διαδικασία να ξεπουληθούν.
Με κριτήριο την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, τονίζουμε πως η εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα κλπ) είναι το πρώτο καθήκον μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και όχι η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.
Ο νέος Συνασπισμός εξουσίας δεν θα αναγνωρίσει τις αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις της υποτέλειας.
Ούτε τους εκβιαστικούς μονόδρομους της κοινωνικής χρεοκοπίας.
Η φωτιά έχει ήδη ανάψει σε όλη την Ευρώπη.
Καλούμε τον ελληνικό λαό να απορρίψει τη νέα δανειακή σύμβαση.
Γνωρίζουμε ότι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν υπάρχουν εύκολοι δρόμοι.
Αλλά δεν υπάρχουν και μονόδρομοι.
Αν οι εταίροι μας και οι πιστωτές μας δεν αποδεχτούν αυτή τη βάση διαλόγου, υπάρχει και ο δρόμος των μονομερών επιλογών.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας. Είναι και δικό τους.
Μπορούμε να τους χαλάσουμε τα σχέδια. Ο κόσμος της εργασίας, η κοινωνία που διαλύεται από την πολιτική τους, η Αριστερά, σηκώνουν το γάντι και θα συντρίψουν κάθε απόπειρα εκβιασμού τους. Η υλοποίηση της πολιτικής μας πρότασης για τη συγκρότηση κοινωνικού και πολιτικού αντινεοφιλελεύθερου - αντιμνημονιακού μετώπου, που θα δώσει πολιτική ελπίδα και θα αποτελέσει την εναλλακτική λύση για μια τελείως αντίθετη από την ασκούμενη πολιτική διακυβέρνησης της χώρας, είναι επείγουσα ανάγκη.
Ξεκινάμε από το αυτονόητο. Δεν υπάρχει διέξοδος προς την ανάκαμψη, που να μην ξεκινάει με την απαλλαγή από το Μνημόνιο, και την χειραφέτηση από τις επιλογές του κεφαλαίου.
Είναι, λοιπόν, σημαντική ευθύνη να εμπεδώσουμε στα πλατιά κοινωνικά στρώματα την αυτοπεποίθηση μιας εναλλακτικής λύσης.
Και αυτό περνά μέσα από την ενδυνάμωση των κοινωνικών αγώνων.
Είναι ανάγκη, όμως, το κίνημα αυτό να πάρει και πολιτικά χαρακτηριστικά.
Και στη βάση αυτή προτάσσουμε τη γραμμή της ευρύτερης δυνατής ενότητας ανάμεσα σε πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αμφισβητούν από προοδευτική σκοπιά το Μνημόνιο.
Ξέρουμε πως η συγκρότηση ενωτικών συμμαχιών δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Αλλά το αίτημα της πλατιάς ενότητας ωριμάζει στον κόσμο.
Και πλατιά ενότητα σημαίνει μίνιμουμ και ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο.
Δεν είναι ώρα να ξεψαχνίσουμε τις διαφορές μας ούτε να φέρουμε στο προσκήνιο το απωθημένο μας για εσωτερική αλλαγή συσχετισμών στην Αριστερά.
Ούτε βεβαίως να ασχοληθούμε με τη μερική βελτίωση των ποσοστών του χώρου μας.
Όλα αυτά είναι εκφράσεις ενός σεχταρισμού αναντίστοιχου με τις σημερινές συνθήκες και με τις απαιτήσεις των εργαζομένων, της νεολαίας και ολόκληρης της κοινωνίας.
Η συγκυρία στην οποία ζούμε δεν είναι κατάλληλη ούτε για ηγεμονισμούς ούτε για ξεκαθαρίσματα ούτε για ασκήσεις ιδεολογικής καθαρότητας.
Είναι η εποχή να διεκδικήσουμε από τον νεοφιλελευθερισμό την ηγεμονία.
Στις διαμορφούμενες συνθήκες ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει ιδιαίτερες ευθύνες απέναντι στο λαό και την πορεία της χώρας μας αλλά και το μέλλον των λαών της Ευρώπης. Στην, πριν ένα μήνα, συνεδρίαση της ΚΠΕ, καθορίσαμε την τακτική και τις πρωτοβουλίες μας. Χρειάζεται να προσθέσουμε ένταση και ακούραστη δράση.
Όπως και αν εξελιχθούν τα πράγματα τις αμέσως επόμενες κρίσιμες μέρες ο μόνος δρόμος για τους εργαζομένους και την νεολαία είναι η συνέχιση των ανυποχώρητων αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη, λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία. Τίποτα δεν, μπορεί να σταματήσει την κοινωνία να διεκδικήσει το δίκιο της, να επιβάλει τη θέληση της. Σε αυτή την πορεία οι δικές μας δυνάμεις θα συνεχίσουν να πρωτοστατούν σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα του αγώνα αντίστασης, σε όλες τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης.
4. Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στην Ε.Ε. αλλά και στο κόσμο. Αυξάνουν οι πιθανότητες μιας νέας όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης δεδομένου πως οι πολιτικές λιτότητας στην Ε.Ε. και σε όλο τον κόσμο κάθε άλλο παρά επιλύουν το πρόβλημα υπερσυσώρευσης του κεφαλαίου. Ο ανταγωνισμός μερίδων του κεφαλαίου δεν επιτρέπει την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του καπιταλισμού, που προϋποθέτει την καταστροφή μέρους του κεφαλαίου, με συνέπεια όλα τα ενδεχόμενα να είναι δυνατά.
Σήμερα με την αποδυνάμωση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και την ανάδυση πολλαπλών οικονομικών κέντρων, της Κίνας, της Ρωσίας κ.α., δεν υπάρχει η ηγέτιδα δύναμη για να εκπροσωπήσει τα γενικά συμφέροντα του καπιταλισμού με συνέπεια η περίοδος να θυμίζει έντονα την προηγούμενη μεγάλη καπιταλιστική κρίση, εκείνη του '30.
Στο πεδίο της Ε.Ε. η κρίση επεκτείνεται πέρα από τον Ευρωπαϊκό Νότο και απειλεί της ηγέτιδες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις, σήμερα την Ιταλία και πιθανότατατα αύριο την Γαλλία. Με αυταρχικό τρόπο οι πολιτικές ελίτ που επιμένουν στον νεοφιλελευθερισμό της λιτότητας και της ύφεσης, προσπαθούν να καταδυναστεύσουν τις κοινωνίες, να υποτάξουν την ανάδυση του κοινωνικού υποκειμένου που εκδηλώνεται ήδη με αγώνες και αντιστάσεις -ακόμα και με εκρήξεις κοινωνικής απόγνωσης-σε κάθε ευρωπαϊκή μεγαλούπολη, αυταρχοποιώντας την αρχιτεκτονική των ευρωπαϊκών θεσμών, δημιουργώντας ένα ολιγαρχικό σύστημα λήψης των πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων με πρόσχημα τη διάσωση του ευρώ.
Η στάση των Μέρκελ - Σαρκοζί, με αφορμή την ελληνική περίπτωση, στάση επικυρίαρχων, που προσβάλλει την ελάχιστη αξιοπρέπεια ενός λαού, είναι ένα αξιοσημείωτο δείγμα για το τι εννοούν οικονομική διακυβέρνηση. Η αποδοχή από την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι της εποπτείας ΔΝΤ- ΕΚΤ- ΕΕ δεν είναι ένα απλό επεισόδιο στη συνέχεια του ίδιου δρόμου. Σημειώνει μια νέα κατάσταση σε επίπεδο Ε.Ε. αλλά και της παγκόσμιας κοινωνίας. Η προκλητική παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας μας επιβεβαιώνει τον αντιδημοκρατικό κατήφορο στον οποίο οδηγείται η λεγόμενη οικονομική διακυβέρνηση της ευρωζώνης, σύμφωνα και με τη δήλωση της Συνόδου Κορυφής για το Ευρώ της 26/10/2011. Και δίνει το πραγματικό περιεχόμενο στη μόνιμη εποπτεία της Ελλάδας: να λαμβάνονται όλες οι σημαντικές αποφάσεις από κέντρα και επιτελεία που λογοδοτούν απευθείας στις Βρυξέλλες και στους τραπεζίτες εκχωρώντας κυριαρχία και, κυρίως, εκχωρώντας τη λαϊκή αξιοπρέπεια. Όπως περίπου το διατύπωσε ο Σόιμπλε, να σύρεται η Ελλάδα πίσω από το όχημα της Ευρώπης για παραδειγματισμό των υπολοίπων.
Η δήλωση της Συνόδου Κορυφής για το Ευρώ της 26/10/2011 εκτός από τις ρυθμίσεις που αφορούν στη δανειακή σύμβαση της χώρας, για την οποία ο ΣΥΝ έχει αναλυτικά τοποθετηθεί και έχει απορρίψει, περιλαμβάνει και ρυθμίσεις που αφορούν στην οικονομική διακυβέρνηση της ζώνης του Ευρώ. Μέσω αυτών επιχειρείται η συγκρότηση μηχανισμού εκτελεστικής εξουσίας, ακραία αντιδημοκρατικού, στο μέτρο που δεν διασφαλίζεται καμιά απολύτως δημοκρατική νομιμοποίηση, ούτε δημοκρατικός έλεγχος και διαφάνεια, της σκοπιμότητας και της νομιμότητας των αποφάσεών του.
Οι υπερεξουσίες του, σε συνδυασμό με την υποχρέωση των χωρών - μελών της ευρωζώνης να ενσωματώσουν τα κριτήρια του Συμφώνου Σταθερότητας στο εθνικό δίκαιο με συνταγματική ισχύ, αναγορεύουν την οικονομική διακυβέρνηση σε ένα ακραία αυταρχικό θεσμικό πλαίσιο που αντίκειται σε βασικές αρχές εθνικής κυριαρχίας.
Ο ΣΥΝ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά βρίσκονται σήμερα στην πρώτη γραμμή της μάχης που δίνουν οι λαοί της Ευρώπης για να ανατρέψουν τη στρατηγική της ΕΕ, που οδηγεί τους λαούς στην κοινωνική καταστροφή.
Ο ΣΥΝ σ' αυτή τη μάχη επαναθεμελιώνει το διακηρυγμένο στόχο του για την Ευρώπη της δημοκρατίας, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του σεβασμού στο περιβάλλον και στα πολιτικά και τα κοινωνικά δικαιώματα. Η ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών αποτελεί όρο για τη σωτηρία και την ενότητα των λαών της Ευρώπης. Με ενθουσιασμό χαιρετίζουμε τις κινητοποιήσεις της αντισυνόδου στη Νίκαια της Γαλλίας, που πραγματοποιήθηκαν 1-3 Νοεμβρίου, στις οποίες συμετείχαν αγωνιστές από ολόκληρο τον κόσμο. Το σύνθημα 'Πρώτα οι λαοί, όχι στο χρηματοπιστωτικό σύστημα' κυριάρχησε στη μεγάλη πορεία της 1ης Νοεμβρίου. Η αντισύνοδος εξέδωσε ψήφισμα αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό και τους αγώνες του.
Οι ευθύνες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς αυξάνουν. Στην συνολική επίθεση του κεφαλαίου και των πολιτικών εκπροσώπων του πρέπει να αντιτάξουμε εθνική και διεθνική δράση πάνω σε ένα ενωτικό και ριζοσπαστικό εναλλακτικό πρόγραμμα σύγκρουσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μια από τις άμεσες προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η καθοριστική ήττα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που υλοποιείται είτε από δεξιές είτε από ΄΄σοσιαλδημοκρατικές΄΄ κυβερνήσεις, στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις στην Ισπανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Μια ήττα που περνά μέσα από τη ριζική αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των δυνάμεων της Αριστεράς, ώστε να ανοίξουν νέοι δρόμοι για τους λαούς ολόκληρης της Ευρώπης, μακριά από το νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό της λιτότητας. Ο ΣΥΝ θα πάρει άμεσα πρωτοβουλίες με στόχο τις επόμενες 15 ημέρες να συνέλθει στην Αθήνα το Προεδρείο του ΚΕΑ με συγκεκριμένη ατζέντα: ανάπτυξη πανευρωπαϊκών κινητοποιήσεων, συγκρότηση ομάδας για μια εναλλακτική πολιτική πρόταση σε επίπεδο Ε.Ε. Συγκροτούμε ομάδα από τον Ευρωβουλευτή, την αντιπροσωπεία μας στο ΚΕΑ, την υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής και τον υπεύθυνο Εξωτερικής Πολιτικής που άμεσα να επικοινωνήσουν και συζητήσουν με όλα τα αδελφά Ευρωπαϊκά Κόμματα.
5. Το Κόμμα, η Νεολαία ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνουν από τώρα σε πλήρη δημοκρατική και εκλογική ετοιμότητα όχι μόνο για να υπερασπιστούμε την δημοκρατία στην ελληνική κοινωνία αλλά και για να καταγραφεί με τον πιο αυθεντικό τρόπο η βούληση του λαού όταν και όποτε γίνουν οι εκλογές. Μέσα στην επόμενη εβδομάδα η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συγκροτήσει εκλογική επιτροπή υποστήριξης, τεχνική εκλογική επιτροπή, επιτροπή εκλογικού προγράμματος. Η Π.Γ. του Κόμματος στην πρώτη συνεδρίαση της θα ορίσει τα μέλη του Κόμματος που θα στελεχώσουν τις αντίστοιχες επιτροπές. Θα πρέπει σύντομα να προγραμματιστεί ειδική συνεδρίαση της ΚΠΕ με θέμα τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τις συμμαχίες
5.11.11
Ομιλία του Πρόεδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής
Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθήσαμε το σύνολο του πολιτικού
κατεστημένου της χώρας μας, να επιδίδεται σε ένα πρωτοφανές παιχνίδι
τακτικής, που ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια της σοβαρότητας.
Ο κ. Παπανδρέου προσπάθησε, παίζοντας υποκριτικά το χαρτί του Δημοψηφίσματος, να συσπειρώσει γύρω του, έστω και με το στανιό το Μνημονιακό μπλοκ.
Ο κ. Σαμαράς, που μέχρι προχθές φώναζε για τη δανειακή σύμβαση και τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής για την χώρα μας, αποφάσισε ότι όλα αυτά τελικώς τα αποδέχεται. Αρκεί να τα ψηφίσει μια αναλώσιμη κυβέρνηση, και να φύγει από την εξουσία ο κος Παπανδρέου, ανοίγοντάς του το δρόμο για την πρωθυπουργία.
Κυβερνητικοί βουλευτές, οι οποίοι στην προηγούμενη δόση φώναζαν ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουν να παρέχουν στήριξη στη μνημονιακή πολιτική της ύφεσης, ξέχασαν ξαφνικά τα Μνημόνια, και άρχισαν να συζητούν πως το κόστος αυτής της απαράδεκτης πολιτικής θα επιμεριστεί και σε άλλους, μέσα από μια κυβέρνηση υποτιθέμενης εθνικής ενότητας. Ή για την ακρίβεια Μνημονικής Ενότητας.
Το συμπέρασμα από όλα αυτά, είναι ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο παρά μόνο για το πώς θα κρατηθεί ή θα ανελιχτεί στην εξουσία.
Η χτεσινή οπερέτα έληξε με τη ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που υπόσχεται να γίνει άλλη.
Ο πρωθυπουργός καταχειροκροτήθηκε από τους βουλευτές που το μόνο που εμπιστεύτηκαν ήταν την υπόσχεσή του να φύγει.
Η μελοδραματική του χθεσινή αφήγηση, μας έδωσε να καταλάβουμε πλήρως ποιος είναι ο αληθινός του φόβος και ποιες οι αληθινές του προθέσεις.
Να αποφύγει τη λαϊκή ετυμηγορία.
Οι παραινέσεις για κυβερνήσεις εθνικής συναίνεσης και συνεργασίας, ήταν απολύτως υποκριτικές.
Το μόνο που θέλουν είναι να εγκλωβίσουν συνενόχους σε ένα παιχνίδι παρασκηνίου, με μοναδικό δεδομένο τη συνέπεια στην πολιτική της υποτέλειας και της κοινωνικής διάλυσης.
Αν ήθελαν ειλικρινώς κυβερνήσεις προγραμματικών συμπτώσεων και διαφανών συγκλίσεων, θα έφερναν τη Δευτέρα το πρωί την απλή αναλογική και την Τρίτη θα οδηγούσαν τη χώρα με ομαλό τρόπο σε εκλογές.
Το μόνο που φοβούνται όμως είναι οι εκλογές.
Ο πρωθυπουργός τις χαρακτήρισε καταστροφή.
Γιατί;
Γιατί λέει έχουμε να παίρνουμε 88 δις μέχρι το Μάρτη.
Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή μας είπε : Είναι πολλά τα λεφτά για να αφήσουμε να τα διαχειριστούνε άλλοι.
Και εν τω μεταξύ, οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής κρέμονται πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού, είτε με νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ χωρίς τον Παπανδρέου, είτε με εθνοσωτήρια κυβέρνηση με τη συμμετοχή των μαϊντανών του Μνημονίου, κ.κ. Καρατζαφέρη και Μπακογιάννη.
ΜΕ ευθύνη όλων των παραπάνω, η χώρα καταδικάζεται για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα στην ύφεση, την κοινωνική ισοπέδωση και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου.
Αυτό πρέπει να τελειώσει.
Και θα τελειώσει μόνο με νίκη του παλλαϊκού κινήματος και των αγώνων κοινωνικής αντίστασης.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η κυβέρνηση προσπάθησε να παρουσιάσει τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής ως μεγάλη επιτυχία.
Επιτυχία που κέρδισε η ίδια, παρόλο που στις διεργασίες εκείνων των ημερών υπήρξε ολοκληρωτικά αμέτοχη.
Ποια είναι η επιτυχία για την οποία πανηγυρίζει ο κ. Παπανδρέου;
Είναι η αναδιάρθρωση του χρέους προς όφελος των δανειστών μας και η ολοκληρωτική παράδοση της χώρας στα χέρια τους.
Είναι η καταδίκη της ελληνικής οικονομίας στην απόλυτη ύφεση.
Και κυρίως η απαίτηση από τον ελληνικό λαό να πληρώσει με αίμα την ολοκληρωτική αποτυχία του Μνημονίου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο στόχος που τέθηκε είναι στα τέλη του 2020 το χρέος να βρίσκεται στα επίπεδα στα οποία βρισκόταν όταν μας ανέλαβε η τρόικα και το ΔΝΤ.
Στόχος που πρέπει να πούμε ότι έστω και έτσι είναι αμφίβολος, αφού η παγκόσμια κρίση, η αδυναμία της Ευρώπης να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους αλλά και η καταστροφική λιτότητα στην οποία εξωθείται ολόκληρη η Ευρωζώνη, δεν αφήνουν την παραμικρή αισιοδοξία για επιβεβαίωση των στόχων.
ΝΑ πούμε για να εντυπωθεί στη συνείδηση των ανθρώπων ότι τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, η κυβέρνηση και η τρόικα αναθεώρησαν τους στόχους τους όχι μια, ούτε δύο, αλλά πέντε φορές.
Και τα ίδια αυτά κέντρα, επαίρονται τώρα ότι βρήκαν τον οδικό χάρτη για έξοδο από την κρίση.
Εξ ίσου σημαντικό όμως είναι και το θεσμικό πρόβλημα που προκύπτει από τις αποφάσεις.
Και αναφερόμαστε στην κατάπτυστη απόφαση να τεθεί η χώρα σε μόνιμη εποπτεία.
ΝΑ παίρνουν δηλαδή τις κρίσιμες αποφάσεις κέντρα και επιτελεία, τα οποία λογοδοτούν απευθείας στις Βρυξέλλες, στους τραπεζίτες, ή σε όποιον άλλον.
Όσο και αν αυτό ονομάστηκε κομψά «τεχνική βοήθεια», προκειμένου να μην ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, επί της ουσίας συνιστά εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Και εκχώρηση αξιοπρέπειας επίσης.
ΤΑ παραδέχτηκε και τα δύο ο κ. Σόιμπλε, ακριβώς την στιγμή που εδώ τα ΜΜΕ ήταν γεμάτα κυβερνητικούς πανηγυρισμούς.
Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών είπε περίπου, ότι η Ελλάδα θα δεθεί πίσω από το όχημα της Ευρώπης, και θα σύρεται για παραδειγματισμό των υπολοίπων.
ΟΙ εξελίξεις στην Ευρώπη είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές, και αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει.
Η Ιταλία είναι στις πύλες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και η επιβολή εκεί ενός υφεσιακού αντικοινωνικού σχεδίου όπως στην Ελλάδα, πιθανό να προκαλέσει τεράστιο πρόβλημα για ολόκληρη την Ευρώπη.
Η κρίση χρέους σε ολόκληρη την Ευρώπη αντιμετωπίζεται με την προώθηση πολύ σκληρών όρων και με την επιβολή μιας μόνιμης λιτότητας παντού.
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει θανάσιμους κινδύνους και για την ευρωπαϊκή συνοχή και για την ευρωπαϊκή οικονομία στο σύνολό της.
ΑΝ ωστόσο ισχυριζόμασταν ότι τα κέντρα ισχύος στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ξέρουν τι κάνουν, θα είχαμε λάθος.
Αυτό το οποίο επιδιώκουν, είναι με μοχλό την κρίση, να σαρώσουν το κοινωνικό συμβόλαιο στην Ευρώπη, να επιβάλλουν πολιτική πέρα από τα εθνικά πλαίσια και την βούληση των λαών, να κάνουν το κοινωνικό κράτος και τα εργασιακά δικαιώματα παρελθόν και να παραδώσουν τις εθνικές οικονομίες σε κεφάλαιο και τραπεζίτες.
Είναι μια τεράστιας κλίμακας επίθεση, την οποία μπορεί να ανακόψει μόνο η δύναμη ενός πανευρωπαϊκού μαζικού κινήματος αντίστασης, και υπεράσπισης των κοινωνικών δικαιωμάτων.
Η αλληλεγγύη και ο συντονισμός ανάμεσα στους λαούς και τους εργαζόμενους της Ευρώπης, είναι το μόνο όπλο που διαθέτουμε.
Αλλά είναι όπλο πανίσχυρο.
Η πίεση που ασκήθηκε στην Ελλάδα με το ενδεχόμενο της αποπομπής από το Ευρώ, ήταν μια πίεση μαφιόζικου τύπου.
Και μάλιστα χωρίς κανένα πρόσχημα, αφού είδαμε τον κ. Σαρκοζί, αμέσως μετά τις συναντήσεις με τον Έλληνα πρωθυπουργό, να βγαίνει και να διατυπώνει το ερώτημα του ελληνικού δημοψηφίσματος.
Αυτή η απροκάλυπτη επέμβαση στα εσωτερικά μας όμως έδειχνε και τον πανικό που επικράτησε στου κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ και της παγκόσμιας οικονομίας, μπροστά στην προοπτική να καταψηφίσει ο ελληνικός λαός την νέα συμφωνία.
Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τοα χιλιοειπωμένα, ότι αποχώρηση μιας χώρας από το ευρώ δεν προβλέπεται θεσμικά, και επομένως, πρόκειται απλά για έναν τρομοκρατικό εκβιασμό.
ΘΑ σημειώσουμε όμως ότι και μόνο με την σκέψη του να τεθεί η δανειακή σύμβαση στην κρίση του λαού, οι παγκόσμιες αγορές κόντεψαν να τιναχτούν στον αέρα και οι παγκόσμιοι ηγέτες ξενύχτησαν συζητώντας για μια χώρα που αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό ποσοστό του ευρωπαϊκού ΑΕΠ.
Και εδώ ακριβώς είναι το ζήτημα.
Αποδεικνύεται ότι η λαϊκή βούληση είναι το καλύτερο όπλο διαπραγμάτευσης.
Μόνο που ο κ. Παπανδρέου το έβγαλε από το θηκάρι για να το στρέψει ενάντια στο λαό και όχι στους εταίρους.
Θεωρούμε όμως ότι μια κυβέρνηση που δεν θα εξαντλείτο απλώς στο να μεταφέρει στον ελληνικό λαό τις πιέσεις και τους εκβιασμούς των δανειστών μας, θα είχε πολύ μεγαλύτερα περιθώρια διαπραγμάτευσης.
Είναι επίσης σημαντικό να καταλάβει ο ελληνικός λαός, ότι αν υπάρχει ένας δρόμος διάλυσης του ευρώ, ο δρόμος αυτός είναι ο δρόμος της λιτότητας, την ύφεσης και της χρεωκοπίας, ο οποίος έχει ανοίξει με τα Μνημόνια, και ο οποίος επιβεβαιώθηκε τις προάλλες στη Σύνοδο Κορυφής.
Δεν υπάρχει ασφαλέστερη συνταγή οικονομικής και κοινωνικής χρεωκοπίας από αυτή που έχει επιλεγεί για την Ελλάδα, με την ολόψυχη συνδρομή της κυβέρνησής μας.
Επομένως τα διλήμματα τους είναι σάπια.
Δεν θα στεκόντουσαν ούτε μισό λεπτό, αν δεν τα στήριζε η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Αυτή τη στιγμή , η απαίτηση προώθησης των αποφάσεων στην Ελλάδα, δημιουργεί ουσιαστικό πρόβλημα Δημοκρατίας.
ΟΙ θεσμοί απαξιώνονται και το κοινοβούλιο ακόμα περισσότερο.
Τον πρώτο λόγο στα δημόσια πράγματα διεκδικούν αυτοί που θέλουν να επιβάλλουν το Μνημόνιο, είτε πρόκειται για τραπεζίτες, είτε για βαρόνους των Μέσων, είτε για κάθε λογής τεχνοκράτες και πολιτικούς ταγούς του Μνημονίου.
Όλο αυτό το συνονθύλευμα αποτελεί το υλικό, από το οποίο θα κατασκευαστεί, αν τα πράγματα προχωρήσουν προς τα εκεί, η περίφημη «κυβέρνηση εθνικής ανάγκης».
Συνεπώς η υπεράσπιση της Δημοκρατίας και το δικαίωμα της λαϊκής βούλησης να εκφράζεται και να αποφασίζει για την πορεία του τόπου, οφείλει να είναι αυτή τη στιγμή το κυρίαρχο ζήτημα για την αριστερά.
Αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει δημοκρατική διέξοδος, εκτός από την άμεση προκήρυξη εκλογών.
Αυτό που απαιτείται είναι η διενέργεια εκλογών, για να εκφραστεί ελεύθερα η λαϊκή βούληση.
Καλούμε λοιπόν τον πρωθυπουργό να πράξει σήμερα το αυτονόητο.
Να καταθέσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την παραίτηση της κυβέρνησης, να ζητήσει τη διάλυση της βουλής και την άμεση προκήρυξη εκλογών.
Όλα τα άλλα είναι παιχνίδια εκτροπής.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η πολιτική μας βρίσκει απήχηση στην Ελληνική κοινωνία, και την απήχηση αυτή οφείλουμε να την κεφαλαιοποιήσουμε πολιτική και να την διευρύνουμε.
Λέμε ότι απέναντι στο αλληλοσπαρασσόμενο και καταρρέον Μνημονιακό Μπλοκ, οφείλουμε να αντιπαρατάξουμε το δικό μας μέτωπο, έναν Νέο Συνασπισμό Εξουσίας, στηριγμένο στην δυναμική των κοινωνικών κινητοποιήσεων.
Το μήνυμά μας είναι το η κοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί από τον φόβο και την αβεβαιότητα απέναντι σε μια εναλλακτική λύση.
Μια κυβέρνηση στηριγμένη στα ευρύτατα λαϊκά στρώματα και στην δυναμική των κοινωνικών αγώνων, μπορεί να δρομολογήσει ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο.
Πρώτα από όλα, αξιοποιώντας τις ευαίσθητες ισορροπίες στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και ξεκινώντας διαπραγμάτευση σε εντελώς νέα βάση.
Με εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη – και να ξεκαθαρίσουμε για μια ακόμα φορά ότι μιλάμε για ανάπτυξη με όρους κοινωνίας, όχι με όρους κεφαλαίου.
Με ριζική αναδιανομή πλούτου.
Με αναδιαπραγμάτευση του χρέους, προς όφελος της χώρας και όχι των πιστωτών.
Με αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού.
Με κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα.
Αλλά να το βάλουνε καλά στο μυαλό τους. Ο νέος Συνασπισμός εξουσίας δεν θα αναγνωρίσει τις αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις της υποτέλειας.
Ούτε τους εκβιαστικούς μονόδρομους της κοινωνικής χρεοκοπίας.
Δείτε τι γίνεται γύρω μας. Τη φωτιά που έχει ανάψει σε όλη την Ευρώπη.
Αν ο ελληνικός λαός απορρίψει αυτή τη δανειακή Σύμβαση και τα πακέτα της λιτότητας, τότε οι κυρίαρχες δυνάμεις στη Ε.Ε. θα βρεθούν μπροστα στις ευθύνες τους.
Ή να επιμείνουν με δογματική προσήλωση στις επιλογές τους και άρα να συμπαρασυρθεί όλη η ευρωζώνη στη κόλαση του Δάντη ή να αλλάξουν στρατηγική.
Γνωρίζουμε ότι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν υπάρχουν εύκολοι δρόμοι.
Αλλά δεν υπάρχουν και μονόδρομοι.
Αν οι εταίροι μας και οι πιστωτές μας δεν αποδεχτούν αυτή τη βάση διαλόγου, υπάρχει και ο δρόμος των μονομερών επιλογών.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας. Είναι και δικό τους.
Είναι πρόβλημα ανάμεσα στα κέντρα οικονομικής και πολιτικής χειραγώγησης από τη μία και τους λαούς από την άλλη.
Αλλά ξεκινάμε από το αυτονόητο. Δεν υπάρχει διέξοδος προς την ανάκαμψη, που να μην ξεκινάει με την απαλλαγή από το Μνημόνιο, και την χειραφέτηση από τις επιλογές του κεφαλαίου.
Είναι, λοιπόν, σημαντική ευθύνη να εμπεδώσουμε στα πλατιά κοινωνικά στρώματα την αυτοπεποίθηση μιας εναλλακτικής λύσης.
Και αυτό περνά μέσα από την ενδυνάμωση των κοινωνικών αγώνων.
Είναι ανάγκη το κίνημα αυτό να πάρει και πολιτικά χαρακτηριστικά.
Και στην βάση αυτή προτάσσουμε την γραμμή της ευρύτερης δυνατής ενότητας ανάμεσα σε πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, που αμφισβητούν από προοδευτική σκοπιά το Μνημόνιο.
ΝΑ είμαστε ξεκάθαροι.
Η συγκρότηση ενωτικών συμμαχιών δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Αλλά το αίτημα της πλατιάς ενότητας ωριμάζει στον κόσμο.
Και πλατιά ενότητα σημαίνει μίνιμουμ και ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο.
Δεν είναι ώρα να ξεψαχνίσουμε τις διαφορές μας ούτε να φέρουμε στο προσκήνιο το απωθημένο μας για εσωτερική αλλαγή συσχετισμών στην Αριστερά.
Ούτε βεβαίως να ασχοληθούμε με την μερική βελτίωση των ποσοστών του μαγαζιού μας.
Όλα αυτά είναι εκφράσεις ενός σεχταρισμού, αναντίστοιχου με τις σημερινές συνθήκες και με τις απαιτήσεις των εργαζομένων, της νεολαίας και ολόκληρης της κοινωνίας.
Η συγκυρία στην οποία ζούμε, δεν είναι κατάλληλη ούτε για ηγεμονισμούς, ούτε για ξεκαθαρίσματα ούτε για ασκήσεις ιδεολογικής καθαρότητας.
Είναι η εποχή να διεκδικήσουμε από τον νεοφιλελευθερισμό την ηγεμονία.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι.
ΟΙ εποχές είναι περίπλοκες και ρευστές. Είναι μεγάλη η επίθεση που έχει δεχτεί η κοινωνία, και ακόμα μεγαλύτερη αυτή που οργανώνεται εναντίον της.
Αλλά είναι και εντελώς αμφίβολη η ισορροπία του νεοφιλελευθέρου στρατοπέδου.
Σε κάθε περίπτωση ο δρόμος που έχουμε να ακολουθήσουμε είναι ένας.
Είναι η συνεχής παρουσία και δράση μας μέσα στους κοινωνικούς αγώνες, και η εδραίωση μιας πλατειάς κοινωνικής συμμαχίας γύρω από την εναλλακτική ενωτική μας πρόταση.
Ο κ. Παπανδρέου προσπάθησε, παίζοντας υποκριτικά το χαρτί του Δημοψηφίσματος, να συσπειρώσει γύρω του, έστω και με το στανιό το Μνημονιακό μπλοκ.
Ο κ. Σαμαράς, που μέχρι προχθές φώναζε για τη δανειακή σύμβαση και τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής για την χώρα μας, αποφάσισε ότι όλα αυτά τελικώς τα αποδέχεται. Αρκεί να τα ψηφίσει μια αναλώσιμη κυβέρνηση, και να φύγει από την εξουσία ο κος Παπανδρέου, ανοίγοντάς του το δρόμο για την πρωθυπουργία.
Κυβερνητικοί βουλευτές, οι οποίοι στην προηγούμενη δόση φώναζαν ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουν να παρέχουν στήριξη στη μνημονιακή πολιτική της ύφεσης, ξέχασαν ξαφνικά τα Μνημόνια, και άρχισαν να συζητούν πως το κόστος αυτής της απαράδεκτης πολιτικής θα επιμεριστεί και σε άλλους, μέσα από μια κυβέρνηση υποτιθέμενης εθνικής ενότητας. Ή για την ακρίβεια Μνημονικής Ενότητας.
Το συμπέρασμα από όλα αυτά, είναι ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο παρά μόνο για το πώς θα κρατηθεί ή θα ανελιχτεί στην εξουσία.
Η χτεσινή οπερέτα έληξε με τη ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που υπόσχεται να γίνει άλλη.
Ο πρωθυπουργός καταχειροκροτήθηκε από τους βουλευτές που το μόνο που εμπιστεύτηκαν ήταν την υπόσχεσή του να φύγει.
Η μελοδραματική του χθεσινή αφήγηση, μας έδωσε να καταλάβουμε πλήρως ποιος είναι ο αληθινός του φόβος και ποιες οι αληθινές του προθέσεις.
Να αποφύγει τη λαϊκή ετυμηγορία.
Οι παραινέσεις για κυβερνήσεις εθνικής συναίνεσης και συνεργασίας, ήταν απολύτως υποκριτικές.
Το μόνο που θέλουν είναι να εγκλωβίσουν συνενόχους σε ένα παιχνίδι παρασκηνίου, με μοναδικό δεδομένο τη συνέπεια στην πολιτική της υποτέλειας και της κοινωνικής διάλυσης.
Αν ήθελαν ειλικρινώς κυβερνήσεις προγραμματικών συμπτώσεων και διαφανών συγκλίσεων, θα έφερναν τη Δευτέρα το πρωί την απλή αναλογική και την Τρίτη θα οδηγούσαν τη χώρα με ομαλό τρόπο σε εκλογές.
Το μόνο που φοβούνται όμως είναι οι εκλογές.
Ο πρωθυπουργός τις χαρακτήρισε καταστροφή.
Γιατί;
Γιατί λέει έχουμε να παίρνουμε 88 δις μέχρι το Μάρτη.
Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή μας είπε : Είναι πολλά τα λεφτά για να αφήσουμε να τα διαχειριστούνε άλλοι.
Και εν τω μεταξύ, οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής κρέμονται πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού, είτε με νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ χωρίς τον Παπανδρέου, είτε με εθνοσωτήρια κυβέρνηση με τη συμμετοχή των μαϊντανών του Μνημονίου, κ.κ. Καρατζαφέρη και Μπακογιάννη.
ΜΕ ευθύνη όλων των παραπάνω, η χώρα καταδικάζεται για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα στην ύφεση, την κοινωνική ισοπέδωση και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου.
Αυτό πρέπει να τελειώσει.
Και θα τελειώσει μόνο με νίκη του παλλαϊκού κινήματος και των αγώνων κοινωνικής αντίστασης.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η κυβέρνηση προσπάθησε να παρουσιάσει τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής ως μεγάλη επιτυχία.
Επιτυχία που κέρδισε η ίδια, παρόλο που στις διεργασίες εκείνων των ημερών υπήρξε ολοκληρωτικά αμέτοχη.
Ποια είναι η επιτυχία για την οποία πανηγυρίζει ο κ. Παπανδρέου;
Είναι η αναδιάρθρωση του χρέους προς όφελος των δανειστών μας και η ολοκληρωτική παράδοση της χώρας στα χέρια τους.
Είναι η καταδίκη της ελληνικής οικονομίας στην απόλυτη ύφεση.
Και κυρίως η απαίτηση από τον ελληνικό λαό να πληρώσει με αίμα την ολοκληρωτική αποτυχία του Μνημονίου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο στόχος που τέθηκε είναι στα τέλη του 2020 το χρέος να βρίσκεται στα επίπεδα στα οποία βρισκόταν όταν μας ανέλαβε η τρόικα και το ΔΝΤ.
Στόχος που πρέπει να πούμε ότι έστω και έτσι είναι αμφίβολος, αφού η παγκόσμια κρίση, η αδυναμία της Ευρώπης να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους αλλά και η καταστροφική λιτότητα στην οποία εξωθείται ολόκληρη η Ευρωζώνη, δεν αφήνουν την παραμικρή αισιοδοξία για επιβεβαίωση των στόχων.
ΝΑ πούμε για να εντυπωθεί στη συνείδηση των ανθρώπων ότι τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, η κυβέρνηση και η τρόικα αναθεώρησαν τους στόχους τους όχι μια, ούτε δύο, αλλά πέντε φορές.
Και τα ίδια αυτά κέντρα, επαίρονται τώρα ότι βρήκαν τον οδικό χάρτη για έξοδο από την κρίση.
Εξ ίσου σημαντικό όμως είναι και το θεσμικό πρόβλημα που προκύπτει από τις αποφάσεις.
Και αναφερόμαστε στην κατάπτυστη απόφαση να τεθεί η χώρα σε μόνιμη εποπτεία.
ΝΑ παίρνουν δηλαδή τις κρίσιμες αποφάσεις κέντρα και επιτελεία, τα οποία λογοδοτούν απευθείας στις Βρυξέλλες, στους τραπεζίτες, ή σε όποιον άλλον.
Όσο και αν αυτό ονομάστηκε κομψά «τεχνική βοήθεια», προκειμένου να μην ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, επί της ουσίας συνιστά εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Και εκχώρηση αξιοπρέπειας επίσης.
ΤΑ παραδέχτηκε και τα δύο ο κ. Σόιμπλε, ακριβώς την στιγμή που εδώ τα ΜΜΕ ήταν γεμάτα κυβερνητικούς πανηγυρισμούς.
Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών είπε περίπου, ότι η Ελλάδα θα δεθεί πίσω από το όχημα της Ευρώπης, και θα σύρεται για παραδειγματισμό των υπολοίπων.
ΟΙ εξελίξεις στην Ευρώπη είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές, και αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει.
Η Ιταλία είναι στις πύλες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και η επιβολή εκεί ενός υφεσιακού αντικοινωνικού σχεδίου όπως στην Ελλάδα, πιθανό να προκαλέσει τεράστιο πρόβλημα για ολόκληρη την Ευρώπη.
Η κρίση χρέους σε ολόκληρη την Ευρώπη αντιμετωπίζεται με την προώθηση πολύ σκληρών όρων και με την επιβολή μιας μόνιμης λιτότητας παντού.
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει θανάσιμους κινδύνους και για την ευρωπαϊκή συνοχή και για την ευρωπαϊκή οικονομία στο σύνολό της.
ΑΝ ωστόσο ισχυριζόμασταν ότι τα κέντρα ισχύος στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ξέρουν τι κάνουν, θα είχαμε λάθος.
Αυτό το οποίο επιδιώκουν, είναι με μοχλό την κρίση, να σαρώσουν το κοινωνικό συμβόλαιο στην Ευρώπη, να επιβάλλουν πολιτική πέρα από τα εθνικά πλαίσια και την βούληση των λαών, να κάνουν το κοινωνικό κράτος και τα εργασιακά δικαιώματα παρελθόν και να παραδώσουν τις εθνικές οικονομίες σε κεφάλαιο και τραπεζίτες.
Είναι μια τεράστιας κλίμακας επίθεση, την οποία μπορεί να ανακόψει μόνο η δύναμη ενός πανευρωπαϊκού μαζικού κινήματος αντίστασης, και υπεράσπισης των κοινωνικών δικαιωμάτων.
Η αλληλεγγύη και ο συντονισμός ανάμεσα στους λαούς και τους εργαζόμενους της Ευρώπης, είναι το μόνο όπλο που διαθέτουμε.
Αλλά είναι όπλο πανίσχυρο.
Η πίεση που ασκήθηκε στην Ελλάδα με το ενδεχόμενο της αποπομπής από το Ευρώ, ήταν μια πίεση μαφιόζικου τύπου.
Και μάλιστα χωρίς κανένα πρόσχημα, αφού είδαμε τον κ. Σαρκοζί, αμέσως μετά τις συναντήσεις με τον Έλληνα πρωθυπουργό, να βγαίνει και να διατυπώνει το ερώτημα του ελληνικού δημοψηφίσματος.
Αυτή η απροκάλυπτη επέμβαση στα εσωτερικά μας όμως έδειχνε και τον πανικό που επικράτησε στου κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ και της παγκόσμιας οικονομίας, μπροστά στην προοπτική να καταψηφίσει ο ελληνικός λαός την νέα συμφωνία.
Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τοα χιλιοειπωμένα, ότι αποχώρηση μιας χώρας από το ευρώ δεν προβλέπεται θεσμικά, και επομένως, πρόκειται απλά για έναν τρομοκρατικό εκβιασμό.
ΘΑ σημειώσουμε όμως ότι και μόνο με την σκέψη του να τεθεί η δανειακή σύμβαση στην κρίση του λαού, οι παγκόσμιες αγορές κόντεψαν να τιναχτούν στον αέρα και οι παγκόσμιοι ηγέτες ξενύχτησαν συζητώντας για μια χώρα που αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό ποσοστό του ευρωπαϊκού ΑΕΠ.
Και εδώ ακριβώς είναι το ζήτημα.
Αποδεικνύεται ότι η λαϊκή βούληση είναι το καλύτερο όπλο διαπραγμάτευσης.
Μόνο που ο κ. Παπανδρέου το έβγαλε από το θηκάρι για να το στρέψει ενάντια στο λαό και όχι στους εταίρους.
Θεωρούμε όμως ότι μια κυβέρνηση που δεν θα εξαντλείτο απλώς στο να μεταφέρει στον ελληνικό λαό τις πιέσεις και τους εκβιασμούς των δανειστών μας, θα είχε πολύ μεγαλύτερα περιθώρια διαπραγμάτευσης.
Είναι επίσης σημαντικό να καταλάβει ο ελληνικός λαός, ότι αν υπάρχει ένας δρόμος διάλυσης του ευρώ, ο δρόμος αυτός είναι ο δρόμος της λιτότητας, την ύφεσης και της χρεωκοπίας, ο οποίος έχει ανοίξει με τα Μνημόνια, και ο οποίος επιβεβαιώθηκε τις προάλλες στη Σύνοδο Κορυφής.
Δεν υπάρχει ασφαλέστερη συνταγή οικονομικής και κοινωνικής χρεωκοπίας από αυτή που έχει επιλεγεί για την Ελλάδα, με την ολόψυχη συνδρομή της κυβέρνησής μας.
Επομένως τα διλήμματα τους είναι σάπια.
Δεν θα στεκόντουσαν ούτε μισό λεπτό, αν δεν τα στήριζε η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Αυτή τη στιγμή , η απαίτηση προώθησης των αποφάσεων στην Ελλάδα, δημιουργεί ουσιαστικό πρόβλημα Δημοκρατίας.
ΟΙ θεσμοί απαξιώνονται και το κοινοβούλιο ακόμα περισσότερο.
Τον πρώτο λόγο στα δημόσια πράγματα διεκδικούν αυτοί που θέλουν να επιβάλλουν το Μνημόνιο, είτε πρόκειται για τραπεζίτες, είτε για βαρόνους των Μέσων, είτε για κάθε λογής τεχνοκράτες και πολιτικούς ταγούς του Μνημονίου.
Όλο αυτό το συνονθύλευμα αποτελεί το υλικό, από το οποίο θα κατασκευαστεί, αν τα πράγματα προχωρήσουν προς τα εκεί, η περίφημη «κυβέρνηση εθνικής ανάγκης».
Συνεπώς η υπεράσπιση της Δημοκρατίας και το δικαίωμα της λαϊκής βούλησης να εκφράζεται και να αποφασίζει για την πορεία του τόπου, οφείλει να είναι αυτή τη στιγμή το κυρίαρχο ζήτημα για την αριστερά.
Αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει δημοκρατική διέξοδος, εκτός από την άμεση προκήρυξη εκλογών.
Αυτό που απαιτείται είναι η διενέργεια εκλογών, για να εκφραστεί ελεύθερα η λαϊκή βούληση.
Καλούμε λοιπόν τον πρωθυπουργό να πράξει σήμερα το αυτονόητο.
Να καταθέσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την παραίτηση της κυβέρνησης, να ζητήσει τη διάλυση της βουλής και την άμεση προκήρυξη εκλογών.
Όλα τα άλλα είναι παιχνίδια εκτροπής.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η πολιτική μας βρίσκει απήχηση στην Ελληνική κοινωνία, και την απήχηση αυτή οφείλουμε να την κεφαλαιοποιήσουμε πολιτική και να την διευρύνουμε.
Λέμε ότι απέναντι στο αλληλοσπαρασσόμενο και καταρρέον Μνημονιακό Μπλοκ, οφείλουμε να αντιπαρατάξουμε το δικό μας μέτωπο, έναν Νέο Συνασπισμό Εξουσίας, στηριγμένο στην δυναμική των κοινωνικών κινητοποιήσεων.
Το μήνυμά μας είναι το η κοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί από τον φόβο και την αβεβαιότητα απέναντι σε μια εναλλακτική λύση.
Μια κυβέρνηση στηριγμένη στα ευρύτατα λαϊκά στρώματα και στην δυναμική των κοινωνικών αγώνων, μπορεί να δρομολογήσει ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο.
Πρώτα από όλα, αξιοποιώντας τις ευαίσθητες ισορροπίες στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και ξεκινώντας διαπραγμάτευση σε εντελώς νέα βάση.
Με εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη – και να ξεκαθαρίσουμε για μια ακόμα φορά ότι μιλάμε για ανάπτυξη με όρους κοινωνίας, όχι με όρους κεφαλαίου.
Με ριζική αναδιανομή πλούτου.
Με αναδιαπραγμάτευση του χρέους, προς όφελος της χώρας και όχι των πιστωτών.
Με αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού.
Με κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα.
Αλλά να το βάλουνε καλά στο μυαλό τους. Ο νέος Συνασπισμός εξουσίας δεν θα αναγνωρίσει τις αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις της υποτέλειας.
Ούτε τους εκβιαστικούς μονόδρομους της κοινωνικής χρεοκοπίας.
Δείτε τι γίνεται γύρω μας. Τη φωτιά που έχει ανάψει σε όλη την Ευρώπη.
Αν ο ελληνικός λαός απορρίψει αυτή τη δανειακή Σύμβαση και τα πακέτα της λιτότητας, τότε οι κυρίαρχες δυνάμεις στη Ε.Ε. θα βρεθούν μπροστα στις ευθύνες τους.
Ή να επιμείνουν με δογματική προσήλωση στις επιλογές τους και άρα να συμπαρασυρθεί όλη η ευρωζώνη στη κόλαση του Δάντη ή να αλλάξουν στρατηγική.
Γνωρίζουμε ότι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν υπάρχουν εύκολοι δρόμοι.
Αλλά δεν υπάρχουν και μονόδρομοι.
Αν οι εταίροι μας και οι πιστωτές μας δεν αποδεχτούν αυτή τη βάση διαλόγου, υπάρχει και ο δρόμος των μονομερών επιλογών.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας. Είναι και δικό τους.
Είναι πρόβλημα ανάμεσα στα κέντρα οικονομικής και πολιτικής χειραγώγησης από τη μία και τους λαούς από την άλλη.
Αλλά ξεκινάμε από το αυτονόητο. Δεν υπάρχει διέξοδος προς την ανάκαμψη, που να μην ξεκινάει με την απαλλαγή από το Μνημόνιο, και την χειραφέτηση από τις επιλογές του κεφαλαίου.
Είναι, λοιπόν, σημαντική ευθύνη να εμπεδώσουμε στα πλατιά κοινωνικά στρώματα την αυτοπεποίθηση μιας εναλλακτικής λύσης.
Και αυτό περνά μέσα από την ενδυνάμωση των κοινωνικών αγώνων.
Είναι ανάγκη το κίνημα αυτό να πάρει και πολιτικά χαρακτηριστικά.
Και στην βάση αυτή προτάσσουμε την γραμμή της ευρύτερης δυνατής ενότητας ανάμεσα σε πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, που αμφισβητούν από προοδευτική σκοπιά το Μνημόνιο.
ΝΑ είμαστε ξεκάθαροι.
Η συγκρότηση ενωτικών συμμαχιών δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Αλλά το αίτημα της πλατιάς ενότητας ωριμάζει στον κόσμο.
Και πλατιά ενότητα σημαίνει μίνιμουμ και ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο.
Δεν είναι ώρα να ξεψαχνίσουμε τις διαφορές μας ούτε να φέρουμε στο προσκήνιο το απωθημένο μας για εσωτερική αλλαγή συσχετισμών στην Αριστερά.
Ούτε βεβαίως να ασχοληθούμε με την μερική βελτίωση των ποσοστών του μαγαζιού μας.
Όλα αυτά είναι εκφράσεις ενός σεχταρισμού, αναντίστοιχου με τις σημερινές συνθήκες και με τις απαιτήσεις των εργαζομένων, της νεολαίας και ολόκληρης της κοινωνίας.
Η συγκυρία στην οποία ζούμε, δεν είναι κατάλληλη ούτε για ηγεμονισμούς, ούτε για ξεκαθαρίσματα ούτε για ασκήσεις ιδεολογικής καθαρότητας.
Είναι η εποχή να διεκδικήσουμε από τον νεοφιλελευθερισμό την ηγεμονία.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι.
ΟΙ εποχές είναι περίπλοκες και ρευστές. Είναι μεγάλη η επίθεση που έχει δεχτεί η κοινωνία, και ακόμα μεγαλύτερη αυτή που οργανώνεται εναντίον της.
Αλλά είναι και εντελώς αμφίβολη η ισορροπία του νεοφιλελευθέρου στρατοπέδου.
Σε κάθε περίπτωση ο δρόμος που έχουμε να ακολουθήσουμε είναι ένας.
Είναι η συνεχής παρουσία και δράση μας μέσα στους κοινωνικούς αγώνες, και η εδραίωση μιας πλατειάς κοινωνικής συμμαχίας γύρω από την εναλλακτική ενωτική μας πρόταση.
3.10.11
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ
ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ, Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
1. Σχεδόν ενάμιση χρόνο από την υπογραφή του μνημονίου οι μισθωτοί στο
δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, οι συνταξιούχοι, οι αγρότες, οι
αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες βιώνουν μια
καταστροφή. Οι κυρίαρχες δυνάμεις στον ευρωπαϊκό χώρο και η Ελληνική
κυβέρνηση, προσκολλημένες με τον πλέον δογματικό τρόπο στο
νεοφιλελευθερισμό, προωθούν και επιβάλουν πολιτικές ενάντια στην εργασία
και την κοινωνία. Η πλήρης πολιτική και οικονομική ταύτιση της
κυβέρνησης με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, στο όνομα "της σωτηρίας της πατρίδας"
και η αξιοποίηση του υπαρκτού προβλήματος του δημόσιου χρέους για την
κατεδάφιση μισθών και εισοδημάτων, εργασιακών και κοινωνικών
δικαιωμάτων παράγει "μέτρα" και οδηγεί την κοινωνία σε απόγνωση. Με
αφορμή την 6η δόση και την ΄΄συμφωνία της 21ης Ιουλίου΄΄ η κυβέρνηση με
νέο πακέτο μέτρων που εξαγγέλλεται ως τελικό, αλλά δεν είναι, εφορμά
ενάντια στην κοινωνία. Επί της ουσίας, ανεξάρτητα από την φιλολογία περί
plan Α ή B, η κυβέρνηση ετοιμάζει και εφαρμόζει την χρεοκοπία του
ελληνικού λαού στο όνομα μάλιστα της μη τυπικής χρεωκοπίας της χώρας.
Αιματηρές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αντιλαϊκά και αντισυνταγματικά φορομπηχτικά χαράτσια που ενδύονται την ονομασία της έκτακτης εισφοράς, του τέλους επιτηδεύματος και του τέλους επί ακινήτων, απολύσεις στο δημόσιο τομέα, εργασιακή εφεδρεία (το άλλο όνομα του προθαλάμου απόλυσης), ξεπούλημα όσο - όσο της δημόσιας περιουσίας και της δημόσιας γης, κατακρήμνιση του ασφαλιστικού συστήματος, της δημόσιας παιδείας (νόμος Διαμαντοπούλου, βιβλία, συγχωνεύσεις κ.λ.π.) και υγείας, ΄΄συγχωνεύσεις΄΄ φορέων είναι τα βασικά στοιχεία του νέου πακέτου. Ο κυβερνητικός επικοινωνιακός λόγος περί στόχου ΄΄πρωτογενών πλεονασμάτων΄΄ συνδυάζει στην πράξη την ισοπέδωση της κοινωνίας με νέα προνόμια προς το κεφάλαιο και σχεδιασμούς για μείωση των συντελεστών φορολόγησης των κερδών, δημιουργία ΄΄ελεύθερων ζωνών΄΄, (ελεύθερων από το νόμο, τους φόρους και τα εργασιακά δικαιώματα προς χάριν των ΄΄επενδυτών΄΄).
Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ένα νέο κύμα ανεργίας και στον ιδιωτικό τομέα, ένα νέο κύμα χρεωκοπίας των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, μείωση κατά 40% των μισθών, συντάξεων και εισοδημάτων, διάλυση των κοινωνικών σχέσεων, κατάργηση των συνταγματικά κατοχυρωμένων κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Η Ν.Δ. συναινεί στην κυβερνητική πολιτική. Παρά τις επιμέρους αντιπολιτευτικές κορώνες η μόνη επί της ουσίας πρόταση της είναι η μείωση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων και του μεγάλου κεφαλαίου προς αναζήτηση ΄΄επενδυτών΄΄. Στη Θεσσαλονίκη ο κ. Σαμαράς ανέδειξε μια ακόμη πιο σκληρή συντηρητική ατζέντα (πανεπιστήμια, μετανάστες κλπ.) με στόχο, όπως και η κυβέρνηση, να ενεργοποιήσει κοινωνικούς αυτοματισμούς και να προσελκύσει συντηρητικούς ψηφοφόρους αξιοποιώντας τον κοινωνικό φόβο.
Η Κ.Π.Ε. οφείλει να προειδοποιήσει τους εργαζομένους και ανέργους, τους αγρότες και επαγγελματίες, τη νέα γενιά που υποβάλλονται σε θυσίες δίχως τέλος και χωρίς αντίκρισμα, πως και το νέο πακέτο μέτρων δεν είναι το τελευταίο, αλλά ακόμη ένα βήμα στα χνάρια της ίδιας πολιτικής και κατάστασης. Πρόκειται για μια ορατά χρεοκοπημένη πολιτική που επιτυγχάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που εξαγγέλλει: η ύφεση αυξάνεται και παίρνει χαρακτηριστικά μακρού χρόνου, το δημόσιο χρέος αυξάνεται, τα ελλείμματα δεν υποχωρούν, η εναπομένουσα παραγωγική υποδομή της χώρας διαλύεται, η χώρα διεθνώς υποχωρεί την ίδια στιγμή που οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Μεσόγειο και
ιδιαίτερα την Ανατολική δημιουργούν επικίνδυνες εντάσεις και υπόκεινται σε σημαντικές μεταβολές με κύριο επίδικο τα ενεργητικά αποθέματα (αναζήτηση ενός νέου κυρίαρχου ρόλου από την Τουρκία, λαθεμένη πολιτική συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ, κατάσταση στις Αραβικές χώρες, ΑΟΖ κλπ.).
2. Η κρίση χρέους εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη την Ευρωζώνη ως έκφραση της διεθνούς οικονομικής κρίσης του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, που συμπληρώνεται από τα κρισιακά φαινόμενα που δημιουργεί η ίδια η αρχιτεκτονική της Ε.Ε. και η πολιτική κατεύθυνση των Ευρωπαϊκών ηγεσιών, δημιουργώντας ταυτόχρονα με την επέκταση της σε κλίμακα Ευρώπης, εκτεταμένη ύφεση και δραματική ανεργία . Το ΄΄ελληνικό υπόδειγμα΄΄ επιχειρείται να εφαρμοστεί όχι μόνο στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία αλλά και στην Ισπανία και την Ιταλία την ίδια περίοδο που υπάρχει σοβαρή κάμψη στην ανάπτυξη των οικονομιών των χωρών της κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης και στην ίδια τη Γερμανία. Αυτή την περίοδο και εν μέσω ύφεσης για μεγάλο αριθμό χωρών το διεθνές κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του σχεδιάζουν μια ρύθμιση των χρεών για χώρες που στην ουσία αδυνατούν να πληρώσουν σε βάρος όμως των δυνάμεων της εργασίας, μια ρύθμιση που οδηγεί και προϋποθέτει την οικονομική χρεωκοπία των κοινωνιών, την συνεχή ύφεση και ανεργία, στον αντίποδα αλληλέγγυων πολιτικών ανάληψης των χρεών και μέτρων για την ανακούφιση και την αναπτυξιακή δυναμική των οικονομιών των χωρών μελών, μέτρα που από διετίας η Αριστερά και όχι μόνο έχει προτείνει για να σπάσει ο φαύλος κύκλος και ν΄ αντιμετωπιστεί το επερχόμενο φαινόμενο ντόμινο. Η Ελλάδα επιχειρείται και πάλι να χρησιμοποιηθεί ως πειραματόζωο αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης που θέλει να πληρώσουν οι κοινωνίες τη κρίση του κεφαλαίου ώστε να εξασφαλιστεί η βραχυπρόθεσμη αναπαραγωγή του. Από το 6ο Συνέδριο ήδη έχουμε επισημάνει πως ΄΄οι σημερινοί ταξικοί συσχετισμοί στον κόσμο και στην Ευρώπη, η ταξική υπεροψία του κεφαλαίου, αποκλείουν, αν δεν παρέμβει ο λαϊκός παράγοντας, οποιαδήποτε αναδιανεμητική πολιτική. Γνωρίζουμε καλά ότι το οικονομικό μοντέλο που η Ε.Ε. υιοθέτησε βρίσκεται σήμερα σε πρωτοφανές αδιέξοδο. Ως εκ τούτου, οι δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς οφείλουν να μιλούν για μια νέα επανίδρυση όλης της οικονομικής και πολιτικής αρχιτεκτονικής της Ε.Ε.΄΄
Σήμερα η συνεργασία των Αριστερών δυνάμεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο γίνεται όχι απλά αναγκαία αλλά απαραίτητη. Το Κ.Ε.Α. καλείται να αναβαθμίσει τον πρωτεύοντα ρόλο του. Η αλληλοενημέρωση και αλληλεγγύη μεταξύ των Αριστερών δυνάμεων η συμβολή τους στην ανάπτυξη και πανευρωπαϊκό συντονισμό των αγώνων και των κινημάτων αλλά και η διαμόρφωση ενός προγράμματος μάχης ως απάντηση στη κρίση από τη μεριά των λαϊκών συμφερόντων που συγχρόνως να σκιαγραφεί τη στρατηγική της σοσιαλιστικής μετάβασης είναι επείγον καθήκον.
3. Πολύ πριν το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ είχαμε τονίσει την ανάγκη για τη διαμόρφωση μετώπου αντίστασης στην νεοφιλελεύθερη και μνημονιακή πολιτική. Το κίνημα των πλατειών που ογκώθηκε στην μάχη ενάντια στο μεσοπρόθεσμο και υπέρ της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας, η ανάπτυξη του κινήματος ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου που συμπεριλαμβάνει διδακτικό και διοικητικό προσωπικό των ΑΕΙ και την φοιτητική και σπουδάζουσα νεολαία, η ανάπτυξη αγώνων από συνδικάτα και σε χώρους που προηγούμενα επικρατούσαν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. δείχνουν πως ο λαϊκός παράγοντας με δυσκολίες, επιτυχίες και πρόσκαιρες ήττες έχει την ικανότητα να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις και να επιβάλλει ανατροπές και ανατροπή.
Σήμερα και στην επόμενη περίοδο η αντίσταση στον πόλεμο που έχουν κηρύξει κυβέρνηση και Τρόικα στην κοινωνία έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Άμεση χρειάζεται να είναι η αντίδραση μας στα φορομπηχτικά χαράτσια. Ο λαός δεν πρέπει να πληρώσει όχι μόνο γιατί δεν έχει, μια και τα φτωχά και μεσαία στρώματα ξεζουμίζονται από την αφαίμαξη των εισοδημάτων, αλλά και γιατί δεν θέλει.
" Χαιρετίζουμε και συμβάλλουμε ενεργητικά, με δράσεις και παράδειγμα, τις αποφάσεις συνδικάτων, ομοσπονδιών και σωματείων που καλούν σε αμφισβήτηση και τελικά άρνηση των αντισυνταγματικών, παράνομων και αντικοινωνικών εισπρακτικών μέτρων.
" Συμβάλλουμε ώστε να σπάσει ο κοινωνικός φόβος, όπου ο πολίτης και η οικογένεια του απειλείται και αισθάνεται μόνος απέναντι στον κρατικό όγκο. Αποδεικνύουμε ότι η δύναμη της κυβέρνησης είναι ασθενής και ότι το αποτέλεσμα της πληρωμής την ενδυναμώνει και την κρατά στην εξουσία. Να βρεθούμε στο πλευρό όσων δεν πληρώσουν τα χαράτσια και πρώτοι εμείς να υποστούμε τις συνέπειες
" Συμμετέχουμε και υποστηρίζουμε τις δράσεις των 151 υπό συγχώνευση φορέων. Συγχώνευση που έχει ως στόχο την απόλυση των εργαζομένων εκκινώντας από μια διάσπαση της εσωτερικής συνοχής τους. Για τον ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ η έξοδος από την σημερινή βαθιά κρίση, σημαίνει υπέρβαση του δικομματικού κατεστημένου που χρησιμοποιεί το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά και την αδιαφάνεια για την περιθωριοποίηση του πολίτη.
" Αντιστεκόμαστε στις απολύσεις και την εργασιακή εφεδρεία δηλαδή στο στόχο της κυβέρνησης να ξεπουλήσει μαζί με τη χώρα και τους εργαζόμενους στο κεφάλαιο. Η αναγκαία ανασυγκρότηση του δημοσίου στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των κοινωνικών αναγκών όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται με απολύσεις αλλά μέσω αυτών οι κοινωνικές ανάγκες παραδίδονται βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
" Αντιπαλεύουμε το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων και της δημόσιας γης γενικά και συγκεκριμένα σε κάθε επιχείρηση και σε κάθε πόλη, νομό, περιφέρεια της χώρας. Δεν ξεπουλάμε προς όφελος των δανειστών και της Τρόικας.
" Καλούμε τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους αγρότες, τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες σε γενικό ξεσηκωμό ώστε να ανατραπούν οι κυβερνητικοί νόμοι στην πράξη, δεν τους αναγνωρίζουμε, μια κυβέρνηση προοδευτικής κατεύθυνσης θα τους καταργήσει αμέσως.
Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται να τονίσουμε πως δεν υπάρχει λύση και αλλαγή στην κατεύθυνση της διεξόδου από την κρίση υπέρ των εργαζομένων που δεν έχει ως απαραίτητο στοιχείο την πολιτική ανατροπή. Χρειάζεται να ογκώσουμε κοινωνικό και πολιτικό κίνημα που θα επιβάλλει ΄΄να φύγουν μαζί με τα μνημόνια και τη πολιτική τους ΄΄. Να μιλήσει ο λαός όχι όταν και όπως η κυβέρνηση, οι μνημονιακές δυνάμεις και το κεφάλαιο επιλέξουν, αλλά τώρα.
Η κόκκινη γραμμή της περιόδου είναι να φύγει η κυβέρνηση και να σχηματισθεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας των αντιμνημονιακών και αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων με πυρήνα τις δυνάμεις της Αριστεράς που με βασικό εργαλείο και στόχο την πραγματική δημοκρατία θα ανατρέψει το δικομματισμό , θα οδηγήσει την πολιτική και κοινωνική ζωή σε διέξοδο με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, θα επηρεάσει θετικά τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο.
4. Η 4η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μια νέα πνοή στη συμμαχία, έκανε προωθητικά βήματα τόσο στο επίπεδο της πολιτικής συμφωνίας όσο και στο ζήτημα μιας νέας συγκρότησης με κεντρικά ζητήματα την ισορροπία δικαιωμάτων συνιστωσών - μελών και την εσωτερική δημοκρατία. Η 4η Συνδιάσκεψη αλλά και η μετέπειτα πορεία αποδεικνύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά στο κίνημα αντίστασης και ανατροπής της παρούσας κατάσταση και να είναι ο πυρήνας διαμόρφωσης μιας ευρείας συνεργασίας των αντιμνημονιακών - αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.
Στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ όλες οι δυνάμεις που τον συγκροτούν από κοινού αποφασίσαμε να υποστηρίξουμε και να παλεύουμε για την υλοποίηση των παρακάτω στόχων:
" Την άμεση ανατροπή και κατάργηση του "μνημόνιου", του "μεσοπρόθεσμου" και του εφαρμοστικού του νόμου, καθώς και την απόκρουση των ετήσιων "ευρωπαϊκών μνημονίων", που συνεπάγεται το σύμφωνο για το ευρώ και οδηγούν σε πλήρη αποδόμηση την απασχόληση και το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη. Αυτό το σύμφωνο, σε συνδυασμό με την λεγόμενη οικονομική διακυβέρνηση, κάνει ακόμη πιο συντηρητικό και αδιέξοδο τον μηχανισμό του ΕΥΡΩ. Η επιλογή για ένα προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο ανάπτυξης έρχεται, εκ των πραγμάτων, σε ρήξη με την σημερινή δομή της Ευρωζώνης και απαιτεί την ανατροπή της .
" Το δημόσιο χρέος της χώρας έχει ταξικό χαρακτήρα, είναι προϊόν τοκογλυφικών πρακτικών και δεν είναι διαχειρίσιμο. Τα δημοσιονομικά μέτρα αντιμετώπισής του οδηγούν τη χώρα και την οικονομία σε ουσιαστική διάλυση, με παραπέρα βάθεμα της ύφεσης, γιγαντιαία άνοδο της ανεργίας και γενίκευση της φτώχειας και της καταστροφής του λαού και του τόπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με κριτήριο την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, τονίζει πως η εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα κλπ) είναι το πρώτο καθήκον μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και όχι η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.
" Μόνη λύση είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και αντικοινωνικούς όρους, αξιοποιώντας όλα τα όλα τα όπλα αποφασιστικής και σκληρής διαπραγμάτευσης (λογιστικό έλεγχο, αμφισβήτηση, αθέτηση πληρωμών κ .α.).
" Την Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση ολόκληρου του Τραπεζικού συστήματος, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, που θα αποτελέσει βασικό μοχλό, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
" Την άμεση επαναφορά στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται στη διαδικασία να ξεπουληθούν.
" Επιχειρήσεις όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, οι Σιδηρόδρομοι, τα Πιστωτικά Ιδρύματα, οι επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης, φορείς όπως Λιμάνια, Αεροδρόμια, Συγκοινωνιακές υποδομές, καθώς όλες οι άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, δεν μπορούν παρά να υπηρετούν τις ανάγκες του λαού και την πολιτική ανάπτυξης που χρειάζεται η οικονομία και ο λαός.
" Την άμεση αποκατάσταση των σοβαρών πληγμάτων που έχουν δεχθεί οι μισθοί οι συντάξεις, οι εργασιακές σχέσεις και η ίδια η εργασία. Χορήγηση ταυτόχρονα αυξήσεων, που θα υπερβαίνουν τα πλήγματα και θα καταπολεμούν την φτώχεια και την ανεργία στην οποία, με τον ένα ή άλλο τρόπο, έχει καταδικαστεί η πλειοψηφία του λαού και ιδιαίτερα η νεολαία.
" Την ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση με φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%. Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.
" Τη στήριξη με όλα τα μέσα της Δημόσιας Υγείας, της Δημόσιας Παιδείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης.
" Την διεκδίκηση των Γερμανικών επανορθώσεων, του κατοχικού δανείου και των αποζημιώσεων των θυμάτων.
" Την αποκατάσταση, την υπεράσπιση και διεύρυνση της δημοκρατίας.
Η πάλη για την προώθηση αυτών των στόχων θα επιταχύνει τη δημιουργία του νέου συνασπισμού εξουσίας που θα μπορέσει να τα επιβάλει, όταν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.
Αυτός ο συνασπισμός εξουσίας εμπεριέχει κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Όσον αφορά τις κοινωνικές δυνάμεις είναι καθαρό ότι στηρίζεται και αναζητά την ενεργή συμμετοχή των μισθωτών, συνταξιούχων, ανέργων, αγροτών, μικρών και μεσαίων επαγγελματιών, της διανόησης και των ανθρώπων του πολιτισμού, των γυναικών, της νέας γενιάς ανεξάρτητα της πολιτικής και ιδεολογικής αυτοτοποθέτησης τους, ανεξάρτητα αν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. κ.λ.π. ή απείχαν σε προηγούμενες εκλογικές μάχες. Ιδιαίτερα τονίζουμε ότι η αποχή από τις κοινωνικές μάχες και διεργασίες όπως αντίστοιχα και από τις πολιτικές διευκολύνει την κυβερνητική και τροικανή πολιτική.
Όσον αφορά τις πολιτικές δυνάμεις, κόμματα, οργανώσεις, ομαδοποιήσεις και προσωπικότητες δεν αποκλείεται κανείς που με ενεργό τρόπο και συνέπεια θέλει να συμβάλει στην μεγάλη ανατροπή. Στις δυνάμεις αυτές σαφώς συγκαταλέγονται οι εντός και εκτός βουλής δυνάμεις της Αριστεράς, οι Ο-Π και οι δυνάμεις που απεγκλωβίστηκαν και απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και στέκονται θετικά υπέρ ενός τέτοιου μετώπου, χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς και δίκες προθέσεων.
Σαφώς κατανοούμε την αναγκαιότητα της κοινής δράσης και της συζήτησης. Θεωρούμε αναγκαίο ένα ελάχιστο προωθητικό κοινό πρόγραμμα. Θεωρούμε πως η άρνηση ορισμένων δυνάμεων, θα ελεγχθεί από τον ίδιο τον κόσμο της Αριστεράς. Θεωρούμε πως τελικά η ίδια η κοινωνική ανάγκη και η κοινή λαϊκή λογική θα επικρατήσει των στενών κομματικών επιδιώξεων.
Εργαζόμαστε και ευνοούμε συναντήσεις αυτών των δυνάμεων και κοινή δημόσια έκθεση των απόψεων και των διαφορετικών προσεγγίσεων. Θεωρούμε ότι η μεταξύ τους συζήτηση πρέπει να περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία:
Α) Δυνατότητες κοινής δράσης στην ανάπτυξη των κινημάτων
Β) Δυνατότητες πολιτικής κοινής δράσης και συνεργασίας σε επίπεδο θεσμών (βουλή, αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικό κίνημα κ.λ.π.)
Γ) Εκλογική συνεργασία
Δ) Μετεκλογική συνεργασία.
Η συγκρότηση και επικράτηση αυτού του νέου συνασπισμού εξουσίας αποτελεί την πολιτική ελπίδα για την κοινωνία και μπορεί να επικρατήσει ΄΄ρωτώντας και υπακούοντας στο λαό΄΄. Θα ενδυναμώσει το κίνημα, την πολιτικοποίηση του και αντιστοιχεί στην ιστορική ευθύνη των δυνάμεων της Αριστεράς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ άμεσα ξεκινά μια μεγάλη, ανοιχτή στο λαό καμπάνια σε όλη τη χώρα, με συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και περιοδείες με κεντρικό σύνθημα:
να φύγουν, Η λύση είναι Αριστερά, ο νέος συνασπισμός εξουσίας΄΄.
Σε κάθε πόλη και χωριό χρειάζεται να απευθυνθούμε σε κάθε άνθρωπο που υποφέρει από την ασκούμενη πολιτική, να τον προειδοποιήσουμε ότι τα μέτρα τους δεν έχουν τελειωμό έως ότου επιτύχουν ΄΄μισή ζωή΄΄ και να τον καλέσουμε να παλέψουμε και να εργαστούμε μαζί. Μπροστά να μπει η Π.Γ. η Κ.Ο. , ο Ευρωβουλευτής, η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη κλπ.
5. Το 2012 ο ΣΥΝ κλείνει 20 χρόνια ζωής. Στην πολυτάραχη και με αντιφάσεις πορεία του, παρά τις προβλέψεις των εχθρών του αλλά και τις κατά καιρούς ΄΄προφητείες΄΄ ακόμη και στο εσωτερικό του, απέδειξε ότι εκφράζει ένα μεγάλο διακριτό και διαχρονικό ρεύμα της σύγχρονης Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς με στέρεες βάσεις στην κοινωνία. Ο ίδιος ο ΣΥΝ υπήρξε και είναι επί 20 χρόνια πολιτικός οργανισμός - προϊόν ευρύτατων ανασυνθέσεων και συγκλίσεων δυνάμεων και στελεχών από διαφορετικές ιστορικές μήτρες της κομμουνιστικής αλλά και της σοσιαλιστικής και οικολογικής Αριστεράς της μεταπολιτευτικής περιόδου,αλλά και μιας νεότερης γενιάς που εντάχθηκε στην αριστερά, διαμορφώνοντας πολιτική ταυτότητα με αναφορά σε κινηματικές διαδικασίες αυτής της περιόδου ( αντιπαγκοσμιοποιητικό / αντιπολεμικό κίνημα, ελληνικό κοινωνικό φόρουμ .κλπ Το Κόμμα μας, επίσης, έπαιξε και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία και την συγκρότηση, της κοινωνικής γείωσης του ΣΥΡΙΖΑ, του κατ' εξοχήν υπαρκτού ενωτικού φορέα διακριτών δυνάμεων και ρευμάτων της ελληνικής Αριστεράς. Μ' αυτή την έννοια, σήμερα, σε συνθήκες πρωτόγνωρης κρίσης και του ίδιου του πολιτικού συστήματος έχουμε την κουλτούρα των ενωτικών συμπράξεων και την φερεγγυότητα για να συμμετάσχουμε ισότιμα στο πιο πλατύ μέτωπο όλων, χωρίς εξαίρεση των δυνάμεων που αντιτίθενται από τ' αριστερά στο μνημόνιο και μπορούν να εμπνεύσουν μια ριζοσπαστική εναλλακτική πρόταση μέσα σ' ένα νέο πολιτικό σκηνικό, ανατρεπτικό του σημερινού, που θα εκφράζει και τα κινήματα αντίστασης δηλαδή ένα μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα έχει λόγο και ρόλο και στην διακυβέρνηση της χώρας με προοδευτικό προσανατολισμό και ανοιχτό τον ορίζοντα του κοινωνικού , του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Η Π.Γ. άμεσα χρειάζεται να συγκροτήσει επιτροπή εορτασμού των 20 χρόνων του ΣΥΝ αξιοποιώντας όσους και όσες συνέβαλαν σ' αυτή τη πορεία και συνδυάζοντας τα 20 χρόνια του Κόμματος με μια νέα ευρεία πολιτική εξόρμηση αλλά και το άνοιγμα της συζήτησης για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.
ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 2/10/2011
Αιματηρές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αντιλαϊκά και αντισυνταγματικά φορομπηχτικά χαράτσια που ενδύονται την ονομασία της έκτακτης εισφοράς, του τέλους επιτηδεύματος και του τέλους επί ακινήτων, απολύσεις στο δημόσιο τομέα, εργασιακή εφεδρεία (το άλλο όνομα του προθαλάμου απόλυσης), ξεπούλημα όσο - όσο της δημόσιας περιουσίας και της δημόσιας γης, κατακρήμνιση του ασφαλιστικού συστήματος, της δημόσιας παιδείας (νόμος Διαμαντοπούλου, βιβλία, συγχωνεύσεις κ.λ.π.) και υγείας, ΄΄συγχωνεύσεις΄΄ φορέων είναι τα βασικά στοιχεία του νέου πακέτου. Ο κυβερνητικός επικοινωνιακός λόγος περί στόχου ΄΄πρωτογενών πλεονασμάτων΄΄ συνδυάζει στην πράξη την ισοπέδωση της κοινωνίας με νέα προνόμια προς το κεφάλαιο και σχεδιασμούς για μείωση των συντελεστών φορολόγησης των κερδών, δημιουργία ΄΄ελεύθερων ζωνών΄΄, (ελεύθερων από το νόμο, τους φόρους και τα εργασιακά δικαιώματα προς χάριν των ΄΄επενδυτών΄΄).
Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ένα νέο κύμα ανεργίας και στον ιδιωτικό τομέα, ένα νέο κύμα χρεωκοπίας των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, μείωση κατά 40% των μισθών, συντάξεων και εισοδημάτων, διάλυση των κοινωνικών σχέσεων, κατάργηση των συνταγματικά κατοχυρωμένων κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Η Ν.Δ. συναινεί στην κυβερνητική πολιτική. Παρά τις επιμέρους αντιπολιτευτικές κορώνες η μόνη επί της ουσίας πρόταση της είναι η μείωση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων και του μεγάλου κεφαλαίου προς αναζήτηση ΄΄επενδυτών΄΄. Στη Θεσσαλονίκη ο κ. Σαμαράς ανέδειξε μια ακόμη πιο σκληρή συντηρητική ατζέντα (πανεπιστήμια, μετανάστες κλπ.) με στόχο, όπως και η κυβέρνηση, να ενεργοποιήσει κοινωνικούς αυτοματισμούς και να προσελκύσει συντηρητικούς ψηφοφόρους αξιοποιώντας τον κοινωνικό φόβο.
Η Κ.Π.Ε. οφείλει να προειδοποιήσει τους εργαζομένους και ανέργους, τους αγρότες και επαγγελματίες, τη νέα γενιά που υποβάλλονται σε θυσίες δίχως τέλος και χωρίς αντίκρισμα, πως και το νέο πακέτο μέτρων δεν είναι το τελευταίο, αλλά ακόμη ένα βήμα στα χνάρια της ίδιας πολιτικής και κατάστασης. Πρόκειται για μια ορατά χρεοκοπημένη πολιτική που επιτυγχάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που εξαγγέλλει: η ύφεση αυξάνεται και παίρνει χαρακτηριστικά μακρού χρόνου, το δημόσιο χρέος αυξάνεται, τα ελλείμματα δεν υποχωρούν, η εναπομένουσα παραγωγική υποδομή της χώρας διαλύεται, η χώρα διεθνώς υποχωρεί την ίδια στιγμή που οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Μεσόγειο και
ιδιαίτερα την Ανατολική δημιουργούν επικίνδυνες εντάσεις και υπόκεινται σε σημαντικές μεταβολές με κύριο επίδικο τα ενεργητικά αποθέματα (αναζήτηση ενός νέου κυρίαρχου ρόλου από την Τουρκία, λαθεμένη πολιτική συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ, κατάσταση στις Αραβικές χώρες, ΑΟΖ κλπ.).
2. Η κρίση χρέους εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη την Ευρωζώνη ως έκφραση της διεθνούς οικονομικής κρίσης του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, που συμπληρώνεται από τα κρισιακά φαινόμενα που δημιουργεί η ίδια η αρχιτεκτονική της Ε.Ε. και η πολιτική κατεύθυνση των Ευρωπαϊκών ηγεσιών, δημιουργώντας ταυτόχρονα με την επέκταση της σε κλίμακα Ευρώπης, εκτεταμένη ύφεση και δραματική ανεργία . Το ΄΄ελληνικό υπόδειγμα΄΄ επιχειρείται να εφαρμοστεί όχι μόνο στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία αλλά και στην Ισπανία και την Ιταλία την ίδια περίοδο που υπάρχει σοβαρή κάμψη στην ανάπτυξη των οικονομιών των χωρών της κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης και στην ίδια τη Γερμανία. Αυτή την περίοδο και εν μέσω ύφεσης για μεγάλο αριθμό χωρών το διεθνές κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του σχεδιάζουν μια ρύθμιση των χρεών για χώρες που στην ουσία αδυνατούν να πληρώσουν σε βάρος όμως των δυνάμεων της εργασίας, μια ρύθμιση που οδηγεί και προϋποθέτει την οικονομική χρεωκοπία των κοινωνιών, την συνεχή ύφεση και ανεργία, στον αντίποδα αλληλέγγυων πολιτικών ανάληψης των χρεών και μέτρων για την ανακούφιση και την αναπτυξιακή δυναμική των οικονομιών των χωρών μελών, μέτρα που από διετίας η Αριστερά και όχι μόνο έχει προτείνει για να σπάσει ο φαύλος κύκλος και ν΄ αντιμετωπιστεί το επερχόμενο φαινόμενο ντόμινο. Η Ελλάδα επιχειρείται και πάλι να χρησιμοποιηθεί ως πειραματόζωο αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης που θέλει να πληρώσουν οι κοινωνίες τη κρίση του κεφαλαίου ώστε να εξασφαλιστεί η βραχυπρόθεσμη αναπαραγωγή του. Από το 6ο Συνέδριο ήδη έχουμε επισημάνει πως ΄΄οι σημερινοί ταξικοί συσχετισμοί στον κόσμο και στην Ευρώπη, η ταξική υπεροψία του κεφαλαίου, αποκλείουν, αν δεν παρέμβει ο λαϊκός παράγοντας, οποιαδήποτε αναδιανεμητική πολιτική. Γνωρίζουμε καλά ότι το οικονομικό μοντέλο που η Ε.Ε. υιοθέτησε βρίσκεται σήμερα σε πρωτοφανές αδιέξοδο. Ως εκ τούτου, οι δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς οφείλουν να μιλούν για μια νέα επανίδρυση όλης της οικονομικής και πολιτικής αρχιτεκτονικής της Ε.Ε.΄΄
Σήμερα η συνεργασία των Αριστερών δυνάμεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο γίνεται όχι απλά αναγκαία αλλά απαραίτητη. Το Κ.Ε.Α. καλείται να αναβαθμίσει τον πρωτεύοντα ρόλο του. Η αλληλοενημέρωση και αλληλεγγύη μεταξύ των Αριστερών δυνάμεων η συμβολή τους στην ανάπτυξη και πανευρωπαϊκό συντονισμό των αγώνων και των κινημάτων αλλά και η διαμόρφωση ενός προγράμματος μάχης ως απάντηση στη κρίση από τη μεριά των λαϊκών συμφερόντων που συγχρόνως να σκιαγραφεί τη στρατηγική της σοσιαλιστικής μετάβασης είναι επείγον καθήκον.
3. Πολύ πριν το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ είχαμε τονίσει την ανάγκη για τη διαμόρφωση μετώπου αντίστασης στην νεοφιλελεύθερη και μνημονιακή πολιτική. Το κίνημα των πλατειών που ογκώθηκε στην μάχη ενάντια στο μεσοπρόθεσμο και υπέρ της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας, η ανάπτυξη του κινήματος ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου που συμπεριλαμβάνει διδακτικό και διοικητικό προσωπικό των ΑΕΙ και την φοιτητική και σπουδάζουσα νεολαία, η ανάπτυξη αγώνων από συνδικάτα και σε χώρους που προηγούμενα επικρατούσαν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. δείχνουν πως ο λαϊκός παράγοντας με δυσκολίες, επιτυχίες και πρόσκαιρες ήττες έχει την ικανότητα να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις και να επιβάλλει ανατροπές και ανατροπή.
Σήμερα και στην επόμενη περίοδο η αντίσταση στον πόλεμο που έχουν κηρύξει κυβέρνηση και Τρόικα στην κοινωνία έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Άμεση χρειάζεται να είναι η αντίδραση μας στα φορομπηχτικά χαράτσια. Ο λαός δεν πρέπει να πληρώσει όχι μόνο γιατί δεν έχει, μια και τα φτωχά και μεσαία στρώματα ξεζουμίζονται από την αφαίμαξη των εισοδημάτων, αλλά και γιατί δεν θέλει.
" Χαιρετίζουμε και συμβάλλουμε ενεργητικά, με δράσεις και παράδειγμα, τις αποφάσεις συνδικάτων, ομοσπονδιών και σωματείων που καλούν σε αμφισβήτηση και τελικά άρνηση των αντισυνταγματικών, παράνομων και αντικοινωνικών εισπρακτικών μέτρων.
" Συμβάλλουμε ώστε να σπάσει ο κοινωνικός φόβος, όπου ο πολίτης και η οικογένεια του απειλείται και αισθάνεται μόνος απέναντι στον κρατικό όγκο. Αποδεικνύουμε ότι η δύναμη της κυβέρνησης είναι ασθενής και ότι το αποτέλεσμα της πληρωμής την ενδυναμώνει και την κρατά στην εξουσία. Να βρεθούμε στο πλευρό όσων δεν πληρώσουν τα χαράτσια και πρώτοι εμείς να υποστούμε τις συνέπειες
" Συμμετέχουμε και υποστηρίζουμε τις δράσεις των 151 υπό συγχώνευση φορέων. Συγχώνευση που έχει ως στόχο την απόλυση των εργαζομένων εκκινώντας από μια διάσπαση της εσωτερικής συνοχής τους. Για τον ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ η έξοδος από την σημερινή βαθιά κρίση, σημαίνει υπέρβαση του δικομματικού κατεστημένου που χρησιμοποιεί το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά και την αδιαφάνεια για την περιθωριοποίηση του πολίτη.
" Αντιστεκόμαστε στις απολύσεις και την εργασιακή εφεδρεία δηλαδή στο στόχο της κυβέρνησης να ξεπουλήσει μαζί με τη χώρα και τους εργαζόμενους στο κεφάλαιο. Η αναγκαία ανασυγκρότηση του δημοσίου στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των κοινωνικών αναγκών όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται με απολύσεις αλλά μέσω αυτών οι κοινωνικές ανάγκες παραδίδονται βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
" Αντιπαλεύουμε το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων και της δημόσιας γης γενικά και συγκεκριμένα σε κάθε επιχείρηση και σε κάθε πόλη, νομό, περιφέρεια της χώρας. Δεν ξεπουλάμε προς όφελος των δανειστών και της Τρόικας.
" Καλούμε τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους αγρότες, τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες σε γενικό ξεσηκωμό ώστε να ανατραπούν οι κυβερνητικοί νόμοι στην πράξη, δεν τους αναγνωρίζουμε, μια κυβέρνηση προοδευτικής κατεύθυνσης θα τους καταργήσει αμέσως.
Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται να τονίσουμε πως δεν υπάρχει λύση και αλλαγή στην κατεύθυνση της διεξόδου από την κρίση υπέρ των εργαζομένων που δεν έχει ως απαραίτητο στοιχείο την πολιτική ανατροπή. Χρειάζεται να ογκώσουμε κοινωνικό και πολιτικό κίνημα που θα επιβάλλει ΄΄να φύγουν μαζί με τα μνημόνια και τη πολιτική τους ΄΄. Να μιλήσει ο λαός όχι όταν και όπως η κυβέρνηση, οι μνημονιακές δυνάμεις και το κεφάλαιο επιλέξουν, αλλά τώρα.
Η κόκκινη γραμμή της περιόδου είναι να φύγει η κυβέρνηση και να σχηματισθεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας των αντιμνημονιακών και αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων με πυρήνα τις δυνάμεις της Αριστεράς που με βασικό εργαλείο και στόχο την πραγματική δημοκρατία θα ανατρέψει το δικομματισμό , θα οδηγήσει την πολιτική και κοινωνική ζωή σε διέξοδο με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, θα επηρεάσει θετικά τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο.
4. Η 4η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μια νέα πνοή στη συμμαχία, έκανε προωθητικά βήματα τόσο στο επίπεδο της πολιτικής συμφωνίας όσο και στο ζήτημα μιας νέας συγκρότησης με κεντρικά ζητήματα την ισορροπία δικαιωμάτων συνιστωσών - μελών και την εσωτερική δημοκρατία. Η 4η Συνδιάσκεψη αλλά και η μετέπειτα πορεία αποδεικνύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά στο κίνημα αντίστασης και ανατροπής της παρούσας κατάσταση και να είναι ο πυρήνας διαμόρφωσης μιας ευρείας συνεργασίας των αντιμνημονιακών - αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.
Στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ όλες οι δυνάμεις που τον συγκροτούν από κοινού αποφασίσαμε να υποστηρίξουμε και να παλεύουμε για την υλοποίηση των παρακάτω στόχων:
" Την άμεση ανατροπή και κατάργηση του "μνημόνιου", του "μεσοπρόθεσμου" και του εφαρμοστικού του νόμου, καθώς και την απόκρουση των ετήσιων "ευρωπαϊκών μνημονίων", που συνεπάγεται το σύμφωνο για το ευρώ και οδηγούν σε πλήρη αποδόμηση την απασχόληση και το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη. Αυτό το σύμφωνο, σε συνδυασμό με την λεγόμενη οικονομική διακυβέρνηση, κάνει ακόμη πιο συντηρητικό και αδιέξοδο τον μηχανισμό του ΕΥΡΩ. Η επιλογή για ένα προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο ανάπτυξης έρχεται, εκ των πραγμάτων, σε ρήξη με την σημερινή δομή της Ευρωζώνης και απαιτεί την ανατροπή της .
" Το δημόσιο χρέος της χώρας έχει ταξικό χαρακτήρα, είναι προϊόν τοκογλυφικών πρακτικών και δεν είναι διαχειρίσιμο. Τα δημοσιονομικά μέτρα αντιμετώπισής του οδηγούν τη χώρα και την οικονομία σε ουσιαστική διάλυση, με παραπέρα βάθεμα της ύφεσης, γιγαντιαία άνοδο της ανεργίας και γενίκευση της φτώχειας και της καταστροφής του λαού και του τόπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με κριτήριο την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, τονίζει πως η εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα κλπ) είναι το πρώτο καθήκον μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και όχι η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.
" Μόνη λύση είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και αντικοινωνικούς όρους, αξιοποιώντας όλα τα όλα τα όπλα αποφασιστικής και σκληρής διαπραγμάτευσης (λογιστικό έλεγχο, αμφισβήτηση, αθέτηση πληρωμών κ .α.).
" Την Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση ολόκληρου του Τραπεζικού συστήματος, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, που θα αποτελέσει βασικό μοχλό, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
" Την άμεση επαναφορά στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται στη διαδικασία να ξεπουληθούν.
" Επιχειρήσεις όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, οι Σιδηρόδρομοι, τα Πιστωτικά Ιδρύματα, οι επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης, φορείς όπως Λιμάνια, Αεροδρόμια, Συγκοινωνιακές υποδομές, καθώς όλες οι άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, δεν μπορούν παρά να υπηρετούν τις ανάγκες του λαού και την πολιτική ανάπτυξης που χρειάζεται η οικονομία και ο λαός.
" Την άμεση αποκατάσταση των σοβαρών πληγμάτων που έχουν δεχθεί οι μισθοί οι συντάξεις, οι εργασιακές σχέσεις και η ίδια η εργασία. Χορήγηση ταυτόχρονα αυξήσεων, που θα υπερβαίνουν τα πλήγματα και θα καταπολεμούν την φτώχεια και την ανεργία στην οποία, με τον ένα ή άλλο τρόπο, έχει καταδικαστεί η πλειοψηφία του λαού και ιδιαίτερα η νεολαία.
" Την ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση με φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%. Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.
" Τη στήριξη με όλα τα μέσα της Δημόσιας Υγείας, της Δημόσιας Παιδείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης.
" Την διεκδίκηση των Γερμανικών επανορθώσεων, του κατοχικού δανείου και των αποζημιώσεων των θυμάτων.
" Την αποκατάσταση, την υπεράσπιση και διεύρυνση της δημοκρατίας.
Η πάλη για την προώθηση αυτών των στόχων θα επιταχύνει τη δημιουργία του νέου συνασπισμού εξουσίας που θα μπορέσει να τα επιβάλει, όταν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.
Αυτός ο συνασπισμός εξουσίας εμπεριέχει κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Όσον αφορά τις κοινωνικές δυνάμεις είναι καθαρό ότι στηρίζεται και αναζητά την ενεργή συμμετοχή των μισθωτών, συνταξιούχων, ανέργων, αγροτών, μικρών και μεσαίων επαγγελματιών, της διανόησης και των ανθρώπων του πολιτισμού, των γυναικών, της νέας γενιάς ανεξάρτητα της πολιτικής και ιδεολογικής αυτοτοποθέτησης τους, ανεξάρτητα αν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. κ.λ.π. ή απείχαν σε προηγούμενες εκλογικές μάχες. Ιδιαίτερα τονίζουμε ότι η αποχή από τις κοινωνικές μάχες και διεργασίες όπως αντίστοιχα και από τις πολιτικές διευκολύνει την κυβερνητική και τροικανή πολιτική.
Όσον αφορά τις πολιτικές δυνάμεις, κόμματα, οργανώσεις, ομαδοποιήσεις και προσωπικότητες δεν αποκλείεται κανείς που με ενεργό τρόπο και συνέπεια θέλει να συμβάλει στην μεγάλη ανατροπή. Στις δυνάμεις αυτές σαφώς συγκαταλέγονται οι εντός και εκτός βουλής δυνάμεις της Αριστεράς, οι Ο-Π και οι δυνάμεις που απεγκλωβίστηκαν και απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και στέκονται θετικά υπέρ ενός τέτοιου μετώπου, χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς και δίκες προθέσεων.
Σαφώς κατανοούμε την αναγκαιότητα της κοινής δράσης και της συζήτησης. Θεωρούμε αναγκαίο ένα ελάχιστο προωθητικό κοινό πρόγραμμα. Θεωρούμε πως η άρνηση ορισμένων δυνάμεων, θα ελεγχθεί από τον ίδιο τον κόσμο της Αριστεράς. Θεωρούμε πως τελικά η ίδια η κοινωνική ανάγκη και η κοινή λαϊκή λογική θα επικρατήσει των στενών κομματικών επιδιώξεων.
Εργαζόμαστε και ευνοούμε συναντήσεις αυτών των δυνάμεων και κοινή δημόσια έκθεση των απόψεων και των διαφορετικών προσεγγίσεων. Θεωρούμε ότι η μεταξύ τους συζήτηση πρέπει να περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία:
Α) Δυνατότητες κοινής δράσης στην ανάπτυξη των κινημάτων
Β) Δυνατότητες πολιτικής κοινής δράσης και συνεργασίας σε επίπεδο θεσμών (βουλή, αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικό κίνημα κ.λ.π.)
Γ) Εκλογική συνεργασία
Δ) Μετεκλογική συνεργασία.
Η συγκρότηση και επικράτηση αυτού του νέου συνασπισμού εξουσίας αποτελεί την πολιτική ελπίδα για την κοινωνία και μπορεί να επικρατήσει ΄΄ρωτώντας και υπακούοντας στο λαό΄΄. Θα ενδυναμώσει το κίνημα, την πολιτικοποίηση του και αντιστοιχεί στην ιστορική ευθύνη των δυνάμεων της Αριστεράς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ άμεσα ξεκινά μια μεγάλη, ανοιχτή στο λαό καμπάνια σε όλη τη χώρα, με συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και περιοδείες με κεντρικό σύνθημα:
να φύγουν, Η λύση είναι Αριστερά, ο νέος συνασπισμός εξουσίας΄΄.
Σε κάθε πόλη και χωριό χρειάζεται να απευθυνθούμε σε κάθε άνθρωπο που υποφέρει από την ασκούμενη πολιτική, να τον προειδοποιήσουμε ότι τα μέτρα τους δεν έχουν τελειωμό έως ότου επιτύχουν ΄΄μισή ζωή΄΄ και να τον καλέσουμε να παλέψουμε και να εργαστούμε μαζί. Μπροστά να μπει η Π.Γ. η Κ.Ο. , ο Ευρωβουλευτής, η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη κλπ.
5. Το 2012 ο ΣΥΝ κλείνει 20 χρόνια ζωής. Στην πολυτάραχη και με αντιφάσεις πορεία του, παρά τις προβλέψεις των εχθρών του αλλά και τις κατά καιρούς ΄΄προφητείες΄΄ ακόμη και στο εσωτερικό του, απέδειξε ότι εκφράζει ένα μεγάλο διακριτό και διαχρονικό ρεύμα της σύγχρονης Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς με στέρεες βάσεις στην κοινωνία. Ο ίδιος ο ΣΥΝ υπήρξε και είναι επί 20 χρόνια πολιτικός οργανισμός - προϊόν ευρύτατων ανασυνθέσεων και συγκλίσεων δυνάμεων και στελεχών από διαφορετικές ιστορικές μήτρες της κομμουνιστικής αλλά και της σοσιαλιστικής και οικολογικής Αριστεράς της μεταπολιτευτικής περιόδου,αλλά και μιας νεότερης γενιάς που εντάχθηκε στην αριστερά, διαμορφώνοντας πολιτική ταυτότητα με αναφορά σε κινηματικές διαδικασίες αυτής της περιόδου ( αντιπαγκοσμιοποιητικό / αντιπολεμικό κίνημα, ελληνικό κοινωνικό φόρουμ .κλπ Το Κόμμα μας, επίσης, έπαιξε και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία και την συγκρότηση, της κοινωνικής γείωσης του ΣΥΡΙΖΑ, του κατ' εξοχήν υπαρκτού ενωτικού φορέα διακριτών δυνάμεων και ρευμάτων της ελληνικής Αριστεράς. Μ' αυτή την έννοια, σήμερα, σε συνθήκες πρωτόγνωρης κρίσης και του ίδιου του πολιτικού συστήματος έχουμε την κουλτούρα των ενωτικών συμπράξεων και την φερεγγυότητα για να συμμετάσχουμε ισότιμα στο πιο πλατύ μέτωπο όλων, χωρίς εξαίρεση των δυνάμεων που αντιτίθενται από τ' αριστερά στο μνημόνιο και μπορούν να εμπνεύσουν μια ριζοσπαστική εναλλακτική πρόταση μέσα σ' ένα νέο πολιτικό σκηνικό, ανατρεπτικό του σημερινού, που θα εκφράζει και τα κινήματα αντίστασης δηλαδή ένα μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα έχει λόγο και ρόλο και στην διακυβέρνηση της χώρας με προοδευτικό προσανατολισμό και ανοιχτό τον ορίζοντα του κοινωνικού , του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Η Π.Γ. άμεσα χρειάζεται να συγκροτήσει επιτροπή εορτασμού των 20 χρόνων του ΣΥΝ αξιοποιώντας όσους και όσες συνέβαλαν σ' αυτή τη πορεία και συνδυάζοντας τα 20 χρόνια του Κόμματος με μια νέα ευρεία πολιτική εξόρμηση αλλά και το άνοιγμα της συζήτησης για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.
ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 2/10/2011
2.6.11
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ
Α) Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ
Επί είκοσι μήνες η ελληνική κοινωνία βιώνει την πολιτική της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου που προσπαθεί να την εκβιάσει και να την τρομοκρατήσει για να περάσει πιο εύκολα τα μέτρα που την πνίγουν.Γιατί ποια άλλη κυβέρνηση στον κόσμο:
- Προαναγγέλλει τη χρεοκοπία της χώρας της με τρόπο που προκαλεί την απόσυρση των λαϊκών αποταμιεύσεων;
- Διατυμπανίζει την πιθανότητα χρεοκοπίας με τρόπο που τείνει να αποτελεί τη βασική αιτία για να φτάσει η χώρα ως εκεί;
- Αφήνει ανοιχτά και αδιάψευστα σενάρια εξόδου από το ευρώ;
- και τέλος, λέει επισήμως ότι δεν θα εκταμιευτεί η 5η δόση και ότι θα γίνει στάση πληρωμών για να εκβιάσει τον Ελληνικό λαό;
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα ενιαίο σχέδιο εγκαθίδρυσης του νεοφιλελευθερισμού ως μόνιμου και αναλλοίωτου οικονομικού δόγματος για όλες τις χώρες της ΕΕ, επιδιώκοντας, μάλιστα, να το εισάγει στα συντάγματά τους.
Σε αυτή την πολιτική η κυβέρνηση εκβιάζοντας το λαό και τις πολιτικές δυνάμεις θέλει να επιβάλει την συναίνεσή τους.
Δηλώσαμε κατηγορηματικά ότι ο ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ριζοσπαστικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις απορρίπτουν αυτό τον εκβιασμό.
- Οι πλατείες και οι κοινωνικοί αγώνες
Η αθρόα προσέλευση χιλιάδων εργαζόμενων, νέων, ανέργων και συνταξιούχων στις συγκεντρώσεις και τις λαϊκές συνελεύσεις στις πλατείες όλης της Ευρώπης, χωρίς κομματική ταυτότητα, δημιουργεί ένα νέο δημόσιο χώρο που συγκροτείται ως απάντηση στο πραγματικό έλλειμα δημοκρατίας που υπάρχει στο σημερινό πολιτικό σύστημα.
Η ουσία είναι μία. Είναι ένα κίνημα αυτόνομο, ελπιδοφόρο, μια εκδήλωση της λαϊκής αγανάκτησης, που μπορεί να καταστήσει την κοινωνία και τον κόσμο, πρωταγωνιστικό παράγοντα στις προσεχείς εξελίξεις. Σε αυτό το κίνημα μετέχουμε ως πολίτες προσπαθώντας να ακούσουμε και να μάθουμε, μετέχουμε ενώνοντας τη φωνή μας με τους χιλιάδες αγανακτισμένους σε κάθε πλατεία της χώρας.
Ταυτόχρονα, αναπτύσσονται κινήματα αντίστασης του παραδοσιακού συνδικαλιστικού κινήματος σε διάφορους τομείς (Δήμους, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ κλπ).
Ο χώρος της εργασιακής επισφάλειας, όπου η κατάργηση κάθε προστασίας για την εργασία, δημιουργεί πια ασφυκτικές καταστάσεις.
Ο χώρος της υγείας και της παιδείας, που καταστρέφονται ολοκληρωτικά που με τους αγώνες τους επιδιώκουν να ανατρέψουν την καταστροφική κυβερνητική πολιτική.
Εμείς πρέπει να είμαστε μέσα σε όλους τους αγώνες.
Να τους στηρίξουμε και να τους ενισχύσουμε.
Να πούμε την δική μας άποψη και να ακούσουμε απόψεις άλλων.
Να συμβάλλουμε στις μαζικές διαδικασίες που έχουν δρομολογηθεί.
Να είμαστε κομμάτι αυτού του πολύμορφου κοινωνικού κινήματος, με τη δική μας συμβολή, αλλά με σεβασμό στους κανόνες και στην πολυμορφία του.
Και να επιδιώξουμε την επαφή με τις μάζες, με τις ιδέες μας, τις προτάσεις μας και το αγωνιστικό μας παράδειγμα.
- Δημοψήφισμα - Εκλογές
Δεν αναφερόμαστε προφανώς στα ψευτοδιλήμματα που έθεσαν ο κ. Δασκαλόπουλος, η κα Δαμανάκη και εμμέσως το πρωθυπουργικό περιβάλλον, δημοψηφίσματα με το εκβιαστικό ερώτημα διαρκές μνημόνιο ή επιστροφή στη δραχμή.
Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση και η τρόικα έχουν το δικαίωμα να δεσμεύσουν τον τόπο σε μια διαρκή και συνεχώς βαθύτερη ύφεση με προοπτική τη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση. ‘Η αν ο ελληνικός λαός, και γενικότερα οι λαοί της Ευρώπης, έχουν το δικαίωμα να ακολουθήσουν άλλο δρόμο.
Δεν έχει εξουσιοδότηση από κανέναν να διαλύσει τον κοινωνικό ιστό και να ξεπουλήσει την δημόσια περιουσία. Δεν έχει δικαίωμα να καταστρέψει ολοκληρωτικά το μέλλον για τις επόμενες γενιές. Η απάντηση λοιπόν είναι: δημοκρατία τώρα. Το σχέδιο και η πορεία που προτείνεται να τεθεί στην κρίση του ελληνικού λαού. Στη δημοκρατία, διέξοδο δίνει μόνο ο λαός. Και ο λαός δε μπορεί να χειραγωγείται με το φόβο και τους εκβιασμούς.
Είναι αναγκαίο να γίνουν άμεσα εκλογές, να κατατεθούν οι εναλλακτικές προτάσεις.
Να αποφασίσει αν θέλει μια κυβέρνηση υποταγμένη στους καταναγκασμούς μιας ατελείωτης σειράς Μνημονίων ή αν θέλει τον εναλλακτικό δρόμο: την απαλλαγή από το Μνημόνιο, την επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους και την ανάπτυξη μέσα από την αναδιανομή του πλούτου, τη στήριξη των χαμηλότερων εισοδημάτων και την προώθηση της σταθερής και μόνιμης απασχόλησης.
Γύρω από ένα τέτοιο εναλλακτικό σχέδιο, θεωρούμε ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας. Που θα περιλαμβάνει ολόκληρη την Αριστερά, πέρα από διαφωνίες σε επιμέρους ζητήματα. Που θα συσπειρώνει δυνάμεις από τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, και δυνάμεις από τον χώρο της ριζοσπαστικής οικολογίας. Και το σημαντικότερο που θα έχει στέρεες κοινωνικές αναφορές και τη δυναμική αποφασιστική στήριξη των εργαζομένων και της νεολαίας. Αυτός είναι ο δρόμος που θα μας βγάλει από την κρίση.
Β) Η ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ
1. ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑΗ ενότητα της αριστεράς που αποτέλεσε για εμάς στρατηγική επιλογή, δεν θα επιτρέψουμε ούτε να σπαταληθεί, ούτε να απαξιωθεί και μάλιστα σε μια τέτοια συγκυρία που η ανάγκη της αναδεικνύεται δραματικά επίκαιρη, για το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς.
Έχοντας συνείδηση των δυσκολιών της σύνθεσης των διαφορετικών εκτιμήσεων και θέσεων σε κρίσιμα οικονομικά ζητήματα αλλά και τις διαφορετικές προσεγγίσεις στα ζητήματα της οργανωτικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε από τη μια να μην παραπέμπουν σε λειτουργία κόμματος, αλλά από την άλλη να μην ακυρώνουν την οργανωτική, συλλογική και άρα αποτελεσματική συνεύρεση των δυνάμεων του, σταθερά προσανατολισμένοι στις αρχές της δημοκρατίας και του πλουραλισμού, προτείνουμε ένα πολιτικό πλαίσιο διαλόγου για τη σημερινή συγκυρία, για προβληματισμό και εμπλουτισμό.
Ένα πλαίσιο που να χωράνε όχι μόνο όλες οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλες πολιτικές συσπειρώσεις , ένα πλαίσιο που να είναι προωθητικό και επαρκές για να δράσει και για να προβάλει την πολιτική του ταυτότητα και ιδιαιτερότητα, ως δύναμη της ριζοσπαστικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων.
Σήμερα καθίσταται βασικός όρος επιβίωσης της κοινωνίας η ανάγκη:
Να ανατραπεί η πολιτική της κυβέρνησης να ηττηθεί και να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Να αποδυναμωθεί συνολικά ο δικομματισμός και να αδρανοποιηθούν τα εφεδρικά σενάρια διαμόρφωσης μνημονιακών πλειοψηφιών
Ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται με στόχο να δημιουργηθούν οι όροι κοινής δράσης, σύγκλισης και συμπαράταξης όλης της αριστεράς και της συνάντησής του με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που διαχωρίζει την θέση του από τις πολιτικές των μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί στη συγκρότηση μετώπου κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας ώστε να διαμορφωθεί ένα πλειοψηφικό ρεύμα στη βάση ενός προωθημένου ριζοσπαστικού, ανατρεπτικού -ως προς την λογική και τις πολιτικές του μνημονίου- προγράμματος. Εργαζόμαστε ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να συγκροτηθεί ένας συνασπισμός εξουσίας όλων όσων αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ ,όλης της Αριστεράς Κοινοβουλευτικής και Εξωκοινοβουλευτικής καθώς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας.
Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ένα εναλλακτικό πρότυπο οικονομικού, κοινωνικού και οικολογικού μετασχηματισμού της χώρας, αποτελούν ένα κεκτημένο που κατευθύνει την δράση του.
Οι επίκαιροι άξονες μιας αριστερής λύσης δεν μπορεί παρά να θέτουν τα πιο κάτω ζητήματα:
- Άμεση απεμπλοκή από το μνημόνιο και τις συνέπειές του Παλεύουμε για να μην εγκριθεί το νέο τετραετές μνημόνιο .
- Απόρριψη του Συμφώνου για το ευρώ. Η κυβέρνηση δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να υπογράψει αυτό το Σύμφωνο, ούτε η Βουλή να το εγκρίνει. Να μιλήσει ο λαός και να το απορρίψει με δημοψήφισμα. Συμβάλουμε στην ανάπτυξη αντίστοιχων κινημάτων σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ταυτόχρονα, ανεξάρτητα από τις υπάρχουσες διαφορετικές απόψεις, αγωνιζόμαστε για την κατάργηση των ευρωπαϊκών συνθηκών, για την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού οικοδομήματος, για την υπεράσπιση των κατακτήσεων των εργαζομένων.
- Την άμεση ένταξη των τραπεζικού συστήματος υπό εθνικό και κοινωνικό έλεγχο.
- Την ανάκτηση του ελέγχου στρατηγικών τομέων της οικονομίας από ένα Δημόσιο τομέα, που με ένα πρόγραμμα αλλαγών θα γίνει σύγχρονος, ορθολογικός και αποδοτικός και όχι φορέας συναλλαγών, ρουσφετιών, σκανδάλων και κομματικοκρατίας.
- Την ανακατανομή του παραγόμενου πλούτου με πρώτο στόχο την άμεση αποκατάσταση των μισθών, των συντάξεων και των εργασιακών σχέσεων, στην προ του μνημονίου κατάσταση.
- Φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%. Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.
- Την ρύθμιση με ευνοϊκούς όρους των χρεών, στις κοινωνικά και οικονομικά ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες.
- Το σχεδιασμό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας προς όφελος της κοινωνίας και του περιβάλλοντος.
- Ριζική αντιμετώπιση της παγίδας χρέους.
- Το χρέος συνιστά μείζον πρόβλημα, έχει καταστεί μη βιώσιμο και μη διαχειρίσιμο. Έχει ταξικό χαραχτήρα και είναι σύμπτωμα της καπιταλιστικής κρίσης και της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης των κυβερνήσεων του δικομματισμού. Το χρέος δημιουργήθηκε από τις επιλογές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ τα τελευταία 30 χρόνια, εξυπηρετώντας οικονομικά συμφέροντα μόνο κι όχι αναπτυξιακές, παραγωγικές και κοινωνικές ανάγκες. Το χρέος αυτό λοιπόν, δεν είναι χρέος του ελληνικού λαού και δεν είναι καθόλου δίκαιο να τον καλούν να το πληρώσει.
Να διεκδικήσουμε δυναμική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους προς το συμφέρον των λαϊκών στρωμάτων και όχι του κεφαλαίου, ελληνικού και ξένου, με στόχο την άμεση διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του, την μεγάλη και ουσιαστική μείωση των επιτοκίων για ολόκληρο το ποσό (όχι μόνο κατά 1% και μόνο για τα 110 δις) που θα απομείνει, όπως και την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, τέτοια που να μπορεί να εξυπηρετηθεί και βεβαίως χωρίς πρόσθετες επιβαρύνσεις.
Συμβάλλουμε στην ανάπτυξη κινήματος, συμμετέχουμε σε μορφές ελέγχου αμφισβήτησης και προσδιορισμού του απεχθούς και παράνομου τμήματος του ώστε να διαμορφωθεί ο κατάλληλος συσχετισμός που θα δημιουργήσει τους όρους ώστε μέσα από μια επιθετική διαπραγμάτευση να οδηγηθούμε σε μια ρύθμιση του χρέους υπέρ του λαού. Αποκρούουμε τα σενάρια αναδιάρθρωσης που στοχεύουν να εξυπηρετήσουν τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των κερδοσκόπων δανειστών και δημιουργούν μόνιμη υπερχρέωση, υποθήκευση δημόσιας περιουσίας και μακρόχρονα δεσμευτικά προγράμματα λιτότητας.
Για τη καλύτερη διεκδίκηση των παραπάνω στόχων, απαιτείται η διαμόρφωση ενός σχεδίου παρέμβασης για όλη την Ελλάδα, στο κοινωνικοπολιτικό και ιδεολογικό γίγνεσθαι
- Με συμμετοχή στα κινήματα που αναπτύσσονται σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και διεκδικούν την ανατροπή του μνημονίου και των πολιτικών του.
- Με συμμετοχή στους αγώνες και τις εκδηλώσεις που οργανώνονται από φορείς (ΓΣΣΕ, ΑΔΕΔΥ, κλπ).
- Με συμμετοχή σε εκδηλώσεις (ημερίδες, συγκεντρώσεις, συνέδρια κλπ) διαλόγου που αναζητούν αιτίες της κρίσης και επεξεργάζονται προτάσεις διεξόδου.
- Με συμμετοχή στη διαμόρφωση επιτροπών πρωτοβουλίας, σε τοπικό-κλαδικό ή κεντρικό επίπεδο, για διεκδίκηση στόχων π.χ «ΟΧΙ στο μνημόνιο», δημοψήφισμα εναντίον του «Ευρωπαϊκού Συμφώνου για το Ευρώ», για τη διαφύλαξη του Δημόσιου χώρου από το ξεπούλημα που επιχειρεί η κυβέρνηση κλπ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πρωτότυπο πολιτικό σχήμα που, χωρίς να είναι ενιαίος πολιτικός οργανισμός, συνιστά μια πολιτική συμμαχία κομμάτων, οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών της αριστεράς και προοδευτικών πολιτών, που λειτουργεί με την μορφή του πολιτικού κινήματος. Τα κόμματα και οι οργανώσεις που συμμετέχουν διατηρούν την οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική αυτοτέλεια τους, αλλά φροντίζουν ώστε να προωθούνται οι κοινοί στόχοι και η αυτοτελής τους δράση να μην εμποδίζει την κοινή πολιτική δράση
Για την διαμόρφωση της οργανωτικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ πήραμε σοβαρά υπόψη την ανάγκη να υπάρχουν πρόνοιες ώστε να μην διακυβεύεται ο χαρακτήρας του και συγχρόνως να βαθαίνει την δημοκρατική λειτουργία στην κατεύθυνση των δικαιωμάτων των μελών Ο ΣΥΝ καλεί τα μέλη, τους φίλους του και όλο τον κόσμο που εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ να πυκνώσει τις γραμμές του, να αναζωογονηθούν με νέους αγωνιστές όλες οι πολιτικές επιτροπές και να ενεργοποιηθούν στην πάλη κατά της καταιγίδας των κυβερνητικών μέτρων και ταυτόχρονα να συζητήσουν οργανωμένα και δημιουργικά τις προτάσεις της Συντονιστικής επιτροπής ,ώστε στην πανελλαδική συνδιάσκεψή να αποτυπωθεί η βούληση για ένα νέο ουσιαστικό ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν ξεχνάμε πόσο πληγώσαμε και πληγωθήκαμε το τελευταίο διάστημα και ιδιαίτερα, από τη διχαστική σχέση μας στις Περιφερειακές Εκλογές του 2010.
Εγγύηση για να μην επαναληφθούν παρόμοια λάθη, είναι η ειλικρινής επιβεβαίωση της συμφωνίας μας ότι πορευόμαστε όλοι μαζί, η κοινωνική μας γείωση ,η συνεχής εξωστρεφής δράση μας, η ενεργοποίηση του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ και η συμμετοχή του στις πολιτικές διαδικασίες που αφορούν στην κεντρική πολιτική μας παρουσία.
Προτάσεις :
- Να ανασυγκροτηθούν και να συγκροτηθούν όπου δεν υπάρχουν επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ στο νομό, στη πόλη καθώς και στους χώρους δουλειάς που θα είναι ανοιχτές σε όλο τον κόσμο που θέλει να συμμετάσχει. Ο ΣΥΝ πρέπει να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στην επίτευξη αυτού του πραγματικά δύσκολου στόχου. Είναι το πρώτο αλλά αναγκαίο βήμα για μια ουσιαστική, συμμετοχική δημοκρατική επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η συγκρότηση πρέπει να γίνει με πολιτικό περιεχόμενο και όρους και όχι μόνο οργανωτικά. Ενασχόληση με τα γενικά προβλήματα αλλά και τα ειδικά του κάθε χώρου ταυτόχρονα δε με σκέψεις και απόψεις για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Η τοπική ή κλαδική ή θεματική επιτροπή επιλέγει ή εκλέγει τους αντιπροσώπους στην ΠΣ.
- Μέλη του θεωρούνται τα μέλη όλων των οργανώσεων που τον συγκροτούν και οι ανένταχτοι αριστεροί πολίτες που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην οργανωμένη του δράση και καταγράφονται στις καταστάσεις μελών των τοπικών, κλαδικών, θεματικών επιτροπών.
- Οι αποφάσεις λαμβάνονται κατά κανόνα με ομοφωνία η συναίνεση, όπου αυτό δεν είναι εφικτό τότε με πλειοψηφία 2/3.
- Να αποφασίσουμε την καθιέρωση ενός πανελλαδικού συντονιστικού που θα συνέρχεται κάθε 3 η 4 μήνες θα συζητά, θα ελέγχει, θα προτείνει και θα αποφασίζει για την παραπέρα πορεία. Επιλέγει μια ολιγομελή εκτελεστική γραμματεία, την οποία εξουσιοδοτεί να αναπτύσσει την τρέχουσα δραστηριότητα με βάση τις αποφάσεις της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής. Η ΠΣΕ εκπροσωπείται σε κεντρικό επίπεδο από τον εκάστοτε πρόεδρο της Κ.Ο, επίσης ορίζει συντονιστή της δουλειάς της ο οποίος/α εναλλάσσεται ανά εξάμηνο, 3μελές γραφείο τύπου και οργανωτική επιτροπή.
- Να καθιερωθεί πανελλαδική σύσκεψη μία φορά το χρόνο με την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή που θα συζητά αλλά και θα αποφασίζει για τις πολιτικές κατευθύνσεις, τις μαζικές παρεμβάσεις, αλλά και τις οργανωτικές λειτουργίες του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αποφάσεις επιδιώκεται να είναι ομόφωνες ή με ευρύτατη πλειοψηφία που δεν μπορεί να υπολείπεται του 2/3 του αριθμού των μελών του σώματος. Σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό για καθορισμένα από πριν κρίσιμα θέματα προσφεύγουμε στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ με δημοψήφισμα.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Οι τεχνικές λεπτομέρειες που αφορούν στον αριθμό των συμμετεχόντων στον τρόπο επιλογής, μέτρο εκλογής κ.λ.π. θα συζητηθούν και θα ανευρεθούν λύσεις από τη στιγμή που υπάρχει πολιτική συμφωνία και η θέληση να προχωρήσουμε όλοι μαζί.
Γ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ
Για τα οικονομικά του κόμματος και τη διαχείρισή τους θα πρέπει να υπάρχει ενημέρωση των μελών και των φίλων του κόμματος για να υπάρχει πλήρης και σαφής εικόνα, να συνειδητοποιήσουμε τα όποια προβλήματα, να γίνουμε συμμέτοχοι και να κάνουμε προτάσεις για τη λύση τους.Έτσι θα αισθάνεται το κάθε μέλος και φίλος συνυπεύθυνος για την οικονομική πορεία του κόμματός του και θα συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στη στήριξη και ανόρθωση των οικονομικών του.
Η οικονομική προσπάθεια άρα και η οικονομική εξόρμηση του κόμματος δεν πρέπει να θεωρηθεί μια ευκαιριακή διαδικασία για να λύσουμε το θέμα των εσόδων ή να αντιμετωπίσουμε προσωρινές ή μονιμότερες δυσκολίες. Αντίθετα είναι βαθύτατα πολιτική λειτουργία οργανικά ενταγμένη στη γενικότερη πολιτική προσπάθεια του κόμματος. Είναι πολιτική διαδικασία αλληλοενημέρωσης και συμμετοχής των μελών και των φίλων του κόμματος.
Αυτό πρέπει να γίνει για να έχουμε όλοι την εικόνα, να συνειδητοποιήσουμε τα όποια προβλήματα, να γίνουμε συμμέτοχοι και να κάνουμε προτάσεις για πρέπει να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα, να δυναμώνει και δημιουργεί σχέσεις και οργανικούς δεσμούς με τα μέλη , οπαδούς και φίλους του κόμματος.
Απαιτεί κλίμα έμπνευσης, επιχειρηματολογία και βεβαίως άμεση επαφή. Στόχος μας είναι το κόμμα να αποκτήσει σωστή θεώρηση της συνολικής οικονομικής δουλειάς και βέβαια και της οικονομικής εξόρμησης. Γι αυτό και η οικονομική εξόρμηση είναι μια πρόκληση για την Πολιτική Γραμματεία, την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, το Κόμμα ολόκληρο. Πρόκληση γιατί πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας και τις παγιωμένες συνήθειες μέσα στο κόμμα. Γιατί η προσπάθεια αναπτύσσεται σε ένα δυσμενές κοινωνικό, πολιτικό, και οικονομικό περιβάλλον. Γιατί το κλίμα της απαξίωσης των κομμάτων και του πολιτικού προσωπικού αγγίζει όλους τους χώρους.
Σ’ αυτή την πρόκληση είναι απαραίτητο να ανταποκριθούμε με επιτυχία και δυναμισμό. Το Κόμμα να μην εξαρτάται από την κρατική χρηματοδότηση, αλλά από την λειτουργία του.
Στόχοι της οικονομικής εξόρμησης
1. Να συμβάλουμε στην κάλυψη των αναγκών του 2011 που αφορά τη λειτουργία του κόμματος, της Αυγής και του Κόκκινου(αφορά και τα σημερινά χρέη των Νομαρχιακών Επιτροπών.)
2. Να διαμορφώσουμε την οικονομική δομή του κόμματος σε όλα τα επίπεδα από την ΚΠΕ ως την Πολιτική Κίνηση
3. Να διαμορφώσουμε δομές και θεσμούς που θα δημιουργούν τις προϋποθέσεις μονιμότερης επίλυσης του οικονομικού ζητήματος.
Προτάσεις και Μέτρα
1. Για την καλύτερη οργάνωση και έλεγχο της οικονομικής εξόρμησης, συγκροτήθηκε οικονομική επιτροπή από τους: Βίτσας, Λεουτσάκος, Δαρειώτης, Κορωνάκης, Συρμαλένιος
2. Συγκροτείται Δημόσια Οικονομική Επιτροπή με επικεφαλής τον Πρόεδρο του κόμματος γνωστά στελέχη του κόμματος και της Αριστεράς. Αντίστοιχες επιτροπές μπορούν να συγκροτηθούν σε επίπεδο Περιφέρεις ή Νομού.
3. Χρειάζεται να προετοιμάσουμε το κόμμα, πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά με συνελεύσεις για την οικονομική εξόρμηση και να ενημερώσουμε τα μέλη του κόμματος με πληρότητα και διαφάνεια για την κατάσταση των οικονομικών του κόμματος.
4. Διαμορφώνεται η οικονομική δομή του κόμματος. Α) Οικονομικός υπεύθυνος του κόμματος είναι ο σ. Δαρειώτης. Κάθε Νομαρχιακή Επιτροπή και κάθε Πολιτική Κίνηση πρέπει να ορίσει τον /την οικονομικό υπεύθυνό της και να γίνει μια πρώτη σύσκεψη σε επίπεδο Ν.Ε για τη συνολική προετοιμασία. Οι σύντροφοι να συνεδριάζουν σε τακτά χρονικά διαστήματα και να έχουν συχνή επαφή και αλληλοενημέρωση.
5. Ορίζεται έκτακτη εισφορά για κάθε κομματικό μέλος ύψους 50 € για το 2011.Η εισφορά αυτή θα δοθεί στο κεντρικό ταμείο. Μπορεί να δοθεί εφάπαξ ή σε δόσεις. Ορίζεται αυξημένη συμμετοχή στην οικονομική εξόρμηση των μελών της Π.Γ., της Κ.Π.Ε. των Βουλευτών και Ευρωβουλευτή όπως αποφασίστηκε στην Π.Γ.
6. Πολιτικές Κινήσεις και Νομαρχιακές Επιτροπές πέρα από το άνοιγμα σε μέλη, οπαδούς και φίλους, χρειάζεται να αποφασίσουν και άλλες δράσεις που θα έχουν οικονομικό αποτέλεσμα.
7. Τα ποσά της οικονομικής εξόρμησης (πέραν του ποσού των 50€) θα κρατηθούν από τις Π.Κ και τις Ν.Ε για τις δαπάνες τους και τη δημιουργία ταμείου. Εξαιρούνται οι κλαδικές οργανώσεις της Αθήνας από τις οποίες τα αντίστοιχα ποσά θα πηγαίνουν στο κεντρικό ταμείο.
31/05/2011
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
* Επίσης εγκρίθηκαν κατά πλειοψηφία οι εισηγήσεις της Π.Γ. για την πρόταση πολιτικού πλαισίου και οργανωτικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ που είναι. Οι εισηγήσεις αντιστοιχούν στις αποφάσεις της ΚΠΕ και είναι προτάσεις του ΣΥΝ προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΚΠΕ θα αποφασίσει τελικά επί των οριστικών κειμένων.
Η ΕΛΠΙΔΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΥΡΙΖΑ ΠΙΟ ΕΝΩΜΕΝΟ ,ΠΙΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ, ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΚΦΡΑΣΤΩΝ ΤΗΣ
Στις 1,2,3 Ιούλη θα πραγματοποιηθεί η τέταρτη πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλαπλασιάζουμε τις δυνάμεις μας ώστε να γίνει πιο αποφασιστική η πάλη μας ενάντια στην καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης .Συμβάλουμε στην δημιουργία ενός ισχυρού μαζικού κινήματος .
Καλούμε τον κόσμο που εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ να πυκνώσει τις γραμμές του, να αναζωογονηθούν με νέους αγωνιστές όλες οι πολιτικές επιτροπές και να ενεργοποιηθούν στην πάλη κατά της καταιγίδας των κυβερνητικών μέτρων και ταυτόχρονα να συζητήσουν οργανωμένα και δημιουργικά τις προτάσεις της Συντονιστικής επιτροπής ,ώστε στην συνδιάσκεψή μας να αποτυπωθεί η βούληση για ένα νέο ουσιαστικό ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν ξεχνάμε πόσο πληγώσαμε και πληγωθήκαμε το τελευταίο διάστημα και ιδιαίτερα, από τη διχαστική σχέση μας στις Περιφερειακές Εκλογές του 2010.
Εγγύηση για να μην επαναληφθούν παρόμοια λάθη, είναι η ειλικρινής επιβεβαίωση της συμφωνίας μας ότι πορευόμαστε όλοι μαζί , η κοινωνική μας γείωση ,η συνεχής εξωστρεφής δράση μας , η ενεργοποίηση του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ και η συμμετοχή του στις πολιτικές διαδικασίες που αφορούν στην κεντρική πολιτική μας παρουσία.
Η ενότητα της αριστεράς που αποτέλεσε για εμάς στρατηγική επιλογή, δεν θα επιτρέψουμε ούτε να σπαταληθεί, ούτε να απαξιωθεί και μάλιστα σε μια τέτοια συγκυρία που η ανάγκη της αναδεικνύεται δραματικά επίκαιρη, για το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς.
Έχοντας συνείδηση των δυσκολιών της σύνθεσης των διαφορετικών εκτιμήσεων και θέσεων σε κρίσιμα οικονομικά ζητήματα αλλά και τις διαφορετικές προσεγγίσεις στα ζητήματα της οργανωτικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε από τη μια να μην παραπέμπουν σε λειτουργία κόμματος, αλλά από την άλλη να μην ακυρώνουν την οργανωτική, συλλογική και άρα αποτελεσματική συνεύρεση των δυνάμεων του, σταθερά προσανατολισμένοι στις αρχές της δημοκρατίας και του πλουραλισμού, προτείνουμε ένα πολιτικό πλαίσιο διαλόγου για τη σημερινή συγκυρία, για προβληματισμό και εμπλουτισμό.
Ένα πλαίσιο που να χωράνε όλες οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μίνιμουμ για να μην μπορεί να δράσει, αλλά προωθητικό και επαρκές, και για να δράσει και για να προβάλει την πολιτική του ταυτότητα και ιδιαιτερότητα, ως δύναμη της ριζοσπαστικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων.
1. Το πολιτικό ζήτημα
Λύση αριστεράς στην πολιτική κρίση
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει εξελιχθεί ως η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης .Η παραμονή της στην εξουσία θα συνοδευτεί με ακόμη πιο άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων, έξαρση του αυταρχισμού, με υποθήκευση της χώρας στα συμφέροντα του κεφαλαίου, με μια μακρόχρονη πρόσδεση της σε ένα πείραμα χρεοκοπίας του λαού. Δεν έχει την πολιτική, δημοκρατική και ηθική νομιμοποίηση.
Σήμερα καθίσταται βασικός όρος επιβίωσης της κοινωνίας η ανάγκη:
- Να ανατραπεί η πολιτική της κυβέρνησης να ηττηθεί και να "φύγει" η κυβέρνηση Παπανδρέου. Να αποδυναμωθεί συνολικά ο δικομματισμός και να αδρανοποιηθούν τα εφεδρικά σενάρια διαμόρφωσης μνημονιακών πλειοψηφιών
2. Το οικονομικό ζήτημα
Να δώσουμε ένα τέλος στην βαρβαρότητα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.
Οι συνέπειες της εφαρμογής του μνημονίου είναι δραματικές. Η κυβέρνηση με το μνημόνιο πέτυχε στο να ικανοποιήσει τις πιο μύχιες επιδιώξεις του κεφαλαίου ,να ανατρέψει θεμελιώδεις κατακτήσεις δεκαετιών πάλης των εργαζομένων, να βυθίσει την οικονομία στο φαύλο κύκλο υπερχρέωσης και ύφεσης. Η κυβέρνηση και η τρόικα επιμένουν στην ίδια και σκληρότερη γραμμή. Ετοιμάζονται συμπληρωματικά μέτρα για το 2011 και νέα κατεδαφιστικά μέτρα για την τετραετία 2012-14,ενώ προωθείται το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και ότι έχει απομείνει από τις δημόσιες επιχειρήσεις. Το προωθούμενο σύμφωνο για το ΕΥΡΩ, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει το δομικό πρόβλημα του μηχανισμού του ΕΥΡΩ που παράγει τεράστιες αποκλίσεις ,εξαρτήσεις και υπερχρέωση αλλά αντίθετα επιβάλει την δικτατορία των αγορών, των ισχυρών κρατών, των τραπεζών και των δανειστών ενώ συρρικνώνει περαιτέρω την δημοκρατία και θεσμοποιεί τον νεοφιλελευθερισμό.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι επίκαιρη η ανάγκη για ανατροπή του οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου που οικοδομεί ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός και η σύνδεση της εναλλακτικής πρότασης με την σοσιαλιστική προοπτική .
Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ένα εναλλακτικό πρότυπο οικονομικού, κοινωνικού και οικολογικού μετασχηματισμού της χώρας, αποτελούν ένα κεκτημένο που κατευθύνει την δράση του.
Οι επίκαιροι άξονες μιας αριστερής λύσης δεν μπορεί παρά να θέτουν τα πιο κάτω ζητήματα:
- Άμεση απεμπλοκή από το μνημόνιο και τις συνέπειές του .Παλεύουμε για να μην εγκριθεί το νέο τετραετές μνημόνιο .
- Απόρριψη του Συμφώνου για το ευρώ. Η κυβέρνηση δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να υπογράψει αυτό το Σύμφωνο, ούτε η Βουλή να το εγκρίνει. Να μιλήσει ο λαός και να το απορρίψει με δημοψήφισμα. Συμβάλουμε στην ανάπτυξη αντίστοιχων κινημάτων σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο .Ταυτόχρονα ,ανεξάρτητα από τις υπάρχουσες διαφορετικές απόψεις ,αγωνιζόμαστε για την κατάργηση των ευρωπαϊκών συνθηκών .για την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού οικοδομήματος ,για την υπεράσπιση των κατακτήσεων των εργαζομένων.
- Ριζική αναδιανομή του πλούτου και του εισοδήματος για την αποκατάσταση των πληγμάτων που έχουν δεχθεί οι μισθοί και οι συντάξεις, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και η παραγωγική βάση της χώρας. Επιστροφή των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις. Φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%. Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας. Μέτρα για την αύξηση της σταθερής εργασίας ,την απόκρουση των απολύσεων και της απορυθμισμένης εργασίας. Στήριξη των ανέργων, του κοινωνικού κράτους και ενός αναβαθμισμένου δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος.
- Ριζική αντιμετώπιση της παγίδας χρέους.
Εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας ,αλλαγή του προσανατολισμού και της λειτουργίας του.
- Υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών της παιδείας, της υγείας, της παροχής ενέργειας, της παροχής κοινωφελών υπηρεσιών, της κοινωνικής προστασίας υπηρεσίες που πρέπει να παράγονται από Δημόσιους κοινωνικούς φορείς .Απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων και της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας.
- Δημοκρατική αναμόρφωση του κράτους και του πολιτικού συστήματος με απόκρουση κάθε μορφής αυταρχισμού και αντισυνταγματικών μεθοδεύσεων ,με ενίσχυση της δημοκρατικής συμμετοχής της λαϊκής κυριαρχίας και πραγματικής αποκέντρωσης, της παροχής ποιοτικών υπηρεσιών στον πολίτη ,της κατάργησης της διαπλοκής, της εξυπηρέτησης των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και των πελατειακών δικτύων που αποτελούν συνέπειες της εφαρμοσμένης πολιτικής του δικομματισμού.
Για μια αγωνιστική κοινωνική συμμαχία των θυμάτων του μνημονίου.
Παρά την πρωτοφανή και κλιμακούμενη επίθεση από την κυβέρνηση και την τρόικα , το κίνημα είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες. Πρωταρχικό ζήτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η ανάπτυξη ενός ισχυρού μαζικού κινήματος με κεντρικό μήνυμα: ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑ Ο ΛΑΟΣ-ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ, με στόχο την απεμπλοκή από το μνημόνιο , την υπεράσπιση των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων ,την έκφραση έμπρακτης αλληλεγγύης ώστε να κρατηθούν όρθιοι οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, ,την προάσπιση των δημόσιων αγαθών, το χτύπημα της ακρίβειας ,της ανεργίας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι επείγον ζήτημα να αλλάξει η κατάσταση. Να ξεπεραστεί η αδράνεια των ηγεσιών των κεντρικών συνδικάτων και να υπερβούμε τις σοβαρές αδυναμίες στον συντονισμό των από κάτω με όρους πλατύτητας, ταξικής αλληλεγγύης ,ενότητας στη δράση και άρσης του κατακερματισμού.. Μορφές συντονισμού που δοκίμασε το εργατικό κίνημα στο παρελθόν των δευτεροβάθμιων και πρωτοβάθμιων σωματείων ,πρωτοβουλίες ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων, κινήματα ανυπακοής αλληλεγγύης και υποστήριξης δημόσιων αγαθών, πρέπει να αναπτύσσονται και να βρίσκουν τρόπο να ενοποιούνται σε κεντρικό επίπεδο σε ένα ενιαίο κέντρο αγώνα με όρους συμμαχίας όλων των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από τις μνημονιακές πολιτικές. Οι Συνελεύσεις των Οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ (Νομαρχιακές, Τοπικές) χρειάζεται να χρεώσουν μέλη τους και να πάρουν πρωτοβουλίες για τη στήριξη γενικότερα των κινημάτων ανυπακοής , αλλά και των κινημάτων που αναπτύσσονται ιδιαίτερα στους τομείς της εκπαίδευσης (Καλλικράτης στα Σχολεία) της Υγείας (Καλλικράτης στα Νοσοκομεία), στο Περιβάλλον (Σκουπίδια, χωματερές κλπ), στο «δεν πληρώνω», στην «ακρίβεια» κλπ.
ΓΙΑ ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
ΣΥΡΙΖΑ: ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ
ΘΕΜΕΛΙΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΑΣ.
1. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πρωτότυπο πολιτικό σχήμα που, χωρίς να είναι ενιαίος πολιτικός οργανισμός, συνιστά μια πολιτική συμμαχία κομμάτων ,οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών της αριστεράς και προοδευτικών πολιτών ,που λειτουργεί με την μορφή του πολιτικού κινήματος .Τα κόμματα και οι οργανώσεις που συμμετέχουν διατηρούν την οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική αυτοτέλεια τους αλλά φροντίζουν ώστε να προωθούνται οι κοινοί στόχοι και η αυτοτελής τους δράση να μην εμποδίζει την κοινή πολιτική δράση.
Οι αποφάσεις σε όλη την κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνονται με τον κανόνα της ομοφωνίας και της συναίνεσης.
Για την διαμόρφωση της οργανωτικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ πήραμε σοβαρά υπόψη την ανάγκη να υπάρχουν πρόνοιες ώστε να μην διακυβεύεται ο χαρακτήρας του και συγχρόνως να βαθαίνει την δημοκρατική λειτουργία στην κατεύθυνση των δικαιωμάτων των μελών. Ιδιαίτερη φροντίδα έχει καταβληθεί ώστε να εκφράζονται στα βασικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ οι γυναίκες και η νεολαία, οι ανένταχτοι, οι Περιφέρειες και οι Συνιστώσες. Ο τρόπος συγκρότησης της Πανελλαδικής Σύσκεψης αλλά και της Σ.Ε. είναι ένα μίγμα αυτών των παραγόντων και συνδυάζει τον ορισμό ή επιλογή με τη δυνατότητα εκλογικής διαδικασίας.
2. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτείται με ανοιχτές διαδικασίες σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο και επιχειρεί να συσπειρώσει στο πολιτικό σχέδιο της ριζοσπαστικής αριστεράς ευρύτατο αριθμό πολιτών. Συγκροτούνται πολιτικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ παντού σε νομαρχιακό επίπεδο στους νομούς της χώρας και σε επίπεδο κλάδων και δήμων στις μεγάλες πόλεις .Μέλη του θεωρούνται τα μέλη όλων των οργανώσεων που τον συγκροτούν και οι ανένταχτοι αριστεροί πολίτες που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην οργανωμένη του δράση και καταγράφονται στις καταστάσεις των τοπικών επιτροπών . Σε αυτό το επίπεδο εκλέγεται αντιπροσωπευτικά γραμματεία και επιλέγεται συντονιστής. Στόχος είναι η εξωστρεφής δράση του ΣΥΡΙΖΑ, η συμμετοχή στο κίνημα κάθε περιοχής και κλάδου, η ανάπτυξη πολιτικών πρωτοβουλιών, η πολιτική παρέμβαση για τα ζητήματα ευθύνης του. Οι αποφάσεις λαμβάνονται με ομοφωνία και σε κάθε περίπτωση συναινετικά. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και όταν υπάρχει ανυπέρβλητη δυσκολία η απόφαση λαμβάνεται με την πλειοψηφία των 2/3.
3. Σε κεντρικό επίπεδο ο πολιτικός σχεδιασμός και οι αποφάσεις για θέσεις, δράσεις και πρωτοβουλίες λαμβάνονται από την Συντονιστική επιτροπή που πρέπει να έχει ευρεία σύνθεση . Η ΣΕ εκπροσωπείται σε κεντρικό επίπεδο από τον εκάστοτε πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας και ορίζει επίσης συντονιστή της δουλειάς της, ο οποίος/α εναλλάσσεται ανά εξάμηνο καθώς και τριμελές γραφείο τύπου και οργανωτική επιτροπή .
Συγκροτούνται επίσης θεματικές επιτροπές για : τα εργατικά θέματα, γυναικών, νεολαίας , παιδείας , υγείας, περιβάλλοντος ,τοπικής αυτοδιοίκησης κ.α. ,ενώ για επίκαιρα και κρίσιμα θέματα δημιουργούνται ad hoc ομάδες εργασίας και διοργανώνονται ειδικές συζητήσεις για επεξεργασία θέσεων .
4. Η πανελλαδική συνδιάσκεψη συνέρχεται μία φορά τον χρόνο και αποτελεί ένα σώμα διαβούλευσης για την εκτίμηση του απολογισμού δράσης και την διαμόρφωση της πολιτικής στάσης του σχήματος για τον επόμενο χρόνο .Η συνδιάσκεψη απαρτίζεται από την συντονιστική επιτροπή, 10 μέλη που εκ των προτέρων ορίζονται από κάθε συνιστώσα και από αντιπροσώπους ,οι οποίοι ορίζονται ή εκλέγονται από τις τοπικές , κλαδικές και θεματικές οργανώσεις
Η συνδιάσκεψη μπορεί να επικυρώνει την σύνθεση της συντονιστικής επιτροπής (κάθε δύο χρόνια ,ανάλογα με τον τρόπο που θα αποφασιστεί ) και να συζητά τις προτάσεις που εισηγείται η συντονιστική επιτροπή. Μετά την συζήτηση διαμορφώνεται από την ΣΕ το τελικό σχέδιο απόφασης και επιχειρείται η επικύρωση της απόφασης με ομοφωνία ή αν αυτό δεν επιτυγχάνεται τότε η έγκριση δίνεται με ευρύτατη πλειοψηφία που δεν μπορεί να υπολείπεται των 2/3 του αριθμού των μελών του σώματος.
5. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ συντονίζονται στο μαζικό επίπεδο με στόχο την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα (στο εργατικό κίνημα, στα κινήματα, στην τοπική αυτοδιοίκηση).
6. Για κρίσιμα ζητήματα οργανώνονται συζητήσεις σε όλες τις κλαδικές και τοπικές επιτροπές, ενώ με πρόταση της ΣΕ μπορεί για κρίσιμες επιλογές να οργανώνονται δημοψηφίσματα.
Ενδεικτικά η πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη αντιπροσώπων συγκροτείται ως εξής:
- Έως τις 15/6 διαμορφώνεται ο κατάλογος μελών ΣΥΡΙΖΑ από τα μέλη των συνιστωσών και τους ανένταχτους.
- 22-30/6 γίνονται οι Γ.Σ. ανά τόπο, κλάδο και θεματική.
- Ως θεματικές θεωρούνται οι οργανώσεις : α)περιβάλλοντος β) δικαιωμάτων γ)γυναικών.
- Ως κλαδικές θεωρούνται οι Επιτροπές Δημοσίου, ΔΕΚΟ, Τραπεζών, Υγείας, Παιδείας και Ιδιωτικού τομέα και των ΑΕΙ-ΤΕΙ – ερευνητικά ιδρύματα όπου συμμετέχουν καθηγητές κάθε βαθμίδας, εργαζόμενοι σε ερευνητικά ιδρύματα, ΑΕΙ και ΤΕΙ και οι φοιτητές, σπουδαστές.
- Τοπικές Επιτροπές συγκροτούνται σε επίπεδο Νομού ή Δήμου.
- Οι αντιπρόσωποι επιλέγονται ή εκλέγονται με μέτρο 1/5 επί των ψηφισάντων ή παρόντων. Υπάρχουν 2 ποσοστώσεις: Τουλάχιστον 20% ανένταχτοι, ποσοστό γυναικών αντίστοιχο με την οργανωτική κατάσταση ή 50%.
- Κάθε συνιστώσα ορίζει εκ των προτέρων 10 μέλη της ως αντιπροσώπους
- Η Κοινοβουλευτική Ομάδα και ο Ευρωβουλευτής είναι κανονικά μέλη της Πανελλαδικής Σύσκεψης.
Να αποτελείται από 5 μέλη που ορίζει κάθε κόμμα ή οργάνωση που συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ, από τα μέλη της κοινοβουλευτικής και ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας , από μέλη που επιλέγονται ή εκλέγονται από κάθε μία από τις 13 περιφέρειες της χώρας, (Πρόταση για τις Περιφέρειες: Αττική: 30 και κλαδικές Αττικής 10, Κ. Μακεδονία: 10, όλες οι άλλες από 5) από 3 μέλη που επιλέγονται ή εκλέγονται από τις θεματικές οργανώσεις. Στο όργανο πρέπει να υπάρχει αντιπροσωπευτικός αριθμός γυναικών αντίστοιχος με την αντιπροσώπευση στην Πανελλαδική Σύσκεψη ή 50%, ανένταχτων τουλάχιστον 20% και τουλάχιστον 10% νέοι κάτω των 30 ετών. (Με βάση τα παραπάνω ο συνολικός αριθμός της πρώτης Σ.Ε. είναι περίπου 170). Η ΣΕ συνεδριάζει ανά τρείς μήνες και επιλέγει μια ολιγομελή εκτελεστική γραμματεία ,την οποία εξουσιοδοτεί να αναπτύσσει την τρέχουσα δραστηριότητα με βάση τις αποφάσεις της ΣΕ.
15.2.11
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ (12-13.2.2011)
1. ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ.
1α. Οξύνεται η κοινωνική-ταξική επίθεση του ηγετικού πυρήνα και των κυβερνήσεων της Ε.Ε. με στόχο την κατάργηση των δικαιωμάτων και τη συρρίκνωση των κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών. Ο σχεδιασμός για τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας, οι προωθούμενες επιλογές για κοινή οικονομική διακυβέρνηση, οι αποφάσεις για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και κυρίως η ολόπλευρη προετοιμασία για τη διαμόρφωση Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας, συνιστούν μια ενιαία πολιτική. Την πολιτική των δυνάμεων του κεφαλαίου για την έξοδο από την κρίση με ολόπλευρη ενίσχυση των συμφερόντων και των δυνάμεων που το υπηρετούν, σε βάρος των εργαζομένων, ιδιαίτερα των νέων και των γυναικών, των μεταναστών και των πιο αδύναμων κοινωνικά ομάδων.
Σ΄αυτό το πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει και προσπαθούν να επιβάλλουν οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε. επιχειρείται να υπάρξουν ευρύτερες συναινέσεις, ώστε ο νεοφιλελευθερισμός να συνταγματοποιηθεί και η λιτότητα να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα. Ενώ ταυτόχρονα θα εφαρμόζονται διαδοχικά μνημόνια με σκληρά αντικοινωνικά μέτρα σε βάρος των εργαζομένων, μνημόνια που θα επιβάλλονται μάλιστα χωρίς καμία θεσμική πολιτική διαβούλευση και έλεγχο.
Επιχειρείται η διάλυση των υπολοίπων του κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη με μοναδικό στόχο των δυνάμεων του κεφαλαίου το να καταστεί η Ε.Ε. ανταγωνιστική, άμεσα, προς τις νέες αναδυόμενες δυνάμεις της Ανατολής μέσα από τη δραματική μείωση των εισοδημάτων και τη συρρίκνωση των εργασιακών κατακτήσεων των εργαζομένων στην Ευρώπη.
Η γερμανικής έμπνευσης ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλλει μια ολοκληρωτική πανευρωπαϊκή κυριαρχία των οικονομικά ισχυρών σε βάρος των δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων των λαών της Ευρώπης. Το σχέδιο αυτό, του οποίου η υλοποίηση θα πρέπει να αποτραπεί στο προσεχές διάστημα, μέσα από την αντίσταση κινημάτων και λαών και την αξιοποίηση των επιμέρους αντιθέσεων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, προτείνεται από το γαλλογερμανικό άξονα στο όνομα της «διάσωσης του ευρώ» και της αντιμετώπισης της «κρίσης χρέους». Έχει ως μοναδική επί της ουσίας προτεραιότητα και μέριμνα τη διασφάλιση των κεκτημένων των τραπεζών, τη διατήρηση και διεύρυνση της κυριαρχίας των αγορών και την υπέρβαση της σημερινής δομικής κρίσης του συστήματος σε βάρος του κόσμου της εργασίας.
Στη βάση των προωθούμενων ήδη σχεδίων οικονομικής διακυβέρνησης και ιδιαίτερα του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας η λιτότητα και η επίθεση στην εργασία δεν συνδέεται πλέον μόνο με το ζήτημα του χρέους, αλλά και με το «μόνιμο» ζήτημα της ανταγωνιστικότητας, εξέλιξη που δικαιώνει την Αριστερά στο σύνολό της ως προς την ανάδειξη έγκαιρα του ζητήματος ότι το μνημόνιο και η ταξική επίθεση που συνεπάγεται ήταν ο στόχος και όχι το μέσο για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους.
Ενόψει αυτών των εξελίξεων η θέση μας, ως ΣΥΝ, περί ανατροπής όλων των συνθηκών πρέπει να εξειδικευτεί ώστε να ανταποκρίνεται στην εμβέλεια των επιχειρούμενων αλλαγών, στα πλαίσια ενός ευρύτερου στόχου για την άμεση και ριζική μετατροπή του συνόλου της νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το κοινό μέλλον των λαών της Ευρώπης όχι μόνο δεν μπορεί να περάσει μέσα από αυτή την αρχιτεκτονική της Ε.Ε. αλλά υποθηκεύεται για δεκαετίες στο μέλλον. Άλλωστε, αν πραγματοποιηθεί, παρά τις αντιστάσεις και τους αγώνες για την αποτροπή του, αυτός ο σχεδιασμός που βρίσκεται σε εξέλιξη οδηγούμαστε πιθανόν στην οικονομική και πολιτική διάλυση της ευρωζώνης. Είναι ώρα να σημάνει συναγερμός ανάμεσα στους ευρωπαίους εργαζόμενους για τον κοινό αγώνα που θα μπλοκάρει τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού. Αγώνας στα πλαίσια του οποίου θα πρέπει να αξιοποιηθούν το σύνολο των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που αρνούνται αυτή την εξέλιξη χωρίς ιδεοληψίες και προκατασκευές, στο βαθμό μάλιστα που η επιχειρούμενη ταυτόχρονα επιβολή της λογικής του μνημονίου σε όλους τους λαούς της Ευρώπης ομογενοποιεί αντικειμενικά το πεδίο των αγώνων τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο εκφράζοντας, αλλά και υπερβαίνοντας τις εθνικές ιδιαιτερότητες.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη συναινέσει στην εφαρμογή των παραπάνω απαράδεκτων σχεδίων, για μια ακόμη φορά ερήμην του ελληνικού λαού και της Βουλής. Ταυτόχρονα συμμετέχει από κοινού με τους «δανειστές» στο σχέδιο για πολύχρονη επιμήκυνση της αποπληρωμής του συνολικού ελληνικού χρέους με απαράδεκτες μάλιστα προϋποθέσεις, δηλαδή έχει συναινέσει στην επιβολή για δεκαετίες ακραίων προγραμμάτων λιτότητας και καταστρατήγησης όλων των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων των εργαζομένων.
1β. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά απευθύνεται προς τους εργαζόμενους και τους καλεί να αντισταθούν και να ανατρέψουν τις απαράδεκτες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, να αμφισβητήσουν και να ακυρώσουν τη συνταγματοποίηση της λιτότητας και της συρρίκνωσης των κοινωνικών κατακτήσεων.
Διεκδικεί μια ριζικά διαφορετική κοινωνική και οικονομική πολιτική που θα προστατεύει την εργασία, θα προωθεί την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανάπτυξη, θα διαμορφώνει νέους συσχετισμούς μέσα από την ανάπτυξη μαζικών κινημάτων και την ήττα των νεοφιλελεύθερων επιλογών και των πολιτικών που τη στηρίζουν. Μια πολιτική που στοχεύει στην επανίδρυση της Ενωμένης Ευρώπης στη βάση μιας εναλλακτικής αρχιτεκτονικής και των αναγκαίων προοδευτικών πολιτικών συσχετισμών, που θα διασφαλίζουν το βάθεμα των κοινωνικών, οικολογικών, δημοκρατικών κατακτήσεων των εργαζομένων και των λαών και θα είναι ανοικτή στη σοσιαλιστική προοπτική.
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά αγωνίζεται και διεκδικεί την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας και την αντίσταση στις πολιτικές που ενισχύουν και βαθαίνουν τον αντικοινωνικό χαρακτήρα του σημερινού Συμφώνου. Εργαζόμαστε από κοινού για την ανατροπή και την κατάργηση των διαφόρων μνημονίων που συνομολογούνται στα πλαίσια του ευρωπαϊκού μηχανισμού.
Ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόμαστε στη χώρα μας, όπου ήδη εφαρμόζεται πιλοτικά η πολιτική των αντικοινωνικών μνημονίων, αλλά και μαζί με τις άλλες αριστερές ευρωπαϊκές δυνάμεις, για την πραγματική λύση των κρίσεων χρεών σε όφελος των εργαζομένων και των λαών.
Διέξοδος μπορεί να υπάρξει μόνο στη βάση της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους των χρεών και της αποχρέωσης με ελάχιστο επιτόκιο σε ικανό χρονικό διάστημα που θα επιτρέπει την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων της ανεργίας, της ύφεσης και της άδικης αναδιανομής εισοδημάτων στη χώρα μας.
Στο αμέσως προσεχές διάστημα με αιχμή και το Συνέδριο του ΚΕΑ για το ζήτημα του χρέους που θα διεξαχθεί στην Αθήνα τον Μάρτιο, αφού προηγηθεί στο τέλος Φλεβάρη και σχετικό σώμα για τις οδυνηρές συνέπειες σε βάρος των γυναικών, αλλά και άλλες πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν στη χώρα μας, όπως π.χ. η καταγραφή του επαχθούς χρέους και η διεκδίκηση διαγραφής του, ή αντίστοιχες δράσεις σε ευρωπαϊκή κλίμακα, θα πρέπει να αξιοποιηθούν όλες οι δυνάμεις που αντιστέκονται στην επιβολή του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας.
Μέχρι τον Ιούνιο θα πραγματοποιηθεί και το ειδικό σώμα που έχει αποφασίσει το Συνέδριο του Κόμματος για την ανασκόπηση των εξελίξεων και το βάθεμα της πολιτικής μας για την εναλλακτική πρόταση σε σχέση με τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται, σε αρνητική κατεύθυνση, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
2. ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΝΕΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΜΕ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΝΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΕΙ, ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ.
2α. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απολύτως ευθυγραμμισμένη και σε αρκετά ζητήματα με δικές της πρωτοβουλίες και προτάσεις μέσα στο γενικότερο πλαίσιο των επιταγών της διεθνούς τρόικας, οξύνει την ολομέτωπη πολιτική επίθεσή της στα πιο στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων, σε δημοκρατικές κατακτήσεις και ελευθερίες που αποτελούν συμπύκνωση των λαϊκών αγώνων σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο. Επιχειρεί μια σαρωτική επιβολή των λεγόμενων διαρθρωτικών αλλαγών - μεταρρυθμίσεων για την ουσιαστική υπαγωγή της υγείας, της ανώτατης παιδείας, των δημόσιων συγκοινωνιών και γενικότερα των υποδομών της χώρας, αλλά και του περιβάλλοντος στην υπηρεσία μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων και τη ριζική απάλειψη του δημόσιου χαρακτήρα τους.
Ενδεικτική της υποκρισίας, της πολιτικής συμπαιγνίας κυβέρνησης και τρόικα και βέβαια απολύτως ενδεικτική της πλήρους χρεοκοπίας των πολιτικών των μνημονίων που οδηγούν σε μεγαλύτερα αδιέξοδα, αποτελεί το πρόσφατο στημένο επικοινωνιακά επεισόδιο, της δήθεν σύγκρουσης με την τρόικα για τη δημοσιοποίηση της εκποίησης δημόσιου πλούτου ύψους 50 δις. Επιβεβαιώνεται, πλήρως, η εκτίμηση ότι το μνημόνιο αποσκοπούσε, με πρόσχημα την αντιμετώπιση του χρέους, στη βίαιη αναδιανομή και διαρκή λιτότητα σε βάρος του λαού, στη δραματική συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων και στη διαμόρφωση σε αντιστοιχία με τις πολιτικές που επιχειρείται να εφαρμοστούν στην Ε.Ε. νέων ευκαιριών και νέων πεδίων για την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Απολύτως συνειδητά οδηγούμαστε σε μια παρατεταμένη ύφεση με μεγάλη αύξηση της ανεργίας, ιδιαίτερα των νέων και με συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης. Επιπλέον, ακόμα και η αντιμετώπιση του περιβάλλοντος, όπως προκύπτει από τη νομοθεσία φαστ τρακ και τα σχέδια για το Ελληνικό, έχει υπαχθεί, πλήρως, σε μια «λογιστική» αντίληψη εξυπηρέτησης του χρέους προς όφελος διεθνών και ντόπιων κεφαλαίων. Συστηματικά συρρικνώνεται ο δημόσιος χώρος, υπέρ των αγορών και σε βάρος των κοινωνικών αναγκών. Αυτό το στόχο υπηρετεί μια συνολική πολιτική «σοκ και δέους» χωρίς υποχώρηση και χωρίς δισταγμούς.
Η πολιτική αυτή συνδυάζεται με μια πρωτοφανή επίθεση εναντίον όλων όσων αντιστέκονται και δυσκολεύουν την εφαρμογή αντιλαϊκών πολιτικών. Μια επίθεση που η κυβέρνηση προωθεί με την ευρύτερη συναίνεση ενός τόξου πολιτικών δυνάμεων, προθύμων να συναινέσουν ή να ανεχθούν τις πολιτικές του μνημονίου, μια ολομέτωπη αντιπαράθεση που σε μεγάλο βαθμό υλοποιείται μέσα και από τη συνεργασία με κέντρα οικονομικής διαπλοκής που ελέγχουν ή επηρεάζουν Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και επιχειρούν συστηματικά τη στοχοποίηση και τη συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων, ολόκληρων επαγγελματικών κλάδων, αλλά και των αυτόνομων κινημάτων των πολιτών που αντιστέκονται.
Ταυτόχρονα και ενώ προωθείται ο ανοικτός συμψηφισμός και η συγκάλυψη τεράστιων οικονομικών σκανδάλων που είχαν ευθεία αναφορά σε πολιτικό χρήμα και διαπλοκή των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν επί δεκαετίες τη χώρα, συνεχίζεται απροκάλυπτα η παροχή νέων περιθωρίων κερδοφορίας με τη δραστική μείωση των συντελεστών φορολόγησης του κεφαλαίου, την επιχειρούμενη κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων εργασίας και τη συνεχή ονομαστική συμπίεση των αμοιβών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Αναδεικνύεται μια ατζέντα πρωτοφανούς αυταρχισμού, για τα δεδομένα και τις κατακτήσεις των κινημάτων, των εργαζομένων και της νεολαίας στη χώρα μας, προβάλλονται πολιτικές του «νόμου και της τάξης» που ισχυροποιούν τη δράση των κατασταλτικών μηχανισμών και του κράτους συνολικότερα απέναντι σε όσους πολίτες Έλληνες ή μετανάστες ονομάζονται πλέον «τσαμπατζήδες», «κοπρίτες», «υποκινούμενες συντεχνίες».
Η ακραία αυταρχική συμπεριφορά προς τους διαδηλωτές συνοδεύεται πλέον από δικαστικές διώξεις, από έκδηλη προσπάθεια ποινικοποίησης κοινωνικών αγώνων, ακόμα και από συμπτώματα επιβολής αστυνομικών μέτρων καθολικής απαγόρευσης σε κίνηση και συνάθροιση πολιτών, ενώ επιχειρείται και εμπλοκή του στρατού, συμπτώματα που παραπέμπουν ευθέως σε άλλες εφιαλτικές εποχές που έχει ζήσει η χώρα μας. Η αντίσταση και η αλληλεγγύη στους αγώνες, η αποδόμηση των φαινομένων κοινωνικού αυτοματισμού, η αντιμετώπιση των επιθέσεων χειραγώγησης και της επικοινωνιακής εκστρατείας για δημιουργία φόβου στους πολίτες, είναι πλευρές μιας ενιαίας πολιτικής απάντησης που μπορεί να εμπνεύσει ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς και όχι μόνο.
2β. Στα πλαίσια αυτά προωθούν πολιτικές αντιλήψεις «σκούπας» και «τείχους» για τους μετανάστες αντί της αναγκαίας ανοικτής και σύγχρονης μεταναστευτικής πολιτικής στη βάση των προτάσεων νομιμοποίησης που έχουν κατατεθεί από τις δυνάμεις της αριστεράς και όχι μόνο σε συνθήκες μάλιστα οξυμένης οικονομικής κρίσης που βιώνουμε στη χώρα μας. Η αριστερά οφείλει, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, που αξιοποιούνται από τις αντιδραστικές δυνάμεις για να περάσουν οι ξενοφοβικές ιδέες στο δοκιμαζόμενο λαό μας, να αντικρούσει αυτές τις απόψεις, να ενθαρρύνει τη δημιουργία ενός ευρύτατου μετώπου δυνάμεων, που θα κατανοεί το ότι οι μετανάστες ανήκουν στο βασικό κορμό της εργατικής τάξης στην Ελλάδα και μάλιστα είναι το πιο εκτεθειμένο στην εκμετάλλευση τμήμα της.
Η στρατηγική της αριστεράς περιλαμβάνει το σύνολο της εργατικής τάξης και η νομιμοποίηση των μεταναστών διευκολύνει τη μετακίνηση, μειώνει την εγκληματικότητα, αίρει την εκμετάλλευση και το μισθολογικό ντάπινγκ, βοηθά τα ασφαλιστικά ταμεία. Ο αγώνας των μεταναστών εργατών, με αυτή την έννοια, εναντίον της στυγνής μορφής πολύχρονης εκμετάλλευσης στη βάση μιας κρατικής και ευρωενωσιακής πολιτικής, τύπου απαρτχάιντ, συνιστά κατεξοχήν ταξικό θέμα με σοβαρές ανθρωπιστικές και κοινωνικές διαστάσεις. Η πρόταση νόμου που υπέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ανοίξει το δρόμο, ώστε να δοθούν λύσεις άμεσα στο μείζον αυτό ζήτημα. Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών σε Αθήνα - Θεσσαλονίκη μπορεί και πρέπει να έχει νικηφόρα έκβαση με τη βοήθεια της διευρυνόμενης κοινωνικής συμπαράστασης.
Επικίνδυνα συμπτώματα για την ίδια τη δημοκρατία μας αποτελούν, τόσο η υστερία εναντίον των ειρηνικών μεταναστών - εργατών που διεκδικούν, με οριακή επιλογή για την υγεία τους, την αυτονόητη νομιμοποίησή τους, όσο και η ανάδειξη του θέματος του πανεπιστημιακού ασύλου, για το οποίο μάλιστα ζητείται ευθέως η κατάργησή του από τις πλέον συντηρητικές δυνάμεις του τόπου. Χρησιμοποιούν το άσυλο ως θέμα αιχμής για μια συνολική αντιμεταρρύθμιση στο χώρο της Ανώτατης Παιδείας με μία στοχευμένη μάλιστα προπαγάνδα που θέλει να ακυρώσει την ουσία, το εύρος και τον κοινωνικό χαρακτήρα του πανεπιστημιακού ασύλου ως δημοκρατικής κατάκτησης στη χώρα μας προηγούμενων δεκαετιών. Ενδεικτική μάλιστα αυτής της κατεύθυνσης «ενοχοποίησης», σε ότι αφορά το άσυλο και όχι μόνο, είναι η απαράδεκτη από κάθε άποψη επιχείρηση ποινικοποίησης των κοινωνικών αγώνων, της αλληλεγγύης και ιδιαίτερα των αγώνων των μεταναστών, μέσα από την πρόσφατη εισαγγελική παρέμβαση.
Σε αγαστή συγχορδία η κυβέρνηση και οι δυνάμεις του συντηρητικού τόξου προσπαθούν να στοχοποιήσουν τους κοινωνικούς αγώνες με κατασυκοφάντηση όσων κινητοποιούνται με τον κοινωνικό αυτοματισμό, με ευρύτατη επικοινωνιακή επίθεση ενάντια στον Συνασπισμό, τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και τη Νεολαία του Συνασπισμού. Ως απάντηση στη γενικευμένη συκοφάντηση, την επιχείρηση καταστολής και χειραγώγησης εναντίον αγώνων και πολιτών, αλλά και συλλογικοτήτων που αντιστέκονται, πρέπει να ενθαρρύνουμε μια ολόπλευρη πολιτική και ιδεολογική αντεπίθεση.
Να στηρίξουμε και να τασσόμαστε αλληλέγγυοι με τα αυθόρμητα, τα μαζικά κινήματα που αναπτύσσονται με τις μορφές που οι ίδιοι οι πολίτες επιλέγουν. Με σεβασμό στην αυτονομία τους, αλλά και με θετική συμβολή, ώστε να διευρύνεται η κοινωνική συναίνεση στα αιτήματα και τις μορφές δράσης που επιλέγουν.
Είναι καιρός η κυβέρνηση να αντιληφθεί πως η ίδια η πολιτική της υποκινεί την αντίδραση και αντίσταση των εργαζομένων Ελλήνων και μεταναστών. Ο ΣΥΝ παραμένει αταλάντευτος, θα μείνει ακλόνητος, στην υπεράσπιση των αρχών του και στην ανυποχώρητη συμπαράσταση των δίκαιων αιτημάτων της κοινωνίας και καλεί τον λαό να εκδηλώσει την αλληλεγγύη του σ΄όσους πλήττονται από τη θύελλα των κυβερνητικών πολιτικών. Ο ΣΥΝ προειδοποιεί την κυβέρνηση ότι η προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης με την μετάβαση σ΄έναν πιο άγριο καπιταλισμό σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο και η συνακόλουθη εκστρατεία αυταρχισμού, καταστολής και συρρίκνωσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, θα πέσουν στο κενό.
Σήμερα είναι αναγκαία παρά ποτέ μια νέα δυναμική στους κοινωνικούς αγώνες, η διασύνδεση των επιμέρους κινημάτων με μια συνολική προσπάθεια ανατροπής των αντιλαϊκών πολιτικών του μνημονίου και της σημερινής κυβέρνησης μέσα και από τη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού συσχετισμού με αριστερό πρόσημο. Ταυτόχρονα, σε ό,τι μας αφορά, καθίσταται επιτακτική η παραπέρα διαμόρφωση και επικαιροποίηση της εναλλακτικής προγραμματικής πρότασής μας για διέξοδο από την κρίση στη βάση και των νέων δεδομένων στην Ευρώπη και τη χώρα μας.
3. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΤΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ.
3α. Μέσα στη διαμορφούμενη πολιτική συγκυρία γίνεται φανερό ότι η κρίση του πολιτικού συστήματος και η γενικευμένη απαξίωση των δύο εταίρων του συναινετικού δικομματισμού δεν έχει γίνει δυνατό να μετατραπεί σε μια νέα προοδευτική δυναμική που θα εγγυάται την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων με την ανατροφοδότηση της ανάπτυξης μαζικών, ενωτικών και πολύμορφων κινημάτων αντίστασης και ανατροπής των πολιτικών των μνημονίων και των ίδιων των εμπνευστών τους.
Οι δυνάμεις που στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική επιχειρούν να χρεώσουν συνυπευθυνότητα προς τις δυνάμεις της αριστεράς και να καταστήσουν τις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης και τους κοινωνικούς αγώνες «ενόχους» για τα σημερινά αδιέξοδα! Αλλά και στα πλαίσια της αριστεράς συνυπάρχουν αντιλήψεις που διαιωνίζουν τους διχασμούς, τις διαχωριστικές γραμμές, τις οξείες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις με αφορμή και την κρίση.
Θεωρούμε, ότι η ίδια η κρίση και ιδιαίτερα η σημερινή συγκυρία επιβάλλουν την πλήρη ανατροπή αυτών των ανθενωτικών αντιλήψεων, μπορούν να γονιμοποιήσουν τη διαμόρφωση ενός ευρύτατου μετώπου μέσα από ενωτικές διεργασίες, κοινές δράσεις και διεκδίκηση κοινών εναλλακτικών προς το μνημόνιο πολιτικών, σ΄ένα μεγάλο φάσμα δυνάμεων από το χώρο όσων αποδεσμεύονται αριστερά του ΠΑΣΟΚ μέχρι και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής και πολιτικής οικολογίας. Σ΄αυτή την κατεύθυνση, συμμετέχουμε ως ΣΥΝ και ως ΣΥΡΙΖΑ σε πρωτοβουλίες που θα ενταθούν στο επόμενο διάστημα με στόχο να δημιουργηθεί μια νέα δυναμική και μια νέα ελπίδα για τη συνεργασία και την κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων, μια θετική διέξοδος στις αναζητήσεις του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας μας που στέκεται κριτικά σήμερα απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Η άρση του κατακερματισμού, η υποχώρηση των διχαστικών αντιλήψεων, η διαμόρφωση ενός ενωτικού κλίματος συμπαράταξης μέσα στα κοινωνικά κινήματα, αποτελούν για τον ΣΥΝ στρατηγικής σημασίας επιλογή που πρέπει να υπηρετείται με όλες τις πολιτικές πρωτοβουλίες και κινήσεις μας. Η δυναμική επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ενισχύσει αυτή τη θετική εξέλιξη για όλη την αριστερά.
3β. Η επανεκκίνηση και σε κεντρικό επίπεδο της λειτουργίας του συμμαχικού σχήματος, του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να είναι άμεση και προσδοκούμε να αποτυπώσει στο δημόσιο χώρο, με βάση ένα κοινό προωθητικό πολιτικό πλαίσιο, τόσο τη συνέχεια στις αξίες και το εύρος των πρωτοβουλιών που προσέδωσαν κύρος και δυναμική στο εγχείρημα, όσο και την διακριτή α-συνέχεια σε επιλογές, νοοτροπίες και τη στενότητα πολιτικών αντιλήψεων που κατά καιρούς λειτούργησαν αρνητικά και αποθάρρυναν το ευρύ ακροατήριο της αριστεράς. Εκτιμούμε ότι μπορεί να διαμορφωθεί στο επόμενο διάστημα ακόμα καλύτερο κλίμα και πολιτική συναντίληψη για τη λειτουργία και το μέλλον του συμμαχικού μας σχήματος.
Βρισκόμαστε εδώ και καιρό όλοι μας σε μια δοκιμασία και θεωρούμε, ότι σωστά από κοινού όλοι παίρνουμε τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για μια νέα φάση στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας τις γόνιμες συνθέσεις αντί των άγονων αντιπαραθέσεων.
Εγκρίνουμε και θα ενισχύσουμε τη συναίνεση που έχει επιτευχθεί με βάση και τις δικές μας προτάσεις, αλλά και προτάσεις και πρωτοβουλίες απ΄όλες τις πλευρές που ενδιαφέρονται για το εγχείρημα. Κοινή πεποίθηση, άλλωστε αποτελεί, ότι αυτό το μεταβατικό στάδιο, αυτή η νέα φάση για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα σφραγιστεί όχι μόνο από τις πρωτοβουλίες στη Βουλή, την πολιτική συγκρότηση και εξόρμηση του ΣΥΡΙΖΑ σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο, αλλά κυρίως, από την συμμετοχή και την έμπνευση στους κοινωνικούς αγώνες, τις μεγάλες και τις επιμέρους απεργιακές κινητοποιήσεις, τα πολύμορφα μαζικά κινήματα που αναπτύσσονται για την αντίσταση και την ανατροπή των πολιτικών του μνημονίου.
4. ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
4α. Η εφαρμογή του μνημονίου στη χώρα μας, οι συνεχείς ανανεώσεις του που διευρύνουν πλήγματα στον κόσμο της εργασίας και οδηγούν σε μια πρωτοφανή οπισθοδρόμηση, αποτελούν μια διαρκή πρόκληση και απαιτούν τον γενικό ξεσηκωμό των εργαζομένων και την ισχυροποίηση του μαζικού κινήματος. Στη χώρα μας έχει συγκροτηθεί ένα μπλοκ υποστήριξης της κυβέρνησης, της τρόικας και του μνημονίου, με καθοριστικό τον ρόλο βασικών μέσων ηλεκτρονικής και έντυπης ενημέρωσης , με στόχο να φιμωθεί η κοινωνία, να ενισχυθούν τα συντηρητικά αντανακλαστικά μερίδων της ,να αποσιωπηθούν οι εναλλακτικές λύσεις , ακόμη και για να ελεγχθούν οι όποιες ολιγωρίες και αναστολές του πολιτικού προσωπικού του δικομματισμού.
Το σύστημα εξουσίας ,φοβάται την ανάπτυξη του κινήματος διότι έχουν διαρραγεί οι κοινωνικές συμμαχίες και η ικανότητα να δημιουργούνται συναινέσεις με τις κυβερνητικές πολιτικές και θα κάνει ότι περνά από το χέρι του με άλλους τρόπους για να διαμορφώσει μια πειθήνια και υποταγμένη κοινωνία που θα δέχεται ή θα ανέχεται την διαρκή οπισθοδρόμηση στο όνομα μιας προσπάθειας ανασυγκρότησης του ελληνικού καπιταλισμού και της ένταξής του στο ασφυκτικό και ακραία νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό πλαίσιο.
4β. Η ριζοσπαστική αριστερά γνωρίζει πολύ καλά ότι η αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών σε προοδευτική κατεύθυνση περνά μέσα από την άνοδο των αγώνων και την ανάπτυξη ενός ισχυρού μαζικού κινήματος .Για τον σκοπό αυτό η ΠΓ μετά από ουσιαστική συζήτηση κατέληξε σε δύο αποφάσεις. για το συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και για την ανάπτυξη κινημάτων αλληλεγγύης και την συγκρότηση πανελλαδικού κοινωνικού δικτύου για την ανατροπή του μνημονίου. Οι αποφάσεις αυτές υιοθετούνται στο σύνολό τους και αποτελούν οδηγό για την δράση των οργανώσεων του κόμματος την επόμενη περίοδο.
4γ.Κεντρικά ζητήματα για το κίνημα την επόμενη περίοδο αποτελούν η ανάπτυξη των αγώνων με στόχο το ξήλωμα των αντεργατικών μέτρων, η ωρίμανση της ιδέας της απεμπλοκής από το μνημόνιο, η ενίσχυση του ρόλου του συνδικαλιστικού και κοινωνικού κινήματος .η διατήρηση των κατακτήσεων και του εισοδήματος των εργαζομένων ,ώστε η κρίση να μην σαρώσει την κοινωνία και τους φορείς της.
Με δεδομένο ότι η κυβερνητική επίθεση θα συνεχιστεί με βάση τις απαιτήσεις της τρόικας για εξεύρεση επιπρόσθετα 12,7 δις μέχρι το 2014 πρέπει να αναζωπυρωθεί ένα νέο ισχυρό και μαχητικό απεργιακό κίνημα που να βρει μια νέα κορύφωση στις 23 Φλεβάρη με την πανελλαδική πανεργατική απεργία και να κλιμακωθεί περαιτέρω. Ένα μαζικό κίνημα με βάση τα προβλήματα, με στόχους την υπεράσπιση των συμβάσεων, την αύξηση των εισοδημάτων ,το χτύπημα της ακρίβειας, την προστασία των ανέργων και των επισφαλώς εργαζομένων, την απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων ,την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών ,την απόκρουση των κυβερνητικών μέτρων για την παιδεία ,υγεία ,την κοινωνική ασφάλιση και την περικοπή των κοινωνικών δαπανών.
Μέχρι σήμερα αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες .Οι απεργίες της 5-5-2010 και στις 15-12 αναδείχτηκαν σε μεγάλα γεγονότα και καταδεικνύουν τις δυνατότητες που υπάρχουν . Η απεργία στις μεταφορές, οι κινητοποιήσεις των γιατρών δίνουν θετικά παραδείγματα όσον αφορά τον συντονισμό, την μαζικότητα, την αντίκρουση του κοινωνικού αυτοματισμού, την ισχυροποίηση της πολιτικής πίεσης. Όμως το κίνημα είναι πίσω από τις ανάγκες που σήμερα απαιτούν ένα ακόμη πιο μαζικό, πολύμορφο αποφασισμένο και αποτελεσματικό διεκδικητικό κίνημα. Οι επί μέρους προσπάθειες και αγώνες που αναπτύσσονται πρέπει να εντάσσονται σε μια συνολική προσπάθεια. Πρέπει να εκφράζεται έμπρακτα η αλληλεγγύη σε κάθε κατηγορία εργαζομένων που κάνει δίκαιους αγώνες. Ο αγώνας των μεταναστών πρέπει να έχει αποτελέσματα και γι αυτό χρειάζεται η ανάδειξη της ταξικής πλευράς του μεταναστευτικού και η κορύφωση της αλληλεγγύης, ιδιαίτερα από τα συνδικάτα. Τα τριτοβάθμια συνδικάτα ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα πρέπει να πιεστούν από τους ίδιους τους εργαζόμενους να ενταχθούν με σαφήνεια και χωρίς μισόλογα στο αντιμνημονιακό μπλοκ. Πρέπει να αναπτυχθεί ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων με βάση τα προβλήματα, να αποκατασταθεί η ενότητα δράσης, να διευρυνθούν οι συμμαχίες με τα μεσαία στρώματα που προλεταριοποιούνται. Το συνδικαλιστικό κίνημα χρειάζεται δομικές αλλαγές , ριζοσπαστικό αναπροσανατολισμό ,κατάκτηση του ταξικού ρόλου του, στόχοι που προϋποθέτουν αλλαγή των συσχετισμών, δημιουργία ευρύτερων ταξικών συσπειρώσεων σε όλη την κλίμακα του συνδικαλιστικού κινήματος ,κατάκτηση της αυτόνομης αγωνιστικής του δράσης και της αποδυνάμωσης των συμβιβαστικών ,γραφειοκρατικών μορφών κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Ο κόσμος του ΣΥΝ και ευρύτερα της αριστεράς, η νεολαία πρέπει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση να ενεργοποιηθούν μέσα από τα συνδικάτα και τους μαζικούς φορείς να πρωτοστατήσουν στους αγώνες ,να δώσουν μεγαλύτερο βάρος στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης ,να συσπειρωθούν με τους άλλους εργαζόμενους ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων, ώστε στις σημερινές συνθήκες να αντιστοιχηθεί η ένταση των αγώνων με την ένταση των προβλημάτων.
4δ. Μπροστά μας έχουμε τη κυβερνητική επίθεση για την επιβολή μιας νέας νεοφιλελεύθερης αντιμεταρρύθμισης στην παιδεία που, όπως και στο ζήτημα της υγείας, έχει σαν κεντρικό στόχο την μείωση των κρατικών δαπανών και την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της. Η ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος αποτροπής αυτής της πολιτικής και για την αναβάθμιση της δημόσιας δωρεάν παιδείας αποτελεί προτεραιότητα που πρέπει εκτός από τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας να αγκαλιάσει όλη την Ελληνική κοινωνία. Ανάλογες προσπάθειες πρέπει να γίνουν για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας που ετοιμάζεται για πλήρη εκποίηση και του δημόσιου χαρακτήρα των οργανισμών κοινής ωφελείας. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να αποκεντρώνεται ανάλογα με την οξύτητα του προβλήματος κατά περιοχή (δίκτυο ΟΣΕ, Λιμάνια, Αεροδρόμια κ.α.). Παράλληλα χρειάζεται να υπάρξει στροφή της δουλειάς μας στον αγροτικό κόσμο ο οποίος υφίσταται και αυτός τις δραματικές συνέπειες της πολιτικής της κυβέρνησης και του μνημονίου.
4ε. Στις σημερινές συνθήκες επίσης που η επίπτωση των αντεργατικών πολιτικών γενικεύεται για ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας, που οι συνέπειες της φτωχοποίησης λαϊκών στρωμάτων εκδηλώνονται με οξύτητα και η ανεργία και η ακρίβεια εκτοξεύονται σε πρωτόγνωρα μεγέθη είναι απαραίτητη η κλιμάκωση δράσεων αντίστασης και ανυπακοής (διόδια, εισιτήρια κ.α.) καθώς και ο σχεδιασμός δράσεων αλληλεγγύης που με συλλογικό τρόπο θα ανακουφίζουν τα πιο ευάλωτα στρώματα και θα κρατούν στην πάλη τμήματα που οδηγούνται στο περιθώριο και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Επιπλέον η συγκρότηση ενός πανελλαδικού δικτύου που θα ενώνει τα ρυάκια αντίστασης και θα συναρθρώνει σε ένα πανελλαδικό κοινωνικό δίκτυο όλες τις προσπάθειες στο κίνημα αποτελεί σημαντικό στόχο που η ικανοποίησή του μπορεί να δώσει μια νότα ανάτασης στο κοινωνικό πεδίο και να αποτελέσει την κοινωνική ασπίδα απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές.
4στ. Σημαντικό αντικείμενο της πολιτικής μας παρέμβασης πρέπει να αποτελέσει η αυτοτελής ειδική πολιτική δουλειά μέσα στην εργατική τάξη με την ευρύτερη έννοια της μισθωτής εργασίας που μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της επιρροής μας, στην ένταξη στην αριστερά των πιο δραστήριων εργαζομένων και στην πολιτική της ωρίμανση ,που θα βοηθήσει την ίδια την τάξη να ασκήσει τον δυνάμει ηγεμονικό της ρόλο στα πλαίσια ενός ευρύτερου μπλοκ των κοινωνικών δυνάμεων.
1α. Οξύνεται η κοινωνική-ταξική επίθεση του ηγετικού πυρήνα και των κυβερνήσεων της Ε.Ε. με στόχο την κατάργηση των δικαιωμάτων και τη συρρίκνωση των κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών. Ο σχεδιασμός για τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας, οι προωθούμενες επιλογές για κοινή οικονομική διακυβέρνηση, οι αποφάσεις για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και κυρίως η ολόπλευρη προετοιμασία για τη διαμόρφωση Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας, συνιστούν μια ενιαία πολιτική. Την πολιτική των δυνάμεων του κεφαλαίου για την έξοδο από την κρίση με ολόπλευρη ενίσχυση των συμφερόντων και των δυνάμεων που το υπηρετούν, σε βάρος των εργαζομένων, ιδιαίτερα των νέων και των γυναικών, των μεταναστών και των πιο αδύναμων κοινωνικά ομάδων.
Σ΄αυτό το πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει και προσπαθούν να επιβάλλουν οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε. επιχειρείται να υπάρξουν ευρύτερες συναινέσεις, ώστε ο νεοφιλελευθερισμός να συνταγματοποιηθεί και η λιτότητα να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα. Ενώ ταυτόχρονα θα εφαρμόζονται διαδοχικά μνημόνια με σκληρά αντικοινωνικά μέτρα σε βάρος των εργαζομένων, μνημόνια που θα επιβάλλονται μάλιστα χωρίς καμία θεσμική πολιτική διαβούλευση και έλεγχο.
Επιχειρείται η διάλυση των υπολοίπων του κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη με μοναδικό στόχο των δυνάμεων του κεφαλαίου το να καταστεί η Ε.Ε. ανταγωνιστική, άμεσα, προς τις νέες αναδυόμενες δυνάμεις της Ανατολής μέσα από τη δραματική μείωση των εισοδημάτων και τη συρρίκνωση των εργασιακών κατακτήσεων των εργαζομένων στην Ευρώπη.
Η γερμανικής έμπνευσης ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλλει μια ολοκληρωτική πανευρωπαϊκή κυριαρχία των οικονομικά ισχυρών σε βάρος των δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων των λαών της Ευρώπης. Το σχέδιο αυτό, του οποίου η υλοποίηση θα πρέπει να αποτραπεί στο προσεχές διάστημα, μέσα από την αντίσταση κινημάτων και λαών και την αξιοποίηση των επιμέρους αντιθέσεων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, προτείνεται από το γαλλογερμανικό άξονα στο όνομα της «διάσωσης του ευρώ» και της αντιμετώπισης της «κρίσης χρέους». Έχει ως μοναδική επί της ουσίας προτεραιότητα και μέριμνα τη διασφάλιση των κεκτημένων των τραπεζών, τη διατήρηση και διεύρυνση της κυριαρχίας των αγορών και την υπέρβαση της σημερινής δομικής κρίσης του συστήματος σε βάρος του κόσμου της εργασίας.
Στη βάση των προωθούμενων ήδη σχεδίων οικονομικής διακυβέρνησης και ιδιαίτερα του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας η λιτότητα και η επίθεση στην εργασία δεν συνδέεται πλέον μόνο με το ζήτημα του χρέους, αλλά και με το «μόνιμο» ζήτημα της ανταγωνιστικότητας, εξέλιξη που δικαιώνει την Αριστερά στο σύνολό της ως προς την ανάδειξη έγκαιρα του ζητήματος ότι το μνημόνιο και η ταξική επίθεση που συνεπάγεται ήταν ο στόχος και όχι το μέσο για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους.
Ενόψει αυτών των εξελίξεων η θέση μας, ως ΣΥΝ, περί ανατροπής όλων των συνθηκών πρέπει να εξειδικευτεί ώστε να ανταποκρίνεται στην εμβέλεια των επιχειρούμενων αλλαγών, στα πλαίσια ενός ευρύτερου στόχου για την άμεση και ριζική μετατροπή του συνόλου της νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το κοινό μέλλον των λαών της Ευρώπης όχι μόνο δεν μπορεί να περάσει μέσα από αυτή την αρχιτεκτονική της Ε.Ε. αλλά υποθηκεύεται για δεκαετίες στο μέλλον. Άλλωστε, αν πραγματοποιηθεί, παρά τις αντιστάσεις και τους αγώνες για την αποτροπή του, αυτός ο σχεδιασμός που βρίσκεται σε εξέλιξη οδηγούμαστε πιθανόν στην οικονομική και πολιτική διάλυση της ευρωζώνης. Είναι ώρα να σημάνει συναγερμός ανάμεσα στους ευρωπαίους εργαζόμενους για τον κοινό αγώνα που θα μπλοκάρει τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού. Αγώνας στα πλαίσια του οποίου θα πρέπει να αξιοποιηθούν το σύνολο των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που αρνούνται αυτή την εξέλιξη χωρίς ιδεοληψίες και προκατασκευές, στο βαθμό μάλιστα που η επιχειρούμενη ταυτόχρονα επιβολή της λογικής του μνημονίου σε όλους τους λαούς της Ευρώπης ομογενοποιεί αντικειμενικά το πεδίο των αγώνων τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο εκφράζοντας, αλλά και υπερβαίνοντας τις εθνικές ιδιαιτερότητες.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη συναινέσει στην εφαρμογή των παραπάνω απαράδεκτων σχεδίων, για μια ακόμη φορά ερήμην του ελληνικού λαού και της Βουλής. Ταυτόχρονα συμμετέχει από κοινού με τους «δανειστές» στο σχέδιο για πολύχρονη επιμήκυνση της αποπληρωμής του συνολικού ελληνικού χρέους με απαράδεκτες μάλιστα προϋποθέσεις, δηλαδή έχει συναινέσει στην επιβολή για δεκαετίες ακραίων προγραμμάτων λιτότητας και καταστρατήγησης όλων των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων των εργαζομένων.
1β. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά απευθύνεται προς τους εργαζόμενους και τους καλεί να αντισταθούν και να ανατρέψουν τις απαράδεκτες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, να αμφισβητήσουν και να ακυρώσουν τη συνταγματοποίηση της λιτότητας και της συρρίκνωσης των κοινωνικών κατακτήσεων.
Διεκδικεί μια ριζικά διαφορετική κοινωνική και οικονομική πολιτική που θα προστατεύει την εργασία, θα προωθεί την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανάπτυξη, θα διαμορφώνει νέους συσχετισμούς μέσα από την ανάπτυξη μαζικών κινημάτων και την ήττα των νεοφιλελεύθερων επιλογών και των πολιτικών που τη στηρίζουν. Μια πολιτική που στοχεύει στην επανίδρυση της Ενωμένης Ευρώπης στη βάση μιας εναλλακτικής αρχιτεκτονικής και των αναγκαίων προοδευτικών πολιτικών συσχετισμών, που θα διασφαλίζουν το βάθεμα των κοινωνικών, οικολογικών, δημοκρατικών κατακτήσεων των εργαζομένων και των λαών και θα είναι ανοικτή στη σοσιαλιστική προοπτική.
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά αγωνίζεται και διεκδικεί την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας και την αντίσταση στις πολιτικές που ενισχύουν και βαθαίνουν τον αντικοινωνικό χαρακτήρα του σημερινού Συμφώνου. Εργαζόμαστε από κοινού για την ανατροπή και την κατάργηση των διαφόρων μνημονίων που συνομολογούνται στα πλαίσια του ευρωπαϊκού μηχανισμού.
Ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόμαστε στη χώρα μας, όπου ήδη εφαρμόζεται πιλοτικά η πολιτική των αντικοινωνικών μνημονίων, αλλά και μαζί με τις άλλες αριστερές ευρωπαϊκές δυνάμεις, για την πραγματική λύση των κρίσεων χρεών σε όφελος των εργαζομένων και των λαών.
Διέξοδος μπορεί να υπάρξει μόνο στη βάση της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους των χρεών και της αποχρέωσης με ελάχιστο επιτόκιο σε ικανό χρονικό διάστημα που θα επιτρέπει την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων της ανεργίας, της ύφεσης και της άδικης αναδιανομής εισοδημάτων στη χώρα μας.
Στο αμέσως προσεχές διάστημα με αιχμή και το Συνέδριο του ΚΕΑ για το ζήτημα του χρέους που θα διεξαχθεί στην Αθήνα τον Μάρτιο, αφού προηγηθεί στο τέλος Φλεβάρη και σχετικό σώμα για τις οδυνηρές συνέπειες σε βάρος των γυναικών, αλλά και άλλες πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν στη χώρα μας, όπως π.χ. η καταγραφή του επαχθούς χρέους και η διεκδίκηση διαγραφής του, ή αντίστοιχες δράσεις σε ευρωπαϊκή κλίμακα, θα πρέπει να αξιοποιηθούν όλες οι δυνάμεις που αντιστέκονται στην επιβολή του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας.
Μέχρι τον Ιούνιο θα πραγματοποιηθεί και το ειδικό σώμα που έχει αποφασίσει το Συνέδριο του Κόμματος για την ανασκόπηση των εξελίξεων και το βάθεμα της πολιτικής μας για την εναλλακτική πρόταση σε σχέση με τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται, σε αρνητική κατεύθυνση, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
2. ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΝΕΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΜΕ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΝΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΕΙ, ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ.
2α. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απολύτως ευθυγραμμισμένη και σε αρκετά ζητήματα με δικές της πρωτοβουλίες και προτάσεις μέσα στο γενικότερο πλαίσιο των επιταγών της διεθνούς τρόικας, οξύνει την ολομέτωπη πολιτική επίθεσή της στα πιο στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων, σε δημοκρατικές κατακτήσεις και ελευθερίες που αποτελούν συμπύκνωση των λαϊκών αγώνων σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο. Επιχειρεί μια σαρωτική επιβολή των λεγόμενων διαρθρωτικών αλλαγών - μεταρρυθμίσεων για την ουσιαστική υπαγωγή της υγείας, της ανώτατης παιδείας, των δημόσιων συγκοινωνιών και γενικότερα των υποδομών της χώρας, αλλά και του περιβάλλοντος στην υπηρεσία μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων και τη ριζική απάλειψη του δημόσιου χαρακτήρα τους.
Ενδεικτική της υποκρισίας, της πολιτικής συμπαιγνίας κυβέρνησης και τρόικα και βέβαια απολύτως ενδεικτική της πλήρους χρεοκοπίας των πολιτικών των μνημονίων που οδηγούν σε μεγαλύτερα αδιέξοδα, αποτελεί το πρόσφατο στημένο επικοινωνιακά επεισόδιο, της δήθεν σύγκρουσης με την τρόικα για τη δημοσιοποίηση της εκποίησης δημόσιου πλούτου ύψους 50 δις. Επιβεβαιώνεται, πλήρως, η εκτίμηση ότι το μνημόνιο αποσκοπούσε, με πρόσχημα την αντιμετώπιση του χρέους, στη βίαιη αναδιανομή και διαρκή λιτότητα σε βάρος του λαού, στη δραματική συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων και στη διαμόρφωση σε αντιστοιχία με τις πολιτικές που επιχειρείται να εφαρμοστούν στην Ε.Ε. νέων ευκαιριών και νέων πεδίων για την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Απολύτως συνειδητά οδηγούμαστε σε μια παρατεταμένη ύφεση με μεγάλη αύξηση της ανεργίας, ιδιαίτερα των νέων και με συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης. Επιπλέον, ακόμα και η αντιμετώπιση του περιβάλλοντος, όπως προκύπτει από τη νομοθεσία φαστ τρακ και τα σχέδια για το Ελληνικό, έχει υπαχθεί, πλήρως, σε μια «λογιστική» αντίληψη εξυπηρέτησης του χρέους προς όφελος διεθνών και ντόπιων κεφαλαίων. Συστηματικά συρρικνώνεται ο δημόσιος χώρος, υπέρ των αγορών και σε βάρος των κοινωνικών αναγκών. Αυτό το στόχο υπηρετεί μια συνολική πολιτική «σοκ και δέους» χωρίς υποχώρηση και χωρίς δισταγμούς.
Η πολιτική αυτή συνδυάζεται με μια πρωτοφανή επίθεση εναντίον όλων όσων αντιστέκονται και δυσκολεύουν την εφαρμογή αντιλαϊκών πολιτικών. Μια επίθεση που η κυβέρνηση προωθεί με την ευρύτερη συναίνεση ενός τόξου πολιτικών δυνάμεων, προθύμων να συναινέσουν ή να ανεχθούν τις πολιτικές του μνημονίου, μια ολομέτωπη αντιπαράθεση που σε μεγάλο βαθμό υλοποιείται μέσα και από τη συνεργασία με κέντρα οικονομικής διαπλοκής που ελέγχουν ή επηρεάζουν Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και επιχειρούν συστηματικά τη στοχοποίηση και τη συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων, ολόκληρων επαγγελματικών κλάδων, αλλά και των αυτόνομων κινημάτων των πολιτών που αντιστέκονται.
Ταυτόχρονα και ενώ προωθείται ο ανοικτός συμψηφισμός και η συγκάλυψη τεράστιων οικονομικών σκανδάλων που είχαν ευθεία αναφορά σε πολιτικό χρήμα και διαπλοκή των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν επί δεκαετίες τη χώρα, συνεχίζεται απροκάλυπτα η παροχή νέων περιθωρίων κερδοφορίας με τη δραστική μείωση των συντελεστών φορολόγησης του κεφαλαίου, την επιχειρούμενη κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων εργασίας και τη συνεχή ονομαστική συμπίεση των αμοιβών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Αναδεικνύεται μια ατζέντα πρωτοφανούς αυταρχισμού, για τα δεδομένα και τις κατακτήσεις των κινημάτων, των εργαζομένων και της νεολαίας στη χώρα μας, προβάλλονται πολιτικές του «νόμου και της τάξης» που ισχυροποιούν τη δράση των κατασταλτικών μηχανισμών και του κράτους συνολικότερα απέναντι σε όσους πολίτες Έλληνες ή μετανάστες ονομάζονται πλέον «τσαμπατζήδες», «κοπρίτες», «υποκινούμενες συντεχνίες».
Η ακραία αυταρχική συμπεριφορά προς τους διαδηλωτές συνοδεύεται πλέον από δικαστικές διώξεις, από έκδηλη προσπάθεια ποινικοποίησης κοινωνικών αγώνων, ακόμα και από συμπτώματα επιβολής αστυνομικών μέτρων καθολικής απαγόρευσης σε κίνηση και συνάθροιση πολιτών, ενώ επιχειρείται και εμπλοκή του στρατού, συμπτώματα που παραπέμπουν ευθέως σε άλλες εφιαλτικές εποχές που έχει ζήσει η χώρα μας. Η αντίσταση και η αλληλεγγύη στους αγώνες, η αποδόμηση των φαινομένων κοινωνικού αυτοματισμού, η αντιμετώπιση των επιθέσεων χειραγώγησης και της επικοινωνιακής εκστρατείας για δημιουργία φόβου στους πολίτες, είναι πλευρές μιας ενιαίας πολιτικής απάντησης που μπορεί να εμπνεύσει ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς και όχι μόνο.
2β. Στα πλαίσια αυτά προωθούν πολιτικές αντιλήψεις «σκούπας» και «τείχους» για τους μετανάστες αντί της αναγκαίας ανοικτής και σύγχρονης μεταναστευτικής πολιτικής στη βάση των προτάσεων νομιμοποίησης που έχουν κατατεθεί από τις δυνάμεις της αριστεράς και όχι μόνο σε συνθήκες μάλιστα οξυμένης οικονομικής κρίσης που βιώνουμε στη χώρα μας. Η αριστερά οφείλει, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, που αξιοποιούνται από τις αντιδραστικές δυνάμεις για να περάσουν οι ξενοφοβικές ιδέες στο δοκιμαζόμενο λαό μας, να αντικρούσει αυτές τις απόψεις, να ενθαρρύνει τη δημιουργία ενός ευρύτατου μετώπου δυνάμεων, που θα κατανοεί το ότι οι μετανάστες ανήκουν στο βασικό κορμό της εργατικής τάξης στην Ελλάδα και μάλιστα είναι το πιο εκτεθειμένο στην εκμετάλλευση τμήμα της.
Η στρατηγική της αριστεράς περιλαμβάνει το σύνολο της εργατικής τάξης και η νομιμοποίηση των μεταναστών διευκολύνει τη μετακίνηση, μειώνει την εγκληματικότητα, αίρει την εκμετάλλευση και το μισθολογικό ντάπινγκ, βοηθά τα ασφαλιστικά ταμεία. Ο αγώνας των μεταναστών εργατών, με αυτή την έννοια, εναντίον της στυγνής μορφής πολύχρονης εκμετάλλευσης στη βάση μιας κρατικής και ευρωενωσιακής πολιτικής, τύπου απαρτχάιντ, συνιστά κατεξοχήν ταξικό θέμα με σοβαρές ανθρωπιστικές και κοινωνικές διαστάσεις. Η πρόταση νόμου που υπέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ανοίξει το δρόμο, ώστε να δοθούν λύσεις άμεσα στο μείζον αυτό ζήτημα. Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών σε Αθήνα - Θεσσαλονίκη μπορεί και πρέπει να έχει νικηφόρα έκβαση με τη βοήθεια της διευρυνόμενης κοινωνικής συμπαράστασης.
Επικίνδυνα συμπτώματα για την ίδια τη δημοκρατία μας αποτελούν, τόσο η υστερία εναντίον των ειρηνικών μεταναστών - εργατών που διεκδικούν, με οριακή επιλογή για την υγεία τους, την αυτονόητη νομιμοποίησή τους, όσο και η ανάδειξη του θέματος του πανεπιστημιακού ασύλου, για το οποίο μάλιστα ζητείται ευθέως η κατάργησή του από τις πλέον συντηρητικές δυνάμεις του τόπου. Χρησιμοποιούν το άσυλο ως θέμα αιχμής για μια συνολική αντιμεταρρύθμιση στο χώρο της Ανώτατης Παιδείας με μία στοχευμένη μάλιστα προπαγάνδα που θέλει να ακυρώσει την ουσία, το εύρος και τον κοινωνικό χαρακτήρα του πανεπιστημιακού ασύλου ως δημοκρατικής κατάκτησης στη χώρα μας προηγούμενων δεκαετιών. Ενδεικτική μάλιστα αυτής της κατεύθυνσης «ενοχοποίησης», σε ότι αφορά το άσυλο και όχι μόνο, είναι η απαράδεκτη από κάθε άποψη επιχείρηση ποινικοποίησης των κοινωνικών αγώνων, της αλληλεγγύης και ιδιαίτερα των αγώνων των μεταναστών, μέσα από την πρόσφατη εισαγγελική παρέμβαση.
Σε αγαστή συγχορδία η κυβέρνηση και οι δυνάμεις του συντηρητικού τόξου προσπαθούν να στοχοποιήσουν τους κοινωνικούς αγώνες με κατασυκοφάντηση όσων κινητοποιούνται με τον κοινωνικό αυτοματισμό, με ευρύτατη επικοινωνιακή επίθεση ενάντια στον Συνασπισμό, τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και τη Νεολαία του Συνασπισμού. Ως απάντηση στη γενικευμένη συκοφάντηση, την επιχείρηση καταστολής και χειραγώγησης εναντίον αγώνων και πολιτών, αλλά και συλλογικοτήτων που αντιστέκονται, πρέπει να ενθαρρύνουμε μια ολόπλευρη πολιτική και ιδεολογική αντεπίθεση.
Να στηρίξουμε και να τασσόμαστε αλληλέγγυοι με τα αυθόρμητα, τα μαζικά κινήματα που αναπτύσσονται με τις μορφές που οι ίδιοι οι πολίτες επιλέγουν. Με σεβασμό στην αυτονομία τους, αλλά και με θετική συμβολή, ώστε να διευρύνεται η κοινωνική συναίνεση στα αιτήματα και τις μορφές δράσης που επιλέγουν.
Είναι καιρός η κυβέρνηση να αντιληφθεί πως η ίδια η πολιτική της υποκινεί την αντίδραση και αντίσταση των εργαζομένων Ελλήνων και μεταναστών. Ο ΣΥΝ παραμένει αταλάντευτος, θα μείνει ακλόνητος, στην υπεράσπιση των αρχών του και στην ανυποχώρητη συμπαράσταση των δίκαιων αιτημάτων της κοινωνίας και καλεί τον λαό να εκδηλώσει την αλληλεγγύη του σ΄όσους πλήττονται από τη θύελλα των κυβερνητικών πολιτικών. Ο ΣΥΝ προειδοποιεί την κυβέρνηση ότι η προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης με την μετάβαση σ΄έναν πιο άγριο καπιταλισμό σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο και η συνακόλουθη εκστρατεία αυταρχισμού, καταστολής και συρρίκνωσης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, θα πέσουν στο κενό.
Σήμερα είναι αναγκαία παρά ποτέ μια νέα δυναμική στους κοινωνικούς αγώνες, η διασύνδεση των επιμέρους κινημάτων με μια συνολική προσπάθεια ανατροπής των αντιλαϊκών πολιτικών του μνημονίου και της σημερινής κυβέρνησης μέσα και από τη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού συσχετισμού με αριστερό πρόσημο. Ταυτόχρονα, σε ό,τι μας αφορά, καθίσταται επιτακτική η παραπέρα διαμόρφωση και επικαιροποίηση της εναλλακτικής προγραμματικής πρότασής μας για διέξοδο από την κρίση στη βάση και των νέων δεδομένων στην Ευρώπη και τη χώρα μας.
3. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΤΗ ΔΥΝΑΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ.
3α. Μέσα στη διαμορφούμενη πολιτική συγκυρία γίνεται φανερό ότι η κρίση του πολιτικού συστήματος και η γενικευμένη απαξίωση των δύο εταίρων του συναινετικού δικομματισμού δεν έχει γίνει δυνατό να μετατραπεί σε μια νέα προοδευτική δυναμική που θα εγγυάται την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων με την ανατροφοδότηση της ανάπτυξης μαζικών, ενωτικών και πολύμορφων κινημάτων αντίστασης και ανατροπής των πολιτικών των μνημονίων και των ίδιων των εμπνευστών τους.
Οι δυνάμεις που στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική επιχειρούν να χρεώσουν συνυπευθυνότητα προς τις δυνάμεις της αριστεράς και να καταστήσουν τις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης και τους κοινωνικούς αγώνες «ενόχους» για τα σημερινά αδιέξοδα! Αλλά και στα πλαίσια της αριστεράς συνυπάρχουν αντιλήψεις που διαιωνίζουν τους διχασμούς, τις διαχωριστικές γραμμές, τις οξείες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις με αφορμή και την κρίση.
Θεωρούμε, ότι η ίδια η κρίση και ιδιαίτερα η σημερινή συγκυρία επιβάλλουν την πλήρη ανατροπή αυτών των ανθενωτικών αντιλήψεων, μπορούν να γονιμοποιήσουν τη διαμόρφωση ενός ευρύτατου μετώπου μέσα από ενωτικές διεργασίες, κοινές δράσεις και διεκδίκηση κοινών εναλλακτικών προς το μνημόνιο πολιτικών, σ΄ένα μεγάλο φάσμα δυνάμεων από το χώρο όσων αποδεσμεύονται αριστερά του ΠΑΣΟΚ μέχρι και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής και πολιτικής οικολογίας. Σ΄αυτή την κατεύθυνση, συμμετέχουμε ως ΣΥΝ και ως ΣΥΡΙΖΑ σε πρωτοβουλίες που θα ενταθούν στο επόμενο διάστημα με στόχο να δημιουργηθεί μια νέα δυναμική και μια νέα ελπίδα για τη συνεργασία και την κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων, μια θετική διέξοδος στις αναζητήσεις του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας μας που στέκεται κριτικά σήμερα απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Η άρση του κατακερματισμού, η υποχώρηση των διχαστικών αντιλήψεων, η διαμόρφωση ενός ενωτικού κλίματος συμπαράταξης μέσα στα κοινωνικά κινήματα, αποτελούν για τον ΣΥΝ στρατηγικής σημασίας επιλογή που πρέπει να υπηρετείται με όλες τις πολιτικές πρωτοβουλίες και κινήσεις μας. Η δυναμική επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ενισχύσει αυτή τη θετική εξέλιξη για όλη την αριστερά.
3β. Η επανεκκίνηση και σε κεντρικό επίπεδο της λειτουργίας του συμμαχικού σχήματος, του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να είναι άμεση και προσδοκούμε να αποτυπώσει στο δημόσιο χώρο, με βάση ένα κοινό προωθητικό πολιτικό πλαίσιο, τόσο τη συνέχεια στις αξίες και το εύρος των πρωτοβουλιών που προσέδωσαν κύρος και δυναμική στο εγχείρημα, όσο και την διακριτή α-συνέχεια σε επιλογές, νοοτροπίες και τη στενότητα πολιτικών αντιλήψεων που κατά καιρούς λειτούργησαν αρνητικά και αποθάρρυναν το ευρύ ακροατήριο της αριστεράς. Εκτιμούμε ότι μπορεί να διαμορφωθεί στο επόμενο διάστημα ακόμα καλύτερο κλίμα και πολιτική συναντίληψη για τη λειτουργία και το μέλλον του συμμαχικού μας σχήματος.
Βρισκόμαστε εδώ και καιρό όλοι μας σε μια δοκιμασία και θεωρούμε, ότι σωστά από κοινού όλοι παίρνουμε τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για μια νέα φάση στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας τις γόνιμες συνθέσεις αντί των άγονων αντιπαραθέσεων.
Εγκρίνουμε και θα ενισχύσουμε τη συναίνεση που έχει επιτευχθεί με βάση και τις δικές μας προτάσεις, αλλά και προτάσεις και πρωτοβουλίες απ΄όλες τις πλευρές που ενδιαφέρονται για το εγχείρημα. Κοινή πεποίθηση, άλλωστε αποτελεί, ότι αυτό το μεταβατικό στάδιο, αυτή η νέα φάση για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, θα σφραγιστεί όχι μόνο από τις πρωτοβουλίες στη Βουλή, την πολιτική συγκρότηση και εξόρμηση του ΣΥΡΙΖΑ σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο, αλλά κυρίως, από την συμμετοχή και την έμπνευση στους κοινωνικούς αγώνες, τις μεγάλες και τις επιμέρους απεργιακές κινητοποιήσεις, τα πολύμορφα μαζικά κινήματα που αναπτύσσονται για την αντίσταση και την ανατροπή των πολιτικών του μνημονίου.
4. ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
4α. Η εφαρμογή του μνημονίου στη χώρα μας, οι συνεχείς ανανεώσεις του που διευρύνουν πλήγματα στον κόσμο της εργασίας και οδηγούν σε μια πρωτοφανή οπισθοδρόμηση, αποτελούν μια διαρκή πρόκληση και απαιτούν τον γενικό ξεσηκωμό των εργαζομένων και την ισχυροποίηση του μαζικού κινήματος. Στη χώρα μας έχει συγκροτηθεί ένα μπλοκ υποστήριξης της κυβέρνησης, της τρόικας και του μνημονίου, με καθοριστικό τον ρόλο βασικών μέσων ηλεκτρονικής και έντυπης ενημέρωσης , με στόχο να φιμωθεί η κοινωνία, να ενισχυθούν τα συντηρητικά αντανακλαστικά μερίδων της ,να αποσιωπηθούν οι εναλλακτικές λύσεις , ακόμη και για να ελεγχθούν οι όποιες ολιγωρίες και αναστολές του πολιτικού προσωπικού του δικομματισμού.
Το σύστημα εξουσίας ,φοβάται την ανάπτυξη του κινήματος διότι έχουν διαρραγεί οι κοινωνικές συμμαχίες και η ικανότητα να δημιουργούνται συναινέσεις με τις κυβερνητικές πολιτικές και θα κάνει ότι περνά από το χέρι του με άλλους τρόπους για να διαμορφώσει μια πειθήνια και υποταγμένη κοινωνία που θα δέχεται ή θα ανέχεται την διαρκή οπισθοδρόμηση στο όνομα μιας προσπάθειας ανασυγκρότησης του ελληνικού καπιταλισμού και της ένταξής του στο ασφυκτικό και ακραία νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό πλαίσιο.
4β. Η ριζοσπαστική αριστερά γνωρίζει πολύ καλά ότι η αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών σε προοδευτική κατεύθυνση περνά μέσα από την άνοδο των αγώνων και την ανάπτυξη ενός ισχυρού μαζικού κινήματος .Για τον σκοπό αυτό η ΠΓ μετά από ουσιαστική συζήτηση κατέληξε σε δύο αποφάσεις. για το συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και για την ανάπτυξη κινημάτων αλληλεγγύης και την συγκρότηση πανελλαδικού κοινωνικού δικτύου για την ανατροπή του μνημονίου. Οι αποφάσεις αυτές υιοθετούνται στο σύνολό τους και αποτελούν οδηγό για την δράση των οργανώσεων του κόμματος την επόμενη περίοδο.
4γ.Κεντρικά ζητήματα για το κίνημα την επόμενη περίοδο αποτελούν η ανάπτυξη των αγώνων με στόχο το ξήλωμα των αντεργατικών μέτρων, η ωρίμανση της ιδέας της απεμπλοκής από το μνημόνιο, η ενίσχυση του ρόλου του συνδικαλιστικού και κοινωνικού κινήματος .η διατήρηση των κατακτήσεων και του εισοδήματος των εργαζομένων ,ώστε η κρίση να μην σαρώσει την κοινωνία και τους φορείς της.
Με δεδομένο ότι η κυβερνητική επίθεση θα συνεχιστεί με βάση τις απαιτήσεις της τρόικας για εξεύρεση επιπρόσθετα 12,7 δις μέχρι το 2014 πρέπει να αναζωπυρωθεί ένα νέο ισχυρό και μαχητικό απεργιακό κίνημα που να βρει μια νέα κορύφωση στις 23 Φλεβάρη με την πανελλαδική πανεργατική απεργία και να κλιμακωθεί περαιτέρω. Ένα μαζικό κίνημα με βάση τα προβλήματα, με στόχους την υπεράσπιση των συμβάσεων, την αύξηση των εισοδημάτων ,το χτύπημα της ακρίβειας, την προστασία των ανέργων και των επισφαλώς εργαζομένων, την απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων ,την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών ,την απόκρουση των κυβερνητικών μέτρων για την παιδεία ,υγεία ,την κοινωνική ασφάλιση και την περικοπή των κοινωνικών δαπανών.
Μέχρι σήμερα αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες .Οι απεργίες της 5-5-2010 και στις 15-12 αναδείχτηκαν σε μεγάλα γεγονότα και καταδεικνύουν τις δυνατότητες που υπάρχουν . Η απεργία στις μεταφορές, οι κινητοποιήσεις των γιατρών δίνουν θετικά παραδείγματα όσον αφορά τον συντονισμό, την μαζικότητα, την αντίκρουση του κοινωνικού αυτοματισμού, την ισχυροποίηση της πολιτικής πίεσης. Όμως το κίνημα είναι πίσω από τις ανάγκες που σήμερα απαιτούν ένα ακόμη πιο μαζικό, πολύμορφο αποφασισμένο και αποτελεσματικό διεκδικητικό κίνημα. Οι επί μέρους προσπάθειες και αγώνες που αναπτύσσονται πρέπει να εντάσσονται σε μια συνολική προσπάθεια. Πρέπει να εκφράζεται έμπρακτα η αλληλεγγύη σε κάθε κατηγορία εργαζομένων που κάνει δίκαιους αγώνες. Ο αγώνας των μεταναστών πρέπει να έχει αποτελέσματα και γι αυτό χρειάζεται η ανάδειξη της ταξικής πλευράς του μεταναστευτικού και η κορύφωση της αλληλεγγύης, ιδιαίτερα από τα συνδικάτα. Τα τριτοβάθμια συνδικάτα ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα πρέπει να πιεστούν από τους ίδιους τους εργαζόμενους να ενταχθούν με σαφήνεια και χωρίς μισόλογα στο αντιμνημονιακό μπλοκ. Πρέπει να αναπτυχθεί ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων με βάση τα προβλήματα, να αποκατασταθεί η ενότητα δράσης, να διευρυνθούν οι συμμαχίες με τα μεσαία στρώματα που προλεταριοποιούνται. Το συνδικαλιστικό κίνημα χρειάζεται δομικές αλλαγές , ριζοσπαστικό αναπροσανατολισμό ,κατάκτηση του ταξικού ρόλου του, στόχοι που προϋποθέτουν αλλαγή των συσχετισμών, δημιουργία ευρύτερων ταξικών συσπειρώσεων σε όλη την κλίμακα του συνδικαλιστικού κινήματος ,κατάκτηση της αυτόνομης αγωνιστικής του δράσης και της αποδυνάμωσης των συμβιβαστικών ,γραφειοκρατικών μορφών κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Ο κόσμος του ΣΥΝ και ευρύτερα της αριστεράς, η νεολαία πρέπει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση να ενεργοποιηθούν μέσα από τα συνδικάτα και τους μαζικούς φορείς να πρωτοστατήσουν στους αγώνες ,να δώσουν μεγαλύτερο βάρος στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης ,να συσπειρωθούν με τους άλλους εργαζόμενους ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων, ώστε στις σημερινές συνθήκες να αντιστοιχηθεί η ένταση των αγώνων με την ένταση των προβλημάτων.
4δ. Μπροστά μας έχουμε τη κυβερνητική επίθεση για την επιβολή μιας νέας νεοφιλελεύθερης αντιμεταρρύθμισης στην παιδεία που, όπως και στο ζήτημα της υγείας, έχει σαν κεντρικό στόχο την μείωση των κρατικών δαπανών και την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της. Η ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος αποτροπής αυτής της πολιτικής και για την αναβάθμιση της δημόσιας δωρεάν παιδείας αποτελεί προτεραιότητα που πρέπει εκτός από τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας να αγκαλιάσει όλη την Ελληνική κοινωνία. Ανάλογες προσπάθειες πρέπει να γίνουν για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας που ετοιμάζεται για πλήρη εκποίηση και του δημόσιου χαρακτήρα των οργανισμών κοινής ωφελείας. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να αποκεντρώνεται ανάλογα με την οξύτητα του προβλήματος κατά περιοχή (δίκτυο ΟΣΕ, Λιμάνια, Αεροδρόμια κ.α.). Παράλληλα χρειάζεται να υπάρξει στροφή της δουλειάς μας στον αγροτικό κόσμο ο οποίος υφίσταται και αυτός τις δραματικές συνέπειες της πολιτικής της κυβέρνησης και του μνημονίου.
4ε. Στις σημερινές συνθήκες επίσης που η επίπτωση των αντεργατικών πολιτικών γενικεύεται για ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας, που οι συνέπειες της φτωχοποίησης λαϊκών στρωμάτων εκδηλώνονται με οξύτητα και η ανεργία και η ακρίβεια εκτοξεύονται σε πρωτόγνωρα μεγέθη είναι απαραίτητη η κλιμάκωση δράσεων αντίστασης και ανυπακοής (διόδια, εισιτήρια κ.α.) καθώς και ο σχεδιασμός δράσεων αλληλεγγύης που με συλλογικό τρόπο θα ανακουφίζουν τα πιο ευάλωτα στρώματα και θα κρατούν στην πάλη τμήματα που οδηγούνται στο περιθώριο και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Επιπλέον η συγκρότηση ενός πανελλαδικού δικτύου που θα ενώνει τα ρυάκια αντίστασης και θα συναρθρώνει σε ένα πανελλαδικό κοινωνικό δίκτυο όλες τις προσπάθειες στο κίνημα αποτελεί σημαντικό στόχο που η ικανοποίησή του μπορεί να δώσει μια νότα ανάτασης στο κοινωνικό πεδίο και να αποτελέσει την κοινωνική ασπίδα απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές.
4στ. Σημαντικό αντικείμενο της πολιτικής μας παρέμβασης πρέπει να αποτελέσει η αυτοτελής ειδική πολιτική δουλειά μέσα στην εργατική τάξη με την ευρύτερη έννοια της μισθωτής εργασίας που μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της επιρροής μας, στην ένταξη στην αριστερά των πιο δραστήριων εργαζομένων και στην πολιτική της ωρίμανση ,που θα βοηθήσει την ίδια την τάξη να ασκήσει τον δυνάμει ηγεμονικό της ρόλο στα πλαίσια ενός ευρύτερου μπλοκ των κοινωνικών δυνάμεων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)